Ιστορίες για αγρίους 1: Leiot

Πίσω απ' τα λευκά παράθυρα της άνοιξης
Εξοντώνεται η στερνή ανάσα της άφιξης του τίποτα
e moumple moumple...

Ποιος με τη χρυσήν μάχαιραν
τη λυδία λίθο θα τάμει;
Του θεού ποια γονατισμένη εξουσία μας ταρίχευσε στην ανυπέρβλητη ρυθμική
ε ξ ά ρ τ υ σ η της εγκοσμιότητας;
Ως πότε ο χρόνος θα δύει στις πλάτες των φίλων μας;
Ως πότε κάποια αρχαία κόρη θα θύει το θείον γέλιον του καημού εις τον βωμό της αδερφοσύνης;

Γνώρισα ανθρώπους με δεμένα χέρια και λαμπερά μάτια

Η αποψη της Misirlou Oubliez

Δυσκολο κειμενο. Η πρωτη αναγνωση μου ηταν βιαστικη και αγχωμενη. Ενιωσα να βρισκομαι κατω απο τον καυτο ηλιο της Μεσογειου, στα νερα του Γουαλδακιβιρ και να παιρνω ματι την αγαπη του Τρυπια Βαρκα να λουζεται. Ενα κυμα αποστροφης με κυριευσε γιατι ως γνωστον ο Γουαλδακιβιρ ειναι θεοβρωμικος με τα νερα απο τα Σεβιλλιανικα μπουγαδονερα που καταληγουν εκει. Αφου εκοψα ενα λεμονι στη μεση και εγλειψα λιγο και αφου εφαγα και ενα κουταλακι ζαχαρι (sic) για να φυγει η ξινιλα απο το στομα μου, το ξαναδιαβασα. Τιποτα. Το ιδιο συναισθημα. Το αφησα για λιγο να μεστωσει. Το ξαναπιασα. Το ξαναφησα. Το ξαναπιασα. Το ξαναφησα. Μετα ακουσα μια φωνουλα μεσα μου get on with it, καταλαβα οτι δεν ημουν μονη στο δωματιο, ο downhill παραμονευε πισω απο τη κουρτινα και εκανα μια τελευταια προσπαθεια.

Μεταφυσικα υπαρξιστικο, αυτο που ο Heisenberg θα οριζε ως dasein, πλουραλιστικα μινιμαλιστικο, με δυνατες εικονες και γραμμικη πλοκη αφηγησης.

Σε νιοστο επιπεδο φαιινεται η αγωνια αυτου που ελειπε απο το μαθημα με τα σημεια στιξης που δηλωνουν παυσεις, μικρες, μεγαλες, οτιδηποτε.

Θελησα να διαβασω κι αλλο απο αυτον τον δημιουργο για να εχω μια πιο σφαιρικη αποψη για τα κινητρα της δημιουργιας. Θελησα να απαντησω στο βασανιστικο ερωτημα "Σε τι φαση εισαι ρε Τρυπια;"

Απο τα σχολια που αφηνει στα blogs ατομων φιλικα προδιατεθημενων σε αυτων και ατομων που δεν ξερουν που ειναι το κουμπακι του ντιλιτ για τα κομμεντς, δεν εβγαλα κανενα συμπερασμα.

Συνολικα θα ελεγα οτι εχει τον λυρισμο της λυρας του Γιορ μαι Λοβερ Αντερκοβερ και την μαγεια των μαγων που βγαινουν στην Αννιτα Πανια. (Καλο Αννιτα).

Για να ξεδιαλυθουν ολα τα συννεφα στον γαλανο ουρανο της κατανοησης, ελπιζω να μπορεσω να εχω μια συζητηση απο κοντα με τον δημιουργο σε καποιο γραφειο απωλεσθεντων το οποιο το πιθανοτερο να βρισκεται σε καποιο κυκλο εξωγηινων σε καλαμποκοχωραφα, διοτι η συνολικη εικονα για τον δημιουργο ειναι οτι εχουμε μια κλασσικη περιπτωση κυκλου χαμενων ποιητων. Η μονη διαφορα ειναι πως η ταινια ηταν καλυτερη.

.

Η άποψη του Fight Back: Τις πρώτες εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου έμεινα σκεπτικός στο νεροχύτη με το νερό να τρέχει και τα σαπουνόνερα να πλημμυρίζουν το πάτωμα, ενώ αναπολούσα μαγευτικές διακοπές στην Ινδονησία που είχε πάει ένας ξάδερφος μου – όχι εγώ. Ύστερα πιο συγκεντρωμένος ξανασυνδέθηκα στο ίντερνετ κι αφού είδα τις δηλώσεις Μουνιόθ και Αλέφαντου ξαναδιάβασα το ποιήμα.
Ξεκινώντας από τον τίτλο Leiot που είναι προφανής αναγραμματισμός που χρησιμοποιούταν κατά κόρον στο μεσοπόλεμο και σημαίνει Telio, ελληνιστί τέλειο, καταλαβαίνουμε ότι ο γράφων έχει διαπράξει το πρώτο ολίσθημα, αυτό της αμετροέπειας.
Ξεκινάει ομολογουμένως εντυπωσιακά. Καθαρόαιμο ποιητικό γκανιάν αφήνει χώμα μυστηρίου στην εκκίνηση που σε κάνει να τριβεις τα μάτια σου. Συνεχίζει όμως με μια λυρική σοβαροφάνεια που συναντάται στο επικό μυθιστόρημα της Ανδαρτικής του 17ου αιώνα. Σαφώς επηρεασμένος από τους υπερρεαλιστές γράφει αυτόματα και δεν αποφεύγει καν τις ίδιες εμπειρικικές λέξεις όπως την εξάρτυση, την οποία τονίζει και επιμόνως και στην οποία αναθέτει ρόλο διελκυστίνδας και πολιορκητικού κριού με ανάδρομο ερμή. Κλείνει με μια όμορφη punch line όχημα ασφαλτοστρώσεως αποριών σχετικά με τις προθέσεις του ποιητή.

Leiot

Μέσα στα σιδερένια εύρετρα της βλακώδους
αυτοαπαγωγής μου
Εξοντώνεται η στερνή ανάσα του ερχομού του μήποτε
Της τεχνικής νύμφης η λειτουργική αντίστιξη
διασάλευσε το παρακράτος της άδολης αντηχούς
της σμίλου του Διοσκουρίδη
Όσο για τα νυχτοκούνουπα;
Τα νυχτοκούνουπα λυσσάνε μεθυσμένα στη σίτα,
σαν μετανάστες που περιμένουν να περάσουνε τα σύνορα

Ποιος τώρα λοιπόν με τη χρυσήν e-μάχαιραν
τη λυδία λίθο θα τάμει;
Του θεού ποια γονατισμένη εξουσία μας ταρίχευσε κάποτε στην ανυπέρβλητη ρυθμική εξάρτυση
της κοσμικής γεωμετρίας;
Ως πότε ο χρόνος θα δύει
στις πλάτες των ηλίθιων φίλων μας;
Ως πότε η γνωστή ιέρεια θα θύει
το θείον γέλιον του G. Soros
εις τον βωμό της σταδιοδρόμου ευφροσύνης
(ή το αντίστροφο);

Γνώρισα ανθρώπους με δεμένα μάτια και λαμπερά χέρια!

(που με μούτζωναν)

Περίληψη 2ου κύκλου

θέατρο απο τον Kabamaru igano




(Σκηνικό: το απομεσήμερο δυο φίλοι , ένας από τους εκλεκτούς συγγράφεις του επικού βιβλίου παπαραιζ, καμπαμαρου, και ένας τυχαίος φίλος του, απολαμβάνουν τον καφέ τους σε μια κεντρική και αρκετά γουστόζικη καφετέρια των Αθηνών. 
Ύστερα από κάμποση ώρα και αφού έχουν εξαντλήσει τα θέματα του βάζελου και η συζήτηση τους έχει φτάσει σε ένα τέλμα ο φίλος του καμπαμαρου ερωτάει για την εξέλιξη του παπαραιζ)





Φίλος Καμπαμαρου: Τι λέει ρε με παπαραιζ? Το έχω χάσει το κονσεπτ λίγο. Για ρίξε καμιά περιληψούλα να μπω στο κλίμα
Καμπαμαρου: Μαλακά δε το διαβάζεις ε?
Φ.Κ: Όχι απλά πέσαν δουλείες και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ
Κ: ω βαριέμαι όλο το στόρυ τώρα
Φ.Κ: Όχι ρε από την πρώτη περίληψη που είχες κάνει και μετά λέγε. Από κει δε το έχω διαβάσει
Κ: καλά!...Λοιπόν έχουμε και λέμε. Ο Tζέημς μας άφησε χρόνους. Πήγε να βρει ο καημενούλης βατόμουρα όπως του είχε ζητήσει ο Δαίμονας Άριοχ δίνοντας του μόνο 5 λεπτά για να τα καταφέρει και έτσι να γίνει μεγάλος και τρανός αλλά……
Φ.Κ τι αλλά?
Κ: Δυστυχώς δε τα κατάφερε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, γιατί μπουρδουκλώθηκε σε κάτι βατομουριές που του είχε υποδείξει το τρελό κοριτσάκι και ψόφησε. Τελικά η αναζήτηση του στάθηκε μοιραία για τον ίδιο αλλά και τραυματικό βίωμα για το τρελό κοριτσάκι που τον είδε να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της.
Φ.Κ: Αχ! αυτά είναι τα παιχνίδια της μοίρας.
Κ: Τεσπα. Λίγες ώρες πριν από το ατύχημα η Κυρία Ιρένα πήγε στον Χάμιλτον να ζητήσει τσάι αλλά μάταια γιατί δεν είχε ο κερατάς.
Φ.Κ: Χμ…
Κ: λοιπόν ψιλοφρίκαρε η γριούλα όταν άνοιξε ο Χάμιλτον την πόρτα γιατί είδε κάτι πεντάλφες στο πάτωμα και τέτοια σκηνικά και άρχισε να τον βρίζει και να τον χτυπά
Φ.Κ: σκατόγριες μαλάκα… την φαντάζομαι με κατακόκκινα μάτια από το θυμό να ξερνά σάλιο από την μασέλα της….
Κ: χαχαχ ρε μαλάκα η Ιρενα είναι Γιαγιά με τρόπους.
Φ.Κ: Έλα προχώρα!
Κ: Λοιπόν βγήκε η καημένη να πάει να αγοράσει κανα φακελάκι τσάι στο σουπερ μάρκετ και εκεί βρήκε τον θαυμαστή της τον Τζέρρυ, τον μπεκρή, που την προσκάλεσε να πάνε σπίτι του να πάρουν εκεί το τσάι τους παρέα …
Φ.Κ: Το «τσάι» τους? Ήθελε να την παρασύρει σε ερωτικά παιχνιδάκια ο ανωμαλιάρης
Κ: Άθλιο μαλάκα ! Ρε δε παίζει αυτό που λες απλά είναι θαυμαστής της…Η Ιρένα είναι το μοναδικό ον στη γη που μπορεί λίγο να τον κάνει να ξεφύγει από τους εφιάλτες του και το ποτό …
Φ.Κ: ποιους εφιάλτες ρε? καλά για τον πούτσο μαλάκα!
Κ: Ρε σταμάτα!.. ο άνθρωπος είδε δαίμονες και σατανάδες να πλακώνονται στην έρημο όταν ήταν μικρό παιδάκι δεν είναι και λίγο πράγμα…δηλαδή μαλακα άμα σου τύχαινε αυτό εσύ τι θα έκανες?
Φ.Κ: Θα έκλανα μέντες μαλακα αλλά να σου πω κάτι …χάχα !! ..Δε πάτε καλά εκεί στο παπαραιζ. Άντε λέγε τώρα
Κ: λοιπόν σε αγνοώ και συνεχίζω. Που λες ο Άλλεν, το πρωινό εκείνο που ακολούθησε την νύχτα που είχε πηδήξει την Κρυστάλλω
Φ.Κ: ποια?
Κ: Την γκόμενα εκείνη που τελικά την γκάστρωσε…. ξέρεις μωρέ ποια λέω… την μανά του Αλέξις
Φ.Κ: α ναι θυμήθηκα
Κ: λοιπόν την επόμενη μέρα ξυπνάει με φρικτούς πόνους ,,,μια φωνή μέσα του τον προειδοποιεί για μια απειλή που έρχεται και αυτός τρέχει στον Τζέρρυ να του δώσει τάχαμου το πορτοφόλι που είχε χάσει αλλά στη πραγματικότητα αυτό που θέλει είναι να βρει ένα καταφύγιο για να κρυφτεί από αυτό το άγνωστο που τον καταδιώκει.
Φ.Κ: Τι λες τώρα? σοβαρά?
Κ: Ναι σου λέω… πάει που λες στο σπίτι του Τζέρρυ…. εκεί ο Τζέρρυ τρώει κάτι φλασιές, τον παίρνει από το χέρι και τον οδηγεί με το αυτοκίνητο του σε μια έπαυλη. Αρχίζει λοιπόν να του δίνει πληροφορίες για την μυστική του φύση και να του εξιστορεί γεγονότα που αγγίζουν την σφαίρα της φαντασίας. Ο Τζέρρυ λειτουργεί κάτι σαν τον λυτή στο σταυρόλεξο της ζωής του Άλλεν με λίγα λόγια .Όλα αυτά τα τρομερά που είχε γίνει μάρτυρας μικρός σχετίζονται με την αινιγματική φιγούρα του Άλλεν.
Φ.Κ: Ωραίο αυτό μυστηριακό…Φαντάζει επικό θα έλεγα… και μετά?
 Κ: Ε, μετά αποκαλύπτεται οτι ο Αλεν τόσο καιρό κρύβεται από τους διώκτες του κατοικόντας σε άλλα σώματα, πρώτα του Χάμιλτον και εσχάτως της Ιρένα...ειναι λίγο μπέρδεμα προς το παρόν.
Φ.Κ: Ποιός ήρθε;
Κ: Α και δεν σου πα.. μέσα σε όλα αυτά ο σίγμα, ο Λευτέρης δηλαδή, φωνάζει πυρ σε δαίμονες και ανησυχεί άμα του φύγουν και τα άλλα γράμματα της αλφαβήτου
Φ.Κ:………………….
Κ: Τι έγινε έμεινες άφωνος μαλάκα?.....Δε σε χάλασε ε?
Φ.Κ: Καλά για τον πούτσο το βαρύ ….άκυρα όλα!
Κ: Ρε κατάλαβες τίποτα?
Φ.Κ: Όχι
Κ: Ούτε εγώ…..Αλλά … το παπαραιζ τα σπάει μαλάκα και όπου να ναι έρχονται νέα επεισόδια που θα τα ξεδιαλύνουν όλα....… που θα καθηλώσουν και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη και θα αποθεωθούν από τις κριτικές των ειδικών!!!!!!!!!

(οι ώρες πέρασαν και οι δυο φίλοι αναχώρησαν για τα σπίτια τους. Ο φίλος του καμπαμαρου αν και λίγο χαμένος από το κονσεπτ γοητεύτηκε από το μυστήριο της πλοκής έτσι όπως του το εξιστόρησε με το μοναδικό και γλαφυρό του τρόπο ο καμπαμαρου και αμέσως με την επιστροφή του στο σπίτι συνδέθηκε με την ιστοσελίδα και άρχισε να καταβροχθίζει με λαιμαργία μια μια τις λέξεις του έπους…)

ΤΕΛΟΣ

THE SHOW MUST GO ON!

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΑΡΘΗΚΑΝ...

Τελικά τι θα γίνει με το παπαράιζ?

Άκυρα ολα?

Παρακαλώ τοποθετηθείτε!

?

5 easy pieces

Μετα απο προσκληση του Αlexis και του Frosty, οριστε 5 πραγματα για μενα.


1. Οταν ημουν μικρη, ειχα ελαφρα μορφη αυτισμου και το μονο που εκανα ηταν να πεταω βατομουρα στους περαστικους.

2. Εχω δει ανθρωπο να σκοτωνεται μπροστα μου.

3. Μεχρι τα 16 "εβρεχα" το κρεβατι μου τα βραδια.

4. Καμια φορα το παθαινω ακομα οταν βλεπω ονειρα με βατομουρα και τρομακτικους δαιμονες.

5. Ειμαι ερωτευμενη με καποιον που δεν εχω συναντησει ποτε.


posted on 22.2.2020 by Black Berry Post a comment

3 comments:

downhill
Θανατος;
.......
You see dead people?

Oh you're no fun anymore....

Γατες πολλες msn, δε σοβαρολογεις βεβαιως ε;

Ε;

Ε;


downhill
Οταν λες βρεχεις το κρεβατι τι εννοεις; Με λαστιχο ποτισματος; Φυτρωνει τιποτα;
Get on with it!

Alexis
koita ta mail sou...
..........................................................................................................................................

πραξη δευτερη
Αλλεν, Τζερι.
Στο σπιτι του Τζερι. Βραδυ. Χτυπημα πορτας. Ειναι ο Αλλεν.

Αλλεν, τι εγινε; Γιατι εχεις τη κανονικη σου μορφη; Σε βρηκε; Τζερι, εχουμε προβλημα. ..Νομιζα πως θα προλαβω. Βρηκα τα βατομουρα. Ενα κοριτσακι. Ειχα ενα λεπτο. Κοντα στο μπαρ που...Αλλα γλυστρισα και...Σταματα, θα τα διαβασω στο βιβλιο αυτα, πες μου, πριν ποση ωρα εγινε, ποσο χρονο εχουμε μεχρι την επομενη ενσαρκωση; Δεν ξερω, ημουν αιναισθητος, ισως να εχουμε ακομα μιση ωρα, ισως λιγοτερο, δεν ξερω, εχεις κανεναν υποψη σου; Πρεπει να γραψεις Τζερι, πρεπει να μου βρεις ζωη, αλλιως θα πρεπει να μονομαχησω μ'αυτον, και δεν ειμαι ακομα ετοιμος. Με δυσκολευεις, τετοια ωρα, ποιον να βρω; Πρεπει να σε κρυψω στη ζωη καποιου βαθια, εχει μεινει μονο μια μεταμορφωση...Γαμωτο, ποιον...ποιον; Με ακουει κανεις; Θελω βοηθεια. Θελω βοηθεια...

Ενα ασπρομαυρο φως χυθηκε στο δωματιο. Η τηλεοραση ανοιξε αποτομα, συντονιστηκε στο καναλι της Βουλης.

"Μεγαλες Παραστασεις: Αννα Καρενινα. Θεατρο Λενιν 1965."

Η μορφη της ντιβας Ιρενα γεμισε την οθονη και η βαθια φωνη της ακουστηκε:

"Οι ευτυχισμενες οικογενειες ειναι ευτυχισμενες με τροπο παρομοιο. Καθε δυστυχισμενη οικογενεια ομως ειναι δυστυχισμενη με τον δικο της τροπο..."

Αυτο ειναι. Αυτη ειναι. Αλλεν παμε. Δεν εχουμε χρονο. Την Ιρενε Παυλοβιτς; Σοβαρολογεις; Μα ειναι γρια γυναικα. Δεν φταιει σε τιποτα, και ο αντρας της; Θα το καταλαβει...Αλλεν,trust me god damn it! Ειναι η καλυτερη καλυψη. Δεν προκειται να σε ψαξει στο σωμα μιας γριας. Ειδες, οι αλλες ενσαρκωσεις δεν πετυχαν. Σε αναζητει σε αντρες μοναχικους και τυχοδιωκτες, σε αυτο που εισαι, γι αυτο σε βρισκει και σε προκαλει τοσο ευκολα. Ο αντρας της; Χα, θεωρησε πως δεν υπαρχει, εδω και καιρο ετοιμαζει μια θεση στη κολαση. Ολη μερα στο καναλι, φτιαχνει εξεφτελιστικες σειρες, μολις χτες αγορασε τα δικαιωματα για τα "Σκερτσακια". Ο, χαμενη υποθεση οντως ο τυπος. Οκ, Τζερι προχωρα....

Ο Τζερι αναψε τα κερια, ανοιξε το βιβλιο της ζωης. Διαβασε τις τελευταιες στιγμες του Τζεημς,

"Και ο Τζέημς Χάμιλτον, κάνοντας τα τελευταία του αδέξια βήματα προς την επιτυχία και την καταξίωση, μπλέχτηκε μέσα στα άγρια χόρτα και τις πέτρες της αυλής και έπεσε δυνατά με το στήθος πάνω στα σίδερα που είχε βάλει ο Τζον για να βοηθάνε το θάμνο να μεγαλώνει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ξεψύχησε εκει πάνω..."

Χμ, χαζος θανατος Αλλεν. Oh well Τζερι , fence happens... Να εισαι πιο προσεκτικος ομως from now on, will you? Θα δω τι μπορω να κανω...Γελασαν.

Μετα σιωπησαν και οι δυο. Ειπαν την κοινη προσευχη τους και ο Τζερι πηρε την πενα του. Τρυπησε με την ακρη της πενας το δαχτυλο του Αλλεν, μια σταγονα αιμα εσταξε στο χαρτι, και αλλη μια, και αλλη...και μετα αρχισε να γραφει...

"Ιρενε Παυλοβιτς"

"Κάθεται μονάχη στην καρέκλα της, στο άδειο και σκοτεινό της διαμέρισμα χαμένη στις σκέψεις της. Η τηλεόραση παίζει “το πάρτι της ζωής σου” αλλά εκείνην ελάχιστα φαίνεται να την ενδιαφέρει..."

Καθως τελειωνε το τελετουργικο, εριξε μια ματια στην τηλεοραση, η Ιρενε επεφτε στις γραμμες του τραινου, η θυσια της Καρενινα, για μια ιδεα, για ενα συναισθημα...Την ιδια ωρα η πραγματικη Ιρενε θυσιαζοταν χωρις να ξερει η ιδια γιατι, για την υπερτατη ιδεα ισως. Ποια να ηταν αυτη ομως;

Το πρωτο φως βρηκε τον Τζερι να πινει καφε με την αναγεννημενη Ιρενε. Μια κατα τ'αλλα συμπαθεστατη και ηρεμη κυρια που θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον αν ελεγε στον βιογραφο της πως βρεθηκε με ενα τατουαζ Αγγελου στην πλατη της...

ΚΙ ΑΛΛΟ BREAK?

Να' τος ο καλλιτέχνης. Διασκεδάζω με αυτό το τραγούδι. Ο πολιτισμός δεν είναι μάταιος, διότι υπάρχουν φορές που έρχεται και μας βρίσκει μόνος του, και μας ενθουσιάζει out of the blue.

ΠΥΡ!

- Είστε ευχαριστημένοι τώρα; (Και προχωρούσε, και προχωρούσε)

Πώς θα μπορούσε να ξορκίσει το κακό; (Θυμήθηκε κάποιον κάτι που’ χε γράψει κάποτε: «βγες από μέσα μου διάολε», θυμήθηκε τον εαυτό του) (πιάνο συνοδεία τύπου θάνου μικρούτσικου πριν μπει η φωνή του χ τραγουδιστή που όλοι νόμιζαν πως θα’ ναι η μίλβα, μίλβα γαμώτο)

Ο διάολος καβαλάει πάντα το άλογό του και σημαδεύει τη χροιά της φωνής των ανθρώπων. Από κει μέσα επιβιώνει, από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταδιδόμενος, λαμπρά πετούμενος και αιωρούμενος κυριαρχικά σε κρίσιμες πύρινες στιγμές. Χα. Λάι μπαχ. Μπάχ-αλο. Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσς. Ιν. Ιμ. (μπαίνει το βιολί)

- Σατανάδες! (φώναξε) (μα δεν ακούστηκε) (kale mou anthrwpe, ακούστηκε κάποιος να λέει)

Δεν ήταν καλά ο “Sigma”. Με τα 23 γράμματα της αλφαβήτου στο σακί του ξεκίνησε. Σταμάτησε. Ξεκίνησε. Δεν έφτασε. Προσπάθησε. Επιχείρησε να μιλάει, να ρητορεύει έμμετρα ποιητικά.

Όμηροι της ζωής μας είμαστε και οδεύουμε αντίθετα στο τρένο ενώ οι γραμμές συσπώνται για να φτιάξουν ένα υπέροχο σίγμα για τον Σίγμα μας.