tag:blogger.com,1999:blog-5814766742092455722012-02-17T03:10:58.261+02:00ενα κοινωνικο μελοδραμα σε αυτοτελη επεισοδιαmithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.comBlogger351100tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-79236324815302508532007-10-31T13:39:00.000+02:002007-10-31T23:23:45.458+02:00Τα κωλοβακτηρίδια είναι κάποιοι μικροοργανισμοί, για την ακρίβεια βακτήρια, που βρίσκονται σε αφθονία στον εντερικό σωλήνα του ανθρώπου και που κανένας δεν ξέρει ποιός τους έδωσε αυτό το αστείο (για τα Ελληνικά μονο δεδομένα) όνομα. Σε καμία γλώσσσα πέρα της ελληνικής τα κωλοβακτηρίδια (που δεν ξέρω άν γράφονται με ωμέγα ή όμικρον) δεν ακούγονται όσο γελοία ακούγονται στην ελληνική! Μοιάζει με inside joke της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρίας τα μέλη της οποίας διοργανώνουν συνέδρια "Κωλοβακτηριδίωσης" μόνο και μόνο για να γελάνε πίσω απο τις ολόσωμες ιατρικές τους φόρμες την ώρα που άλλοι συνάδελφοι διαβάζουν τις μελέτες τους για τις δυσμενείς επιδράσεις των κωλοβακτηριδιακών συγκεντρώσεων στα δημόσια ύδατα.<br /><br />Ανεξάρτητα όμως απο την ονομασία το βακτηρίδιο αυτό είναι πολύ σημαντικό και στην δική μας ιστορία γίνεται ακόμα πιό σημαντικό αφού μία μετάλλαξη στο DNA του μικροοργανισμού προκάλεσε την ραγδαία μεταβολή στην ζωή ενός ασήμαντου ανθρωπάκου. Ο ανυποψίαστος νεκροτόμος διενεργούσε την αγαπημένη του συνήθεια και εκείνο το βράδυ, την νεκροφιλία. Δεν χρειάστηκε να εκτεθεί πέρισσότερο απο λίγα λεπτά στο μεταλλαγμενο βακτήριο και αμέσως απο ασήμαντος γιατρός μετατράπηκε στον παντοδύναμο άνθρωπο ΚΩΛΟΒΑΚΤΗΡΙΔΙΟ! Μέρα με την μέρα ανακάλυπτε όλο και με μεγαλύτερη έκπληξη τις αστείρευτες δυνάμεις του να μεγαλώνουν. Μπορούσε με μία κίνηση να μολύνει το πόσιμο νερό, να αμολύσει δύσωδες κλανιές που αδρανοποιούσαν ακόμα και παραπληγικούς που είχαν χάσει την όσφρησή τους και να εξαπολύσει χείμαρους τσέρλας που καταβούληση μετέτρεπε σε συμπαγή μάζα ακινητοποιώντας τα θύματά του! Δέ ήταν όμορφος ήταν η αλήθεια, αλλα η καταπιεσμένη φύση του έβρισκε επιτέλους μία διέξοδο και αυτό τον ικανοποιούσε. Αγαπημένο του στέκι ήταν η χωματερή και αγαπημένη του παραλία η Α' ακτή Βούλας.<br /><br />Οι μέρες περνούσαν, η εγκληματικότητα είχε βρεί την νέμεσσή της και οι άνθρωποι ζούσαν αγνοώντας την ύπαρξη του αφανούς ήρωα. Όμως όλα τα καλά δεν κρατούν πολύ και έτσι και με τον ήρωά μας βρέθηκε ένας "καλοθελητής" να του χαλάσει την ηρεμία του!<br />Ο Τζέιμς Χάμιλτον, ο καχεκτικός, ανίκανος εκδότης κόμιξ τον έκανε ιστορία εκθέτοντας τον ανεπανόρθωτα. Εγινε διάσημος σε μία νύχτα. Ο κόσμος άρχισε να υποψιάζεται και να ψάχνει ενώ η κοιλιά του Χάμιλτον μεγάλωνε ικανοποιημένος που είχε βρεί το χρυσωρυχείο του! Ήξερε οτι τον παρακολουθούσε αλλά ποτέ δεν πίστευε οτι αυτός ο ανίκανος εκδοτάκος θα καταφέρει να χτίσει την καριέρα του πάνω στο όνομα του "Νεκροτομού".<br /><br />Για λίγο θυμήθηκε τον παλιό του εαυτό. Ο Νεκροτόμος βγήκε στην επιφάνεια! Το πρόσωπό του σκοτείνιασε και το βλέμμα του πήρε μία ανησυχητικά φιλίδονη έκφραση.<br />Το επόμενο βράδυ ο Χάμιλτον βρέθηκε νεκρός.<br />Κάποιος Blogger είπε πως το έκανε ο Άριοχ μίας και μάρτρυρες δεν υπήρχαν πέρα απο μία αθώα ανυπεράσπιστη παιδούλα, ένα κοριτσάκι με "θολωμένο" μυαλό που πέταγε βατόμουρα.<br />Επιτέλους ήταν και πάλι ελεύθερος να τα κάνει όλα "σκατά" αλλά πρώτα έπρεπε να κανονίσει κάτι τελευταίο. Το κοριτσάκι έπρεπε να "περάσει" απο το νεκροτομείο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7923632481530250853?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Downhill....http://www.blogger.com/profile/18188466431524847046noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-51087842293943854962007-07-08T20:14:00.000+03:002007-07-08T20:18:32.458+03:00Μια διαδικτυακή βόλτα μου σε αυτό το ιστολογιο- νεκροταφείο για να ανάψω ένα κερί στη μνήμη του με έφερε μπροστά σε αυτό το συγκινητικό επικήδειο από έναν άγνωστο φαν αυτού του πεθαμένου μπλογκ<br /><br /><span style="font-style: italic;">"oste loipon de to teleiosate to syggrama. pros megali mou apogoitefsi eida oti to teleftaio comment egine stis 16/5/2007.... MAIO???? kai oute kan mpikate sto kopo na apantisete. Ti egine tsakothikate??? Telos panton.. i alithia einai oti entyposiastika arketa apo tin istoria sas mexri kai to 2o keimeno tis 3hs sezon. Apo ekei kai kato mou dosate tin entyposi oti varethikate na grafetai(pos sto poutso eginan oloi giatroi ksafnika). Kai epeidi profanos ti paratisate tin istoria tha sxoliaso mexri kai to 3,2. Gamati arxi, koryfaia i istoria me ton Arioh (ksenerosa otan pethane o hamilton), o downhill "ta spase" (poy lete kai seis) me ti mythologia tou kai genika i istoria eixe poly oraious xaraktires (me pio gamato, telika, to leyteri sigma... aaa re karioles gynaikes) kai poly kales anatropes. Kleinontas tha ithela na doso ta sygxaritiria mou se ayton pou skeftike to olo concept. Krima pou teleiose etsi adoksa......<br /><br /><br />/enas synadelfos blogsyggrafeas/"<br /></span><br /><br />Φίλε με συγκίνησες. Δε μένει παρά να μεταφέρω από όλο το τιμ του παπαραιζ την υπόσχεση ότι σύντομα αυτό το ιστολογιο θα σηκωθεί από τον τάφο του και -σαν άλλο ζόμπι- θα χαρίσει νέες περιπέτειες στον αναγνώστη του.<br /><br />Από Σεπτέμβρη επιστρέφουμε δριμύτεροι. Μετά τα μπάνια του λαού... δηλαδή.<br /><br />(εντάξει δεν δεσμευόμαστε κιολας)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-5108784229394385496?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-22529383410409844652007-05-21T20:37:00.000+03:002007-05-21T20:55:24.646+03:00ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ PAPARISE<br /><br />Φοβερες αποκαλύψεις για τον Λευτέρη απο εναν αλλο ασθενη.<br /><br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/neYY3hf-coU"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/neYY3hf-coU" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-2252938341040984465?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Fight Backnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-89759476954186694792007-05-21T13:39:00.000+03:002007-05-21T13:40:05.655+03:00<div style="text-align: justify;">Η Στέλλα εισέβαλε διστακτικά στο γραφείο του διευθυντή. Κοιταχτήκαν στα μάτια και άρχισαν να ερωτοτροπούν με βία. Από την κλειδαρότρυπα κάποιος από τους ψυχάκιδες κοιτούσε και τραβούσε μαλακία <br /><br />Καθώς της άγγιζε το βυζί και τις πιπίλιζε την ρώγα εκείνη έσκουξε δυνατά. Ένα βροντερό Αχχχχχχχχχχχχχχχχχχ απλώθηκε στο χώρο<br /><br />-Ποτέ δε ήσουν τόσο θερμός αγορίνα μου, είπε με φωνή αισθησιακή<br />- Θα σου σκίσω το κωλί σήμερα, απάντησε εκείνος λιώνοντας από πόθο<br /><br />Η Στέλλα σούφρωσε τα φρύδια της. Ήταν διστακτική. Ποτέ δεν γούσταρε την ιδέα του πρωκτικού έρωτα. Απώθησε δυνατά τον Διοικητή της κλινικής. Εκείνος μαζεύτηκε πίσω από την ιατρική του αξιοπρέπεια. Χαμήλωσε το βλέμμα και ζήτησε συγγνώμη.<br /><br />Η Στέλλα γύρισε την πλάτη της και έκανε να φύγει. Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα υπέκυπτε στα στιβαρά του μπράτσα, στο θελκτικό του βλέμμα και τα μεθυστικά του λόγια. Ήξερε καλά μέσα της ότι ο Λευτέρης ήταν απλά η πρόφαση πίσω από το πραγματικό λόγο για τον οποίον επισκέπτονταν συχνά εκείνη την κλινική. Και η αιτία ήταν εκείνος ο μαλακοπίτουρας που της είχε κάνει μαύρη την ζωή σαν καμένη γη. Κοντοστάθηκε για λίγο και δίστασε. Για κάποια λεπτά έμεινε εκεί λίγο πριν την πόρτα του γραφείου να ξεφυσά από θυμό. Ξάφνου ένα χέρι όμως την τράβηξε δυνατά πάλι πίσω. Ένα αόρατο χέρι. Βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιο ον άγνωστο για εκείνη<br /><br />Τι ήθελε ο Αριοχ σε εκείνο το ιατρικό γραφείο? Τα γαμψά και κοφτερά νύχια του διαπέρασαν το κορμί της και εκείνη χύθηκε στην αγκαλιά του δολοφόνου της στάζοντας αίμα από το στόμα της.<br /><br />Ήξερε την τελευταία της επιθυμία. Πηρέ την ανθρώπινη μορφή του για μια τελευταία φορά. Εκείνη του χάρισε ένα κατακόκκινο φιλί και έσβησε. Πρόλαβε να του πει σ'αγαπώ και να του αδράξει για λίγο το σκληρό του πούτσο<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-8975947695418669479?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-85655030744306030902007-04-13T08:18:00.000+02:002007-04-13T11:25:45.140+02:00<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">.</span><br />Μπλιιιπ Μπλιιιιπ Μπλιιιπ Μπλιιιπ….ΒΖΖΖΖ…ΦΣΣΣΣ…ΚΛΙΝΓΚ ΚΛΙΝΓΚ!</span><br /><br />Η απόλυτη ησυχία. Κρύα ατμόσφαιρα. Μπροστά εκτείνεται ένας ημισκότεινος διάδρομος από ατσάλι, καλυμμένος με ένα παχύ στρώμα καπνού! Τίποτα δεν μαρτυρεί την παρουσία έμβιας ύπαρξης. Στο βάθος μόνο μία πόρτα…Το μικρό παχύ παραθυράκι έχει καλυφτεί κατά το ήμισυ από ένα λεπτό στρώμα πάγου γεγονός που υποδεικνύει ότι η θερμοκρασία είναι αρκετούς βαθμούς υπό το μηδέν! Το πλάνο περνάει μέσα από το κλειστό τζάμι και μπαίνει στο δωμάτιο… Κανένα ίχνος ζωής….Μοιάζει με κέντρο ελέγχου… μόνο λαμπάκια και ηλεκτρονικοί ήχοι ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει ένα επίμονος οξύς ήχος και ένα κόκκινο λαμπάκι που αναβοσβήνει ρυθμικά σαν παραφωνία στο απόλυτο χάος που επικρατεί πάνω στον πίνακα!<br /><br />Ξαφνικά ένας μηχανικός ήχος ακούγεται και η πόρτα ανοίγει!<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-ΝΑΚ BLAKS! SSWSHDRA?? ΣΕNΟΥNΤΟΥΡUΚΟΥ ΜΑRKΑΡΟSΕΝΤΕΠ!</span><br />(Μετάφραση: ΡΕ ΒΛΑΞ! ΚΟΙΜΑΣΑΙ?? ΠΟΣΗ ΩΡΑ ΧΤΥΠΑΕΙ Ο ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ??)<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ξαφνικά απο το πουθενά εμφανίζεται κάτι ακαθόριστο κάνοντας μερικές αστείες σπασμωδικές κινήσεις!</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">-WOOOORP! HAMPORO! HAMPORO BENDAS!! BENDAααS!! ΕΕ! ΚΑ! 3 NOUKOUROUKOUNTA CARAMESS?!</span><br />(Μετάφραση: ΩΩΩ!! ΑΦΕΝΤΙΚΟ! ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ!! ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ! ΕΕ! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ? 3 ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΒΑΡΔΙΕΣ ΜΕ ΕΧΕΙΣ!)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-SKASE HLI8IE!!!</span><br />(Μετάφραση: ΣΚΑΣΕ ΗΛΙΘΙΕ!!)*<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">-ΟΟΟΟΟΟ… (#!$!#@$$%#@%$#@^%$@^%$@)</span><br />(Μετάφραση: ωωωωωωω… (βρισιές περασμένες από φίλτρο λογοκρισίας))<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Πιιιιιιπ πιππιπιπιπιιιιιιιιιιπ! WARNING! COARSE LANGUAGE DETECTED!!!</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-BLAKA! ΚΑΚΟΚΓΟΥΚΟΝΙΡΙΚΙ ΑΜΑΚΟΥΝΤΑΡΟΥΓΚΟΥ!</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);"><br />BAM</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);"><br />SLASH!</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);"><br />KABLAM!</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);"><br />NITSEBAROUM! NITSEBAROUM!</span><br />(Mετάφραση: ΒΛΑΚΑ! ΑΦΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΩ ΤΟΝ ΑΝΙΧΝΕΥΤΗ ΣΚΕΨΗΣ! ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΝΑ ΜΕ ΒΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ?<br />ΠΑΡΕ ΑΥΤΗ<br />ΠΑΡΕ ΕΤΟΥΤΗ<br />ΠΑΡΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ!)<br />ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ 1000 ΦΟΡΕΣ! ΜΗΝ ΜΕ ΛΕΣ ΑΦΕΝΤΙΚΟ! <span style="font-weight: bold;">«ΠΡΩΤΟΣ»</span>! <span style="font-weight: bold;">«ΠΡΩΤΟΣ» </span>ΛΕΓΟΜΑΙ!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-Περιστοιχίζομαι από ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ!! ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ! Χάρη στην ανικανότητά σου πάλι θα τα ακούσω από τον ΜΕΓΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ! Πόσες ώρες αναβοσβήνει αυτό το λαμπάκι? ΠΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΗΛΛΛΙΘΙΕ??</span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><br />(το εφφέ της μετάφρασης σταματάει γιατί είναι κουραστικό και θα καταλήξει σε σεντονάκι…Επίσης μέχρι τώρα θα έχετε ήδη μπει στο πνεύμα…)</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">-Ε, αφεντικό, νομίζω ότι πρέπει να κοιμάμαι μία μέρα…</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-(SLAP!) </span>Σου είπα να μην με λές Αφεντικό!!</span><br /><br />(Γύρισε την πλάτη στον παρατηρητή που από αμηχανία έξυνε το κεφάλι του στο σημείου που του είχε ρίξει την καρπαζιά και ξεκίνησε ένα ψυθιριστό μονόλογο που περιλάμβανε κάτι ακαταλαβίστικους υπολογισμούς!)<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Αν αγνοήσουμε την διάσπαση των κβαντικών πεδίων και την ανακύκλωση των ριζοσπαστικών ιόντων και αφού το υπερβατικό Σύμπαν διαστέλλεται και η Σχετική Πυκνότητα του μικραίνει, ως εκ του αποτελέσματος η επίδραση του συνόλου της συμπαντικής ύλης πάνω στα σώματα μικραίνει. Αυτό συμπερασματικά σύμφωνα με την αρχή του Μαχ μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όσο περνάει ο Χρόνος η αδράνεια και η μάζα των σωμάτων μικραίνει πράγμα που οδηγεί….</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ΤΙ ΕΙΠΕΣ?? Μια μέρα?? ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! ΓΡΗΓΟΡΑ! ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΡΟΦΕΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ! ΠΑΩ ΝΑ ΦΕΡΩ ΤΟΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΓΕΝΙΚΗΣ ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ!!</span><br /><br /><br />Περπατώντας γοργά στον κρύο διάδρομο το «ΑΦΕΝΤΙΚΟ» του κέντρου ελέγχου αρχίζει να ξεθωριάζει μέχρι που εξαφανίζεται! Μερικές στιγμές αργότερα εμφανίζεται σε ένα άλλο δωμάτιο, αχανές, γεμάτο … από <span style="font-weight: bold;">«ΑΥΤΟΥΣ»</span>.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Τι συμβαίνει </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">«Πρώτε»</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-Να…ο Παρατηρητής κοιμήθηκε και δεν είδε τον συναγερμό. Χτυπάει 1 μέρα! Προλαβαίνουμε ή είναι πολύ αργά?</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Μία μέρα?? Χμμ…Δεν ξέρω…δεν έχουμε καιρό για χάσιμο…πρέπει να συγκαλέσω την επιτροπή Κοσμογονίας! Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε και ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-ΝΑΙ! ΤΟ ΞΕΡΩ! Τι θα κάνουμε?</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Εσύ τίποτα. Από εδώ και πέρα αναλαμβάνουμε εμείς. Μην ανησυχείς. Το πολύ πολύ κάνουμε ένα format και reboot …</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-Ναι αλλά πάλι εποχή των παγετώνων? Δεν τους λυπάσαι?</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Ελα, μωρέ! Ούτε που το κατάλαβαν την τελευταία φορά!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">-Ναι αλλά έχουν μείνει πολύ πίσω σε σχέση με τους άλλους κόσμους</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Δεν πειράζει…θα τους στείλουμε μερικά <span style="font-weight: bold;">tips & tricks</span> σε μορφή <span style="font-weight: bold;">«Διαθήκης» </span>που εκτός από ηθικά θέματα θα περιλαμβάνουν και τεχνολογικές καινοτομίες και θα προοδεύσουν γρηγορότερα από την τελευταία φορά…Λοιπόν! Δεν μπορώ να σου σπαταλάω τον χρόνο μου μαζί σου! Πρέπει να βιαστώ μήπως και σώσουμε την κατάσταση!</span><br /><br />---------------------<br />Ο Υπέυθυνος της Κοσμογονικής Σχεδίασης εξαφανίστηκε και ο <span style="font-weight: bold;">«Πρώτος» </span>έμεινε στον Σταθμό Συγκέντρωσης να αναρωτιέται αν θα προλάβουν…Τον συμπαθούσε αυτόν τον κόσμο! Τον συμπαθούσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον για τη διττή του φύση, την αντιφατικότητα των χαρακτηριστικών του, για την ποικιλότητα των στοιχείων του! Δεν ήταν βαρετός όπως οι άλλοι. Άδικος κάποιες φορές αλλά ένα ενδιαφέρον μέρος για να ζεις. Ήταν ο αγαπημένος του προορισμός για διακοπές και δεν ήθελε να διαγραφεί έτσι άδοξα!<br />-----------------------<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Αγαπητοί </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">…όπως σας εξήγησα ήδη τηλεπαθητικά, εμφανίστηκε μία ανωμαλία στον τομέα </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">Γ.Η. ver. 2.5 Millenium Edition</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> η οποία </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">ΜΠΟΡΕΙ </span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">να οδηγήσει σε 2η Παρουσία του Worm “Totall Recall”. Το σκουλήκι αυτό έχει την ιδιότητα να επιστρέφει πιο δυνατό κάθε φορά που καταστρέφεται. Από ό,τι φαίνεται κάποιο από τα στοιχεία του τομέα αυτού με την ονομασία "Λευτέρης" παρουσίασε αλλοίωση στον κώδικά του με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει την ικανότητα να δημιουργεί νέους κόσμους και καινούργια στοιχεία μη εγκεκριμένα από την Επιτροπή Κοσμογονίας με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Δυστυχώς ο συναγερμός δεν εντοπίστηκε εγκαίρως και δεν μπορούμε να τερματίσουμε την ανωμαλία η οποία πλέον απέκτησε τρομερή δύναμη μέσω ενός προστατευτικού συστήματος που ονομάζει </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">«Αllen le Fang»</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> το οποιο λανθασμένα εμφανίζεται ως δημιουργία της μήτρας «Lucifer». Η μόνη ελπίδα που διαθέτουμε ώστε να επανέρθει η τάξη στον τομέα Γ.Η. είναι η διορθωτική νανομηχανή </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);">ARIOCH</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">-Συγγνώμη </span><a style="color: rgb(204, 204, 255);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CF%83%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%82"><span style="font-weight: bold;">«Μεγαλοσχημε» </span></a><span style="color: rgb(51, 204, 0);">που διακόπτω την σκέψη σας, αλλά…ΤΟΝ ARIOCH? ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ? ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ! ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Το ξέρω </span><a style="color: rgb(204, 204, 255);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CE%BB%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%B4%CE%AD%CE%BA"><span style="font-weight: bold;">«Μελχισεδέκ»</span>! </a><span style="color: rgb(255, 204, 51);">Γι’αυτό θα παρακαλούσα τον χειριστή του στοιχείου «Λευτέρης» να αποσύρει την υποστήριξή του ώστε να φανεί το πραγματικό πρόσωπο του Allen στα υπόλοιπα στοιχεία του τομέα Γ.Η.! Είμαι πεπεισμένος ότι μόλις τα υπόλοιπα στοιχεία δουν ποιος είναι πραγματικά ο Λευτέρης θα τον απομονώσουν ώστε να μπορέσουμε και εμείς να προβούμε στην εξουδετέρωση όσο το δυνατόν γρηγορότερα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες ώστε να μην αναγκαστούμε σε ολική αποκατάσταση!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">-Μα ποιος μας λέει ότι η ανωμαλία Allen θα οδηγήσει στην καταστροφή? Δεν έχουμε υποδειξεις για κάτι τέτοιο ΑΚΟΜΑ!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">-Το ξέρω αλλά δεν μπορούμε να το ρισκάρουμε… Δεν μπορούμε να αφήνουμε τις ανωμαλιές που παρουσιάζονται να παίρνουν μεγάλες διαστάσεις! Πρέπει να δράσουμε τώρα! Θυμάσαι τι έγινε με την τελευταία ανωμαλία? Την τελευταία φορά που εμφανίστηκε το worm "T.C." μόνο από τύχη καταφέραμε να το εξολοθρεύσουμε και μόνο αφού αφάνισε ένα ολόκληρο είδος. Και υπόψη ότι οι δεινόσαυροι ήταν ανθεκτικότεροι των ανθρώπων. Μία επανάληψη του ιού θα σήμαινε οριστική καταστροφή και ανισορροπία στην αρμονία.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">-Ναι αλλά αν αυτή είναι η εξέλιξη των ειδών?? Μήπως θα έπρεπε να το σκεφτούμε καλ…</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span> <span style="color: rgb(255, 204, 51);">-ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ «ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ»! ΟΧΙ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΟΣΟ ΑΠΟΤΟΜΗ ΠΡΟΟΔΟΣ! ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ! ΕΞΑΠΟΛΥΣΤΕ ΤΟΝ ARIOCH…!!!!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> </span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> *όπως φαίνεται, οι βρισιές είναι παγκόσμια σταθερά…<br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/Rh9IN7JFeEI/AAAAAAAAAFI/IKSxYsyQiok/s1600-h/galaxy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/Rh9IN7JFeEI/AAAAAAAAAFI/IKSxYsyQiok/s320/galaxy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052836710984284226" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-size:78%;" >Ο τομέας Γ.Η. ver. 2.5 Millenium Edition</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-8565503074430603090?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Downhill....http://www.blogger.com/profile/18188466431524847046noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-42322060867380122422007-04-01T17:26:00.001+02:002007-04-01T20:17:11.740+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">"ΔΟΚΤΟΡ ΧΑΜΙΛΤΟΝ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΠΑΡΑΚΑΛΩ"</span><br /><br />Ο γερασμένος άντρας ερχόταν προς το μέρος της.<br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Καλημέρα Δόκτορα Χάμιλτον...</span><br />-Καλημέρα Ελενάκι, όλα καλά;<br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Μια χαρά...</span><br /><span style="font-weight: bold;">"Ο ΔΟΚΤΟΡ ΤΖΕΗΜΣ ΧΑΜΙΛΤΟΝ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΠΑΡΑΚΑΛΩ"</span><br />-Πρέπει να το πάρω... και πάλι καλημέρα<br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Επίσης!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Δόκτορ Ελένη Ζησοπούλου, ψυχίατρος, ούτε Ελένη ούτε Ελενάκι ηλίθιε!</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span> σκέφτηκε η δρ. Ζησοπούλου προσπερνώντας τον.<br />Έβγαλε την κάρτα εισόδου της και την τοποθέτησε μπροστά από τον αισθητήρα αναγνώρισης. Το πράσινο λαμπάκι άναψε, η πόρτα ασφαλείας άνοιξε. Ανέβηκε στον τρίτο όροφο της κλινικής.<br />Το ραντεβού της την περίμενε. Ο φύλακας της άνοιξε την πόρτα του δωματίου του.<br /><br /></div>[<span style="font-family:arial;">Φάκελος Ασθενούς</span><br /><span style="font-family:arial;">Όνομα: Λευτέρης Μαρτσαμπλόκος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Διάγνωση: σχιζοφρένεια, ψευδαισθήσεις μεγαλείου, μεσσιανικό σύνδρομο</span><br /><span style="font-family:arial;">Συμπτώματα: Μεταπτώσεις στη συμπεριφορά, εκδήλωση βίαιων ξεσπασμάτων</span><br /><span style="font-family:arial;">Πρόοδος ασταθής]</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >Ενδιαφέρουσα περίπτωση</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><br /><div style="text-align: justify;"><br />Κοίταξε την ταλαιπωρημένη μορφή που καθότανε βαριά πλατιά στην καρέκλα, το βλέμμα του χαμηλωμένο στο τραπεζάκι, το σώμα του σε πλήρη καταστολή από το κοκτέηλ φαρμάκων που του χορηγούσαν, για την δική του προστασία. Κάθησε στην απέναντι καρέκλα.<br /><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πως είμαστε σήμερα Λευτέρη; Είχαμε κάποιο όνειρο πάλι;</span><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Όραμα... όχι όνειρο</span>, απάντησε ξεψυχισμένα χωρις να σηκώσει το κεφάλι του από το τραπέζι.<br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Θα ήθελες να μου μιλήσεις για αυτό;</span><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">...Ο Τζεημς...Χαμιλτον ειναι νεκρός. Το είδα. Το κοριτσάκι κινδυνεύει.</span><br /><br />[<span style="font-family:arial;">Ο ασθενής φαίνεται οτι συνεχίζει να έχει παραισθήσεις, προτεινόμενη αύξηση φαρμακευτικής αγωγής</span>]<br /><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Λευτέρη από πότε άρχισες να έχεις πάλι αυτά τα... οράματα; Την περασμένη βδομάδα φαινόσουνα να έχεις ξεπεράσει αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες που έχεις πλάσει, το συζητήσαμε πολλές φορές.</span><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Δεν είναι φανταστικοί. ο Άριοχ βγήκε έξω, τον άκουσα. Ο Τζέημς Χάμιλτον πε...</span><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">...Ο Δρ. Τζέημς Χάμιλτον είναι μια χαρά, σε διαβεβαιώ, μόλις πριν λίγο τον χαιρέτησα.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">[Έχουν περάσει δύο βδομάδες από το "επεισόδιο" με τον δρ. Χάμιλτον. Μέσα σε αυτό το διάστημα ο ασθενής σημείωσε σημαντική πρόοδο]</span><br /><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Μα...</span><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Άκουσε με Λευτέρη, τα έχουμε ξαναπεί. Ο εγκέφαλός σου πλάθει αυτές τις ιστορίες με πρόσωπα που έχουν βρεθεί σε καταστάσεις που έχεις ζήσει, καταστάσεις που σου προξενούν άγχος.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">[Ιστορικό: Αρχικά ο ασθενής παρουσίασε πρόβλημα δυσλεξίας (αδυναμία να εκφέρει το γράμμα σ), έπειτα άρχισε να μπερδεύει τα παθητικά με τα ενεργητικά ρήματα. Αργότερα εκδήλωσε κρίση πανικού και </span><span style="font-family:arial;">παρουσίασε </span><span style="font-family:arial;">ενδείξεις διαταραχής προσωπικότητας. Με λογοθεραπεία ενός μήνα κατάφερε να ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό την δυσλεξία του. Το ίδιο χρονικό διάστημα της θεραπείας ανέπτυξε μια παράλληλη προσωπικότητα. Πιστεύει οτι του αποκαλύφθηκε κάποιο μεγάλο μυστικό και διακατέχεται από μανία καταδίωξης από κάποιον φανταστικό εχθρό. Η περίπτωση του κρίθηκε επικίνδυνη από τον Δρ. Χάμιλτον. Μετά από το επεισόδιο της επίθεσης στον Δρ. Χάμιλτον ο ασθενής τέθηκε σε αυστηρή περιφρούρηση και ειδική φαρμακευτική αγωγή. Η συνέχιση της παρακολούθησης ανατέθηκε στην Δρ. Ελένη Ζησοπούλου] </span><br /><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Αυτός ο άτιμος ο Τζέρρυ. Του ζήτησα την βοήθεια και αυτός με έκλεισε εδώ μέσα. Πρέπει να με αφήσετε να βγω, ειλικρινά, δεν είμαι τρελλός!</span><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Όχι δεν είσαι τρελλός, απλά μπερδεμένος. Με τον καιρό η κατάστασή σου θα βελτιωθεί. Αρκεί να παίρνεις τακτικά τα φάρμακά σου. Πρέπει να μας εμπιστευτείς Λευτέρη.</span><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Δεν με λένε Λευτέρη. Το όνομά μου είναι Άλλεν Λε Φανγκ, και τα φάρμακά σας δεν τα παίρνω εδώ και τρεις μέρες!</span><br /><br />Ο Λευτέρης σήκωσε το κεφάλι του. Η Ελένη κοίταξε τα μάτια του. Ήταν καθαρά, κανένα ίχνος καταστολής σε αυτά. Και όχι μόνο αυτό. Φαινότανε να αναδύεται από μέσα τους μια ακτινοβολία, με υπνωτιστική επίδραση πάνω της. Το βλεμμα του καρφώθηκε στο δικό της. Ήταν τόσο ελκυστικό, ξυπνούσε μέσα της ανομολόγητα πάθη.<br />Ο Λευτέρης σηκώθηκε από τη καρέκλα και ήρθε προς το μέρος της. Η δρ. Ζησοπούλου στεκόταν ακίνητη σαν άγαλμα, ανήμπορη να αντιδράσει, σαν κάποιο αόρατο χέρι να την έχει καθηλώσει. Ένιωθε την καρδιά της να χτυπά τρελλά... από πόθο;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Δεν είναι σωστό, δεν είναι επαγγελματικο</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 255, 255);">Δεν είναι δίκαιο αλλά πρέπει να το κάνω</span><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >{Φορέστε τα 3-D γυαλιά σας}</span><br /></div>Ο Λευτέρης είχε ήδη φτάσει μπροστά της, το πρόσωπό του άγγιζε το πρόσωπό της. Άρχισε να την γδύνει. Το άγγιγμα του πυροδοτούσε μέσα της εκρήξεις αδρεναλίνης και υποσχέσεις ανείπωτης ηδονής. Η γλώσσα του στο στόμα της είχε την γεύση του απαγορευμένου καρπού, Εκείνος ήταν ο Αδάμ και Αυτή η Εύα... Τίποτε άλλο δεν την ένοιαζε πια. Τα μάγια λύθηκαν από πάνω της και παραδόθηκαν και οι δύο στο αναπόφευκτο. Τον ένιωσε μέσα της<span style="color: rgb(255, 102, 0);">*</span>...<br />Ήθελε να μπορούσε να κρατήσει για πάντα...<br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">--- 3 λεπτά αργότερα ---<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >{Βγάλτε τα 3-D γυαλιά σας}</span><br /></div>-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Μωρό μου, σου άρεσε και εσένα όσο και εμένα;</span><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">...Τι πήγα και έκανα;; Άκουσε με Λευτέρη. Αυτό που κάναμε σήμερα ήταν εντελώς απαράδεκτο. Δεν πρέπει κανείς να μάθει τίποτα για αυτό.</span><br />-<span style="color: rgb(204, 255, 255);">Τότε ΔΕΝ θα το μάθει κανείς.</span><br />-<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πρέπει να πηγαίνω. Δεν θα πω σε κανένα οτι δεν πήρες τα φάρμακά σου και δεν ξέρω και πως το κατάφερες. Αλλά σε παρακαλώ πολύ να συνεχίσεις την αγωγή. Είναι ο μόνος τρόπος να βγεις από δω μέσα!</span><br /><br />Η δρ. Ελένη Ζησοπούλου ντύθηκε βιαστικά απορώντας με το βλακώδες της πράξης της. Κάτι μυστήριο συνέβαινε εδώ. Σαν να μην είχε συναίσθηση των πράξεών της. Αποφάσισε να παρατήσει την υπόθεση Μαρτσαμπλόκου το συντομότερο δυνατόν. Ίσως και ένα διάλλειμα στο εξοχικό της, στο Ξυλόκαστρο, να της έκανε καλό.<br />Ταρακουνημένη, ζήτησε από τον φύλακα να την συνοδεύσει στην έξοδο.<br /><br />Όταν έφτασε στο ισόγειο είδε πάλι τον δρ. Χάμιλτον, αυτή τη φορά να βγαίνει σαν σίφουνας από την κλινική. Φαινόταν αναστατωμένος. Η γραμματέας στο τηλεφωνικό κέντρο της εξήγησε τον λόγο.<br />Ο γιός του είχε βρεθεί νεκρός σε μια αυλή.<br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Ο Τζέημς Χάμιλτον Τζούνιορ νεκρός...</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><br />Προτίμησε να μην συνεχίσει την σκέψη που σχηματίστηκε στο μυαλό της. Αντί αυτού, αποφασισε οτι ένα κρύο ντους στο σπίτι της θα ήταν ιδανικό. Και αύριο το πρωί ταξίδι στο εξοχικό της.<br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Το Ξυλόκαστρο θάναι ωραίο αυτή την εποχή</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">"</span><br /><br /><br />Ώρα 23:00 Σιωπητήριο στην κλινική.<br />Στο δωμάτιο 314, μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια του Λευτέρη γυαλίζουν, καρφωμένα πάνω σε μία πλαστική κάρτα που κρατάει στα χέρια του.<br />Στην κάρτα γράφει: Ελένη Ζησοπούλου-επίπεδο ασφαλείας 1<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"</span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 255, 255);">Στέλλα...</span><span style="color: rgb(51, 204, 255);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">*</span><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-size:85%;" >Για την ολοκληρωμένη, Director's Cut, 100% adult έκδοση της σκηνής απλά στείλτε 10 euro στον λογαριασμό Paypal "PapariseThis/Mithrandir"</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-4232206086738012242?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>mithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-1488422371246128112007-03-30T14:48:00.000+02:002007-03-31T01:44:23.598+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;"><i>O Δρ Ντέιβης τηλέφωνο παρακαλώ, ο Δρ Ντέιβης τηλέφωνο παρακαλώ, Δρ Μπλέρ, Δρ Μπλέρ... Ο Δρ Τζέημς Χάμιλτον, ο Δρ Τζέημς Χάμιλτον παρακαλείται να προσέλθει στο γραφείο του Δρ. Άντερσον<br /></i></p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm;">........</p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0cm;">- Κύριε διευθυντά με ζητήσατε;</p>- Παρακαλώ καθίστε Δρ Χάμηλτον. Ξέρετε... ανησυχώ για την κατάσταση της υγείας του Λευτέρη. Τον τελευταίο καιρό πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Νομίζω ότι σαν θεράπων ιατρός του θα πρέπει να δείξετε μεγαλύτερη προσοχή στην περίπτωση του. Πέρα από τους καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους είναι και αυτή η Μαρτσαμπλόκου που δεν θα διστάσει να μας βγάλει ακόμα και στον Εισαγγελάτο αν κάτι πάει στραβά. Και όπως καταλαβαίνετε το τελευταίο που θα θέλαμε αυτή τη στιγμή είναι ένα πλήγμα στη φήμη του ιδρύματος που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε.<br />- Μείνετε ήσυχος Δρ. Άντερσον... θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου! <p style="margin-bottom: 0cm;"><br />Ο Λευτέρης ήταν μάλλον από τις σοβαρότερες περιπτώσεις που είχε αντιμετωπίσει ο Χάμιλτον. Ελάχιστα βέβαια τον ενδιέφερε η φήμη του ιδρύματος ή ο Λευτέρης αλλά μια θετική έκβαση θα ήταν πολύ σημαντικό επίτευγμα για την καριέρα του. </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Αυτά σκεφτόταν κατευθυνόμενος στο δωμάτιο 314. </p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0cm;">“Δρ Χάμιλτον καλά που ήρθατε, ο ασθενής βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση.” του είπε μία από τις νοσοκόμες.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Μόλις είδε τον Χάμιλτον ο Λευτέρης άρχισε να ουρλιάζει. “είσαι νεκρός, είσαι νεκρός!!!!” </p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0cm;">- Σε παρακαλώ αδελφή χαλάρωσε του τα λουριά<br />- Μα... είστε σίγουρος γιατρέ; Δεν θα το πρότεινα...<br /></p>- Κάνε αυτό που σου είπα! <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0cm;">Ο Λευτέρης δεν έχασε την ευκαιρία και όρμηξε πάνω στον Χάμιλτον δαγκώνοντας του τι μύτη. </p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0cm;">“Αχχχ η μύτη μου!”, σπάραζε ο Χάμιλτον ενώ το αίμα έτρεχε ποτάμι. </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">“Α... και που σαι γιατρέ.... τα βατόμουρα δεν θα σε βοηθήσουν σε τίποτα” είπε ο Λευτέρης με απόλυτη ηρεμία.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">“10 μέρες στην απομόνωση, πάρτε τον τώρα!”, ο Χάμιλτον σχεδόν διέταξε τις νοσοκόμες και σιγοψιθύρισε “θα σου δείξω εγώ μπάσταρδε!!!” </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-148842237124612811?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>DrSteinhttp://www.blogger.com/profile/07409678734816577057noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-57220824295741998112007-03-27T11:24:00.000+02:002007-03-27T12:50:57.110+02:00<div align="justify">Τα βατόμουρα είχαν χάσει τη χρησιμότητα τους. Τις 2-3 φορές που τα έβαλε η Τρέισι στο παράθυρο της Μέρι Τζέιν παρέμειναν για μέρες μέχρι που σάπισαν. Κι ενώ όλοι το δέχτηκαν ως καλό γεγονός για τη νοητική πρόοδο του κοριτσιού, - ο πατέρας της φρόντισε να το διαδώσει στη γειτονιά και όλοι ανταποκρίθηκαν θετικά στο νέο για το συμπαθές τρελό κοριτσάκι, - η Τρέισι ζούσε με μια καθημερινή ανησυχία. Ήταν η μόνη που είχε μάθει πως ο νεκρός που βρέθηκε τις προάλλες ήταν <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_09.html">συγγραφέας κόμιξ </a>και δεν μπορούσε να το δεχτεί ως τυχαίο που η νέα συνήθεια του κοριτσίου ήταν να χαζεύει ένα τεύχος κόμιξ με τον τίτλο «Ο άνθρωπος κωλοβακτηρίδιο – το τέλος της Τζαχίλγια».<br /><br />Η Τρέισι βρισκόταν σε φοβερή ψυχική σύγχυση. Από τη μία χαιρόταν που η κόρη της έδειχνε να καταλαβαίνει το κόμικ, είχε αφήσει την προηγούμενη έμμονη ιδέα της με τη ρίψη βατόμουρων και έδειχνε πιο ευδιάθετη. Από την άλλη επέστρεφε στο μυαλό της <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_25.html">εκείνο το βράδυ.</a> Ένας νεκρός στο κτίριο, ένα μυστηριώδες τεύχος που άλλαξε κατοχή κι η Μέρι Τζέιν με χέρια γεμάτα από ένα υγρό που στην αρχή φάνηκε για πολτός από λιωμένα βατόμουρα. Η Τρέισι δε μπορούσε παρα να ελπίζει πως η κόρη της δεν είχε τίποτα να κάνει με αυτό το φόνο. Παρόλαυτα όποτε τη χάζευε να κοιτάει τις εικόνες με τα γιγάντια πλάσματα να μονομαχούν στην έρημο μέσα στο κόμικ και να λάμπει το πρόσωπο της, δε μπορούσε παρα να ανησυχεί. Αυτό το παιδί είχε μια ροπή προς το κακό.<br /><br />Ο καιρός περνούσε και η Μέρι Τζέιν ξόδευε πολλές ώρες της ημέρας με το κόμικ. Κάποιες φορές η Τζέιν καθόταν δίπλα της στο κρεβάτι και ξεφυλλίζανε μαζί το τεύχος. Η αλλαγή της διάθεσης του κοριτσιού ανάλογα με τα συμβάντα στις σελίδες ήταν εμφανής. Σε κάποια συγκεκριμένα σημεία σα να προσπαθούσε να μιλήσει κιόλας. Χαιρόταν με τον ήρωα του κόμικ, τον άνθρωπο κωλοβακτηρίδιο που έψαχνε την αλήθεια ρωτώντας νεράιδες και ξωτικά μέσα στην έρημο. Γούρλωνε τα μικρά της μάτια και έμενε με ανοιχτό στόμα όταν ο άνθρωπος κωλοβακτηρίδιο έμενε εγκλωβισμένος στην κινούμενη άμμο ενώ 3 φεγγάρια ξεπρόβαλαν στον ουρανό που γινόταν κόκκινος σαν να φλεγόταν.<br /><br />Κι ύστερα όταν δύο γιγάντια τέρατα μονομαχούσαν κι ο ήρωας απελευθερωνόταν από την ακινησία του και τα εξολόθρευε σώζοντας τον κόσμο που είχε πιστέψει στο τέλος, το κορίτσι γυρνούσε προς τη μαμά του και την κοίταγε σα να ήθελε να μοιραστούν τη χαρά για την ευτυχή κατάληξη.<br /><br />Κι εκείνη τη σημαντική μέρα για τη ζωή του κοριτσιού, η ιστορία έφτανε στην τελευταία σελίδα, ο λαός είχε σηκώσει στα χέρια τον κατάκοπο άνθρωπο κωλοβακτηρίδιο, εξασθενημένο από τη μάχη, στιγματισμένο από τη μάχη στις πύλες των δύο κόσμων – μοναδικό πραγματικό γνώστη του τέλους της άγνοιας, της Τζαχίλγια, να ψήνεται στον πυρετό και να τον πηγαίνουν σε μια γριά μάντισσα για ίαση, η Τρέισι νυσταγμένη φίλησε τη Μέρι Τζέιν και σηκώθηκε να πάει για ύπνο.<br />Όμως εκείνο το βράδυ – ορόσημο, η Μέρι Τζέιν τράβηξε τη μαμά της από τη ζακέτα και της έδειξε με το δάχτυλο την τελευταία σελίδα και για πρώτη φορά στη ζωή της μίλησε:<br /><br />- Τζέρι, Ιρένα….είπε, </div><div align="justify"></div><div align="justify">δείχνοντας διαδοχικά πότε τον άνθρωπο κωλοβακτηρίδιο και πότε τη γριά μάντισσα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-5722082429574199811?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Fight Backnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-91472912942051912052007-03-21T13:57:00.000+02:002007-03-27T15:10:50.737+02:00<div style="text-align: justify;">Η φωνή από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου της προκάλεσε ανησυχία. Ακύρωσε τα ιδιαίτερα της και βάζοντας κάτι πρόχειρο κίνησε για την κλινική. Πολλά πέρασαν από το μυαλό της, κυρίως άσχημα. Η τελευταία φορά που τον επισκέφτηκε έμοιαζε σαν ζωντανός νεκρός. Η κατάσταση του χειροτέρευε. Δε μπορούσε ποτέ να πιστέψει ότι μέσα σε διάστημα ενός μηνός είχε προσπαθήσει να βάλει δυο φορές τέλος στη ζωή του.<br />«Μήπως μια πιθανή τρίτη προσπάθεια είχε αποβεί μοιραία?»…. σιγοψιθύρισε στον εαυτό της<br />Προσπάθησε να κρατήσει απόσταση από εκείνο το φόβο που την είχε κυριεύσει.<br /><br />Έφτασε λαχανιασμένη. Στάθηκε λίγο έξω από την κλινική να βρει την ανάσα της. Ο θυρωρός την γνώριζε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε διαβεί τη μεγάλη εξώπορτα της κλινικής στο παρελθόν. Του χαμογέλασε βιαστικά και εκείνος την χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο του. Περπάτησε γρήγορα εκείνο το μακρύ διάδρομο που περιστοιχίζονταν από τις βατομουριές και οδηγούσε στη κεντρική είσοδο. Οι ασθενείς που έπαιρναν το περίπατο τους στο κήπο την κοίταξαν περιπαιχτηκά . Πάντα ένιωθε άβολα με εκείνα τα ψυχρά και απρόσωπα βλέμματα τους που την εξέταζαν επίμονα. Εκείνη τη στιγμή ομως αδιαφορούσε για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η μόνη σκέψη της ταξίδευε σε κείνον.<br /><br />Η γνωριμία της Στέλλας με τον Λευτέρη έγινε σε ένα μπαρ. Εκείνος πάντα συνήθιζε μετά την παράσταση να επισκέπτεται το αγαπημένο του μαγαζί διπλά στο σπίτι του και να χαλαρώνει με ένα ποτήρι ουίσκι. Εκείνη βρέθηκε εκεί με μια φίλη της, έδειχνε εύθυμη και έλαμπε μέσα στο δαντελένιο της φόρεμα. Δεν άργησε να γοητευτεί από την παρουσία της. Μηχανικά κατέβαζε τα ποτήρια το ένα μετά το άλλο. Μέσα στη παραζάλη του συγκέντρωσε όλες τις αισθήσεις του επάνω της. Άφησε το λάγνο του βλέμμα να αγγίζει την σάρκα της, ανοιγόκλεινε τα ρουθούνια του για να μυρίσει το άρωμα της , προσπάθησε να φανταστεί πως είναι να γεύεσαι τους χυμούς ανάμεσα στα πόδια της και να φιλάς τα ροδοκόκκινα σαρκώδη χείλη της. Ήταν τόσο εντυπωσιακός ο τρόπος που λίκνιζε το κορμί της στο ρυθμό της μουσικής που είχε αιχμαλωτίσει την ματιά του για ώρες. Η Στέλλα γήτευσε το πάθος του και ανταποκρίθηκε στο ερωτικό του κάλεσμα όταν το επέλεξε εκείνη.<br /><br />Βρέθηκαν να χορεύουν σπίτι του. Έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του και η ανάσα της πρόδιδε πόθο. Άρχισαν να ερωτοτροπούν με τρόπο βακχικό. Το επόμενο πρωί βρήκε την μαινάδα μεθυσμένη από ευτυχία και απελευθερωμένη από κάθε δέσμια σκέψη της να χαζεύει το τατού στη πλάτη του εραστή της. Εκείνος ξύπνησε και την καλημέρισε με ένα ζεστό χαμόγελο. Εκείνο το χαμόγελο που την συντρόφευε στα πρωινά της για 2 χρόνια ακόμη.<br /><br />Εκείνα τα 2 χρόνια τα πέρασε ευτυχισμένη ή τουλάχιστον εκείνη την αίσθηση έχει όταν τα μνημονεύει. Ο Λευτέρης ήταν ανήσυχος. Ανερχόμενος ηθοποιός με πολλά παράλληλα ενδιαφέροντα. Ζούσε την ζωή του στο κόκκινο. Εκείνη αν και γοητευόταν από τους ρυθμούς του ποτέ δεν μπόρεσε να δεχτεί το ρισκαδόρικο του χαρακτήρα του. Ένιωθε ανασφάλεια. Από μικρή ένιωθε συμβιβασμένη με την ιδέα εκείνου του άνδρα που θα της εξασφαλίσει την καθημερινότητα με το νοικοκυρεμένο σπίτι, το μεγάλο σκύλο που γαυγίζει, και τις φωνές των παιδιών που αντηχούν όταν γυρίζουν από το σχολείο. Ερωτεύτηκε το Λευτέρη δυνατά και είναι αλήθεια ότι δυσκολεύτηκε πολύ να τον βγάλει από τη ζωή της.<br /><br />Ποτέ δεν την είχε αφήσει να μάθει πόσο πολύ την αγαπούσε. Πάντα την κρατούσε σε απόσταση από τα συναισθήματα του. Μετά το χωρισμό μπόρεσε για λίγο καιρό να προσποιείτε ότι τα κατάφερνε μια χαρά μακριά της. Αργότερα η απουσία της άρχισε να το στοιχειώνει. Βρήκε γιατρικό στην υποκριτική. Άρχιζε να σβήνει το είναι του στους ρόλους του. Όχι μόνο στο σανίδι αλλά και στην καθημερινή του ζωή. Έδινε σάρκα και οστά σε ένα ψεύτικο χαρακτήρα και δώριζε τον εαυτό του σε κείνον. Αρχίζει να καταριέται τον έρωτα. Γινόταν Ιάγος και καταριόταν την αγάπη του Οθέλλου για την Δεισδαιμόνα, άλλοτε γινόταν ο γαμπρός, στο ματωμένο γάμο του Λόρκα, που στρέφεται ενάντια στο πάθος του Λεονάρντο για την νύφη. Βρίσκεται οχυρωμένος απέναντι στην αγάπη, απέναντι σε εκείνη. Τις λίγες στιγμές που την θυμάται τις πνίγει στο ποτό και στα ηρεμιστικά. Εγκλωβισμένος στους ρόλους που διάλεξε, αρχίζει να ξεχνά πρώτα τις συνήθειες του, μετά την μνήμη του , ύστερα το ίδιο του τον εαυτό. Διαταραχή προσωπικότητας είπαν οι γιατροί..<br /><br />Η Στέλλα επισκέπτονταν συχνά τον Λευτέρη στο ψυχιατρείο. Δεν το έκανε από ευθύνη. Τον νοιαζόταν τον Λευτέρη. Τον πονούσε ειλικρινά. Όποτε εκείνος ανταποκρινόταν στην φαρμακευτική αγωγή και μπορούσε να πάρει εξιτήριο πήγαιναν για καφέ και εκεί ζούσαν μια όμορφη αλλά ψεύτικη κανονικότητα. Πότε πότε μέσα στην τρέλα του την αντιμετώπιζε με αποστροφή και την απειλούσε και αυτό την γέμιζε με ενοχή. Άλλες φορές στεκόταν απέναντι της αμίλητος ανέκφραστος και εκείνη το κοίταζε με τις ώρες και καταριόνταν εκείνες τις στιγμές που αισθανόταν λύπηση και οίκτο για την κατάσταση του.<br /><br />Περνώντας το κατώφλι της κεντρικής εισόδου την διαπέρασε εκείνο το απόκοσμο συναίσθημα που την καταβάλει όταν βρίσκεται στο χώρο της κλινικής. Στάθηκε να περιμένει στη μικρή αίθουσα αναμονής με τους άχρωμους και υγρούς παλιούς τοίχους, να την περιστοιχίζουν και να την πλακώνουν. Δεν απολάμβανε την νεκρή μινιμάλ αισθητική του χώρου. Το δωμάτιο με την έντονη οσμή του απολυμαντικού της έφερε μια στιγμιαία ζαλάδα. Έκατσε σε ένα πάγκο και τύλιξε επιδέξια το σάλι της γύρω από το λαιμό και το στέρνο της καθώς η υγρασία ήταν έντονη.<br /><br />Πέρασαν αρκετά λεπτά και δεν την είχαν καλέσει ακόμα. Ξαφνικά εισέβαλε στο δωμάτιο μια γέρικη φιγούρα. Η Στέλλα την ακολούθησε με το βλέμμα της. Της έκανε εντύπωση η φωτεινότητα στο πρόσωπο της παρόλο που το όλο παρουσιαστικό της πρόδιδε ότι τα χρόνια που κουβαλούσε δεν ήταν λίγα. Η γριούλα έσυρε τα πόδια της μέχρι το ψύκτη. Έγειρε το καμπουριασμένο κορμί της και προσπάθησε να φέρει το πλαστικό ποτήρι κάτω από την βρύση. Μάταια καθώς το χέρι της έτρεμε αρκετά. Η Στέλλα αυθόρμητα έκανε να την βοηθήσει και πλησίασε.<br /><br />Η γριά έπιασε το χέρι της Στέλλας και άρχισε να το σφίγγει. Εκείνο το τρεμάμενο λιπόσαρκο χέρι που δε μπορούσε να κρατήσει ένα πλαστικό ποτήρι γράπωσε σταθερά και δυνατά το αριστερό χέρι της Στέλλας. Εκείνη δεν έδειχνε να ενοχλείτε από την πίεση αλλά σίγουρα ξαφνιάστηκε από την κίνηση.<br /><br />-κόρη μου να προσέχεις.... της είπε η γριά ενώ την κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια<br />-Δε σας καταλαβαίνω.....απάντησε η Στέλλα ενώ χασκογέλασε αμήχανα<br />- Ο σίγμα έχει μήνυμα για σένα…ο Σίγμα θέλει να σου μιλήσει<br />- Ο σίγμα?.... Ρώτησε η Στέλλα με απορία<br />- Στέλλα μην πιστέψεις τίποτα… ο Σίγμα λέει να μην πιστεύεις τίποτα από όσα ακούσεις εδώ μέσα…<br />- Που ξέρετε το όνομα μου και ποιος είναι ο σίγμα?<br />- Ο σίγμα…<br />- Ποια είστε Κυρία μου? Τι θέλετε από μένα?...Ρώτησε η Στέλλα με σταθερή φωνή ενώ προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν<br />- Είμαι η Ιρενα Παβλοβιτς βεβαια..Η γνωστή ηθοποιός της μεγάλης οθόνης…απάντησε η γιαγιά με στόμφο προσπαθώντας παράλληλα να ισιώσει το γερμένο κορμί της<br />- Ποια?..... Ιρένα? ….Η Στέλλα ήταν φανερά αμήχανη. Το πρόσωπο της ήταν συνοφρυωμένο γεμάτο απορία. Τράβηξε το χέρι της και έκανε δυο βήματα πίσω<br /><br />Μια νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο ξαφνικά και με βήμα γοργό πλησίασε τις δυο γυναίκες.<br /><br />-Κυρία Βασιλική εδώ είστε και σας ψάχνω. …..απευθύνθηκε στη γιαγιά ενώ παράλληλα την έπιασε από το μπράτσο…… "Ελάτε είναι ώρα για το φάρμακο σας".<br /><br />Η Κυρία Βασιλική έσκυψε το κεφάλι και ακολούθησε την νοσοκόμα χωρίς καμία αντίσταση. Θαρρείς πως το πρόσωπο της σκοτείνιασε ξαφνικά . Πριν απομακρυνθούν η νοσοκόμα γύρισε το κεφάλι της προς την μεριά της Στέλλας.<br /><br />-Κυρία Μαρτσαμπλόκου, ο κύριος διευθυντής σας περιμένει στο γραφείο του. Μπορείτε να περάσετε.<br />-Ευχαριστώ …είπε η Στέλλα δείχνοντας ακόμα ξαφνιασμένη από την περίεργη στιχομυθία που είχε με την γριούλα<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-9147291294205191205?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-76099015331472428072007-03-20T03:56:00.001+02:002007-03-21T18:38:02.649+02:00Πίσω απ' τα λευκά παράθυρα της άνοιξης<br />Εξοντώνεται η στερνή ανάσα της άφιξης του τίποτα<br />e moumple moumple...<br /><br />Ποιος με τη χρυσήν μάχαιραν<br />τη λυδία λίθο θα τάμει;<br />Του θεού ποια γονατισμένη εξουσία μας ταρίχευσε στην ανυπέρβλητη ρυθμική<br />ε ξ ά ρ τ υ σ η της εγκοσμιότητας;<br />Ως πότε ο χρόνος θα δύει στις πλάτες των φίλων μας;<br />Ως πότε κάποια αρχαία κόρη θα θύει το θείον γέλιον του καημού εις τον βωμό της αδερφοσύνης;<br /><br />Γνώρισα ανθρώπους με δεμένα χέρια και λαμπερά μάτια<br /><br /><br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Η αποψη της Misirlou Oubliez</span><br /><br /><div style="COLOR: rgb(255,153,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Δυσκολο κειμενο. Η πρωτη αναγνωση μου ηταν βιαστικη και αγχωμενη. Ενιωσα να βρισκομαι κατω απο τον καυτο ηλιο της Μεσογειου, στα νερα του Γουαλδακιβιρ και να παιρνω ματι την αγαπη του Τρυπια Βαρκα να λουζεται. Ενα κυμα αποστροφης με κυριευσε γιατι ως γνωστον ο Γουαλδακιβιρ ειναι θεοβρωμικος με τα νερα απο τα Σεβιλλιανικα μπουγαδονερα που καταληγουν εκει. Αφου εκοψα ενα λεμονι στη μεση και εγλειψα λιγο και αφου εφαγα και ενα κουταλακι ζαχαρι (sic) για να φυγει η ξινιλα απο το στομα μου, το ξαναδιαβασα. Τιποτα. Το ιδιο συναισθημα. Το αφησα για λιγο να μεστωσει. Το ξαναπιασα. Το ξαναφησα. Το ξαναπιασα. Το ξαναφησα. Μετα ακουσα μια φωνουλα μεσα μου get on with it, καταλαβα οτι δεν ημουν μονη στο δωματιο, ο downhill παραμονευε πισω απο τη κουρτινα και εκανα μια τελευταια προσπαθεια.</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Μεταφυσικα υπαρξιστικο, αυτο που ο Heisenberg θα οριζε ως dasein, πλουραλιστικα μινιμαλιστικο, με δυνατες εικονες και γραμμικη πλοκη αφηγησης.</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Σε νιοστο επιπεδο φαιινεται η αγωνια αυτου που ελειπε απο το μαθημα με τα σημεια στιξης που δηλωνουν παυσεις, μικρες, μεγαλες, οτιδηποτε.</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Θελησα να διαβασω κι αλλο απο αυτον τον δημιουργο για να εχω μια πιο σφαιρικη αποψη για τα κινητρα της δημιουργιας. Θελησα να απαντησω στο βασανιστικο ερωτημα "Σε τι φαση εισαι ρε Τρυπια;"</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Απο τα σχολια που αφηνει στα blogs ατομων φιλικα προδιατεθημενων σε αυτων και ατομων που δεν ξερουν που ειναι το κουμπακι του ντιλιτ για τα κομμεντς, δεν εβγαλα κανενα συμπερασμα. </span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Συνολικα θα ελεγα οτι εχει τον λυρισμο της λυρας του Γιορ μαι Λοβερ Αντερκοβερ και την μαγεια των μαγων που βγαινουν στην Αννιτα Πανια. (Καλο Αννιτα).</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,255);font-family:arial;" >Για να ξεδιαλυθουν ολα τα συννεφα στον γαλανο ουρανο της κατανοησης, ελπιζω να μπορεσω να εχω μια συζητηση απο κοντα με τον δημιουργο σε καποιο γραφειο απωλεσθεντων το οποιο το πιθανοτερο να βρισκεται σε καποιο κυκλο εξωγηινων σε καλαμποκοχωραφα, διοτι η συνολικη εικονα για τον δημιουργο ειναι οτι εχουμε μια κλασσικη περιπτωση κυκλου χαμενων ποιητων. Η μονη διαφορα ειναι πως η ταινια ηταν καλυτερη.</span></div><div style="COLOR: rgb(255,153,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Arial;color:#ffffff;">.</span></div><div style="COLOR: rgb(255,153,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Arial;color:#ffffff;"></span> </div><div style="COLOR: rgb(255,153,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Arial;color:#ffccff;"></span></div><div style="COLOR: rgb(255,153,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Arial;color:#ffccff;"><span style="color:#009900;">Η άποψη του Fight Back: Τις πρώτες εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου έμεινα σκεπτικός στο νεροχύτη με το νερό να τρέχει και τα σαπουνόνερα να πλημμυρίζουν το πάτωμα, ενώ αναπολούσα μαγευτικές διακοπές στην Ινδονησία που είχε πάει ένας ξάδερφος μου – όχι εγώ. Ύστερα πιο συγκεντρωμένος ξανασυνδέθηκα στο ίντερνετ κι αφού είδα τις δηλώσεις Μουνιόθ και Αλέφαντου ξαναδιάβασα το ποιήμα.<br />Ξεκινώντας από τον τίτλο Leiot που είναι προφανής αναγραμματισμός που χρησιμοποιούταν κατά κόρον στο μεσοπόλεμο και σημαίνει Telio, ελληνιστί <strong>τέλειο</strong>, καταλαβαίνουμε ότι ο γράφων έχει διαπράξει το πρώτο ολίσθημα, αυτό της αμετροέπειας.<br />Ξεκινάει ομολογουμένως εντυπωσιακά. Καθαρόαιμο ποιητικό γκανιάν αφήνει χώμα μυστηρίου στην εκκίνηση που σε κάνει να τριβεις τα μάτια σου. Συνεχίζει όμως με μια λυρική σοβαροφάνεια που συναντάται στο επικό μυθιστόρημα της Ανδαρτικής του 17ου αιώνα. Σαφώς επηρεασμένος από τους υπερρεαλιστές γράφει αυτόματα και δεν αποφεύγει καν τις ίδιες εμπειρικικές λέξεις όπως την εξάρτυση, την οποία τονίζει και επιμόνως και στην οποία αναθέτει ρόλο διελκυστίνδας και πολιορκητικού κριού με ανάδρομο ερμή. Κλείνει με μια όμορφη punch line όχημα ασφαλτοστρώσεως αποριών σχετικά με τις προθέσεις του ποιητή.</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7609901533147242807?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-90618830164096936372007-03-20T03:56:00.000+02:002007-03-21T02:06:13.681+02:00Μέσα στα σιδερένια εύρετρα της βλακώδους <br />αυτοαπαγωγής μου <br />Εξοντώνεται η στερνή ανάσα του ερχομού του μήποτε<br />Της τεχνικής νύμφης η λειτουργική αντίστιξη<br />διασάλευσε το παρακράτος της άδολης αντηχούς <br />της σμίλου του Διοσκουρίδη<br />Όσο για τα νυχτοκούνουπα; <br />Τα νυχτοκούνουπα λυσσάνε μεθυσμένα στη σίτα, <br />σαν μετανάστες που περιμένουν να περάσουνε τα σύνορα<br /><br />Ποιος τώρα λοιπόν με τη χρυσήν e-μάχαιραν<br />τη λυδία λίθο θα τάμει;<br />Του θεού ποια γονατισμένη εξουσία μας ταρίχευσε κάποτε στην ανυπέρβλητη ρυθμική εξάρτυση <br />της κοσμικής γεωμετρίας;<br />Ως πότε ο χρόνος θα δύει <br />στις πλάτες των ηλίθιων φίλων μας;<br />Ως πότε η γνωστή ιέρεια θα θύει <br />το θείον γέλιον του G. Soros <br />εις τον βωμό της σταδιοδρόμου ευφροσύνης<br />(ή το αντίστροφο);<br /><br />Γνώρισα ανθρώπους με δεμένα μάτια και λαμπερά χέρια! <br /><br />(που με μούτζωναν)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-9061883016409693637?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-19205229248136721832007-03-10T01:35:00.000+02:002007-03-10T16:28:18.941+02:00<span style="font-style: italic; font-weight: bold;">θέατρο απο τον Kabamaru</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">igano</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">(Σκηνικό: το απομεσήμερο δυο φίλοι , ένας από τους εκλεκτούς συγγράφεις του επικού βιβλίου παπαραιζ, καμπαμαρου, και ένας τυχαίος φίλος του, απολαμβάνουν τον καφέ τους σε μια κεντρική και αρκετά γουστόζικη καφετέρια των Αθηνών. Ύστερα από κάμποση ώρα και αφού έχουν εξαντλήσει τα θέματα του βάζελου και η συζήτηση τους έχει φτάσει σε ένα τέλμα ο φίλος του καμπαμαρου ερωτάει για την εξέλιξη του παπαραιζ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Φίλος Καμπαμαρου</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">:</span> Τι λέει ρε με παπαραιζ? Το έχω χάσει το κονσεπτ λίγο. Για ρίξε καμιά περιληψούλα να μπω στο κλίμα<br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Καμπαμαρου</span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">:</span> Μαλακά δε το διαβάζεις ε?<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Φ.Κ:</span> Όχι απλά πέσαν δουλείες και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ<br />Κ: ω βαριέμαι όλο το στόρυ τώρα<br />Φ.Κ: Όχι ρε από την <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_17.html">πρώτη περίληψη</a> που είχες κάνει και μετά λέγε. Από κει δε το έχω διαβάσει<br />Κ: καλά!...Λοιπόν έχουμε και λέμε. Ο Tζέημς μας άφησε χρόνους. Πήγε να βρει ο καημενούλης <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_21.html">βατόμουρα</a> όπως του είχε ζητήσει ο Δαίμονας Άριοχ δίνοντας του μόνο 5 λεπτά για να τα καταφέρει και έτσι να γίνει μεγάλος και τρανός αλλά……<br />Φ.Κ τι αλλά?<br />Κ: Δυστυχώς δε τα κατάφερε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, γιατί μπουρδουκλώθηκε σε κάτι βατομουριές που του είχε υποδείξει το τρελό κοριτσάκι και ψόφησε. Τελικά η αναζήτηση του στάθηκε <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_25.html">μοιραία</a> για τον ίδιο αλλά και τραυματικό βίωμα για το τρελό κοριτσάκι που τον είδε να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της.<br />Φ.Κ: Αχ! αυτά είναι τα παιχνίδια της μοίρας.<br />Κ: Τεσπα. Λίγες ώρες πριν από το ατύχημα η Κυρία Ιρένα πήγε στον Χάμιλτον να ζητήσει <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/tea-time.html">τσάι</a> αλλά μάταια γιατί δεν είχε ο κερατάς.<br />Φ.Κ: Χμ…<br />Κ: λοιπόν ψιλοφρίκαρε η γριούλα όταν άνοιξε ο Χάμιλτον την πόρτα γιατί είδε κάτι πεντάλφες στο πάτωμα και τέτοια σκηνικά και άρχισε να τον βρίζει και να τον χτυπά<br />Φ.Κ: σκατόγριες μαλάκα… την φαντάζομαι με κατακόκκινα μάτια από το θυμό να ξερνά σάλιο από την μασέλα της….<br />Κ: χαχαχ ρε μαλάκα η Ιρενα είναι Γιαγιά με τρόπους.<br />Φ.Κ: Έλα προχώρα!<br />Κ: Λοιπόν βγήκε η καημένη να πάει να αγοράσει κανα φακελάκι τσάι στο σουπερ μάρκετ και εκεί βρήκε τον θαυμαστή της τον Τζέρρυ, τον μπεκρή, που την προσκάλεσε να πάνε σπίτι του να πάρουν εκεί το τσάι τους παρέα …<br />Φ.Κ: Το «τσάι» τους? Ήθελε να την παρασύρει σε ερωτικά παιχνιδάκια ο ανωμαλιάρης<br />Κ: Άθλιο μαλάκα ! Ρε δε παίζει αυτό που λες απλά είναι θαυμαστής της…Η Ιρένα είναι το μοναδικό ον στη γη που μπορεί λίγο να τον κάνει να ξεφύγει από τους εφιάλτες του και το ποτό …<br />Φ.Κ: ποιους εφιάλτες ρε? καλά για τον πούτσο μαλάκα!<br />Κ: Ρε σταμάτα!.. ο άνθρωπος είδε δαίμονες και σατανάδες να πλακώνονται στην έρημο όταν ήταν μικρό παιδάκι δεν είναι και λίγο πράγμα…δηλαδή μαλακα άμα σου τύχαινε αυτό εσύ τι θα έκανες?<br />Φ.Κ: Θα έκλανα μέντες μαλακα αλλά να σου πω κάτι …χάχα !! ..Δε πάτε καλά εκεί στο παπαραιζ. Άντε λέγε τώρα<br />Κ: λοιπόν σε αγνοώ και συνεχίζω. Που λες ο Άλλεν, το πρωινό εκείνο που ακολούθησε την νύχτα που είχε πηδήξει την Κρυστάλλω<br />Φ.Κ: ποια?<br />Κ: Την γκόμενα εκείνη που τελικά την γκάστρωσε…. ξέρεις μωρέ ποια λέω… την μανά του Αλέξις<br />Φ.Κ: α ναι θυμήθηκα<br />Κ: λοιπόν την επόμενη μέρα ξυπνάει με φρικτούς πόνους ,,,μια φωνή μέσα του τον προειδοποιεί για μια <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_31.html">απειλή</a> που έρχεται και αυτός τρέχει στον Τζέρρυ να του δώσει τάχαμου το πορτοφόλι που είχε χάσει αλλά στη πραγματικότητα αυτό που θέλει είναι να βρει ένα καταφύγιο για να κρυφτεί από αυτό το άγνωστο που τον καταδιώκει.<br />Φ.Κ: Τι λες τώρα? σοβαρά?<br />Κ: Ναι σου λέω… πάει που λες στο σπίτι του Τζέρρυ…. εκεί ο Τζέρρυ τρώει κάτι φλασιές, τον παίρνει από το χέρι και τον οδηγεί με το αυτοκίνητο του σε μια έπαυλη. Αρχίζει λοιπόν να του δίνει πληροφορίες για την μυστική του φύση και να του εξιστορεί γεγονότα που αγγίζουν την σφαίρα της φαντασίας. Ο Τζέρρυ λειτουργεί κάτι σαν τον λυτή στο σταυρόλεξο της ζωής του Άλλεν με λίγα λόγια .Όλα αυτά τα <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/02/beast-within.html">τρομερά</a> που είχε γίνει μάρτυρας μικρός σχετίζονται με την αινιγματική φιγούρα του Άλλεν.<br />Φ.Κ: Ωραίο αυτό μυστηριακό…Φαντάζει επικό θα έλεγα… και μετά?<br />Κ: Μετά σε ένα υπερρεαλιστικό χωροχρονικό ασυνεχές, φαινομενικά άτοπο με την πλοκή της ιστορίας μας που μονό το παπαραιζ, αυτό το φανταστικό προτζεκτ, μπορεί με το δικό του μοναδικό τρόπο να παρουσιάζει, <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/02/5-easy-pieces.html">μαθαίνουμε</a> ότι ο Άλλεν όλο αυτό το καιρό ζούσε στο σώμα του Χάμιλτον έτσι ώστε να αποφύγει τους διώκτες του, με άλλα λόγια να κερδίζει χρόνο ….ο Χάμιλτον όμως πεθαίνει όπως είπαμε και ο Άλλεν τσουπ μπαίνει με την βοήθεια του φίλου του Τζέρρυ στο σώμα της Ιρένα. Χαμός δηλαδή<br />Φ.Κ: Ε?........................<br />Κ: Α και δε σου είπα.. μέσα σε όλα αυτά ο σίγμα, ο Λευτέρης δηλαδή, φωνάζει <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/02/blog-post.html">πυρ</a> σε δαίμονες και ανησυχεί άμα του φύγουν και τα άλλα γράμματα της αλφαβήτου<br />Φ.Κ:………………….<br />Κ: Τι έγινε έμεινες άφωνος μαλάκα?.....Δε σε χάλασε ε?<br />Φ.Κ: Καλά για τον πούτσο το βαρύ ….άκυρα όλα!<br />Κ: Ρε κατάλαβες τίποτα?<br />Φ.Κ: Όχι<br />Κ: Ούτε εγώ…..Αλλά … το παπαραιζ τα σπάει μαλάκα και όπου να ναι έρχονται νέα επεισόδια που θα τα ξεδιαλύνουν όλα....… που θα καθηλώσουν και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη και θα αποθεωθούν από τις κριτικές των ειδικών!!!!!!!!!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">(οι ώρες πέρασαν και οι δυο φίλοι αναχώρησαν για τα σπίτια τους. Ο φίλος του καμπαμαρου αν και λίγο χαμένος από το κονσεπτ γοητεύτηκε από το μυστήριο της πλοκής έτσι όπως του το εξιστόρησε με το μοναδικό και γλαφυρό του τρόπο ο καμπαμαρου και αμέσως με την επιστροφή του στο σπίτι συνδέθηκε με την ιστοσελίδα και άρχισε να καταβροχθίζει με λαιμαργία μια μια τις λέξεις του έπους…….)</span><br /><br /><div style="text-align: center;"> ΤΕΛΟΣ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-1920522924813672183?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-79224116925404492542007-02-27T09:06:00.000+02:002007-02-27T09:15:26.809+02:00<a href="http://www2.blogger.com/%3Cobject%20width=%22425%22%20height=%22350%22%3E%3Cparam%20name=%22movie%22%20value=%22http://www.youtube.com/v/THgiRNR80V4%22%3E%3C/param%3E%3Cparam%20name=%22wmode%22%20value=%22transparent%22%3E%3C/param%3E%3Cembed%20src=%22http://www.youtube.com/v/THgiRNR80V4%22%20type=%22application/x-shockwave-flash%22%20wmode=%22transparent%22%20width=%22425%22%20height=%22350%22%3E%3C/embed%3E%3C/object%3E"><object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/THgiRNR80V4"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/THgiRNR80V4" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></object></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΑΡΘΗΚΑΝ...</span></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7922411692540449254?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Downhill....http://www.blogger.com/profile/18188466431524847046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-43854842417681907382007-02-23T14:40:00.000+02:002007-02-23T14:47:36.096+02:00Άκυρα ολα?<br /><br />Παρακαλώ τοποθετηθείτε!<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/Rd7h6Yf7LFI/AAAAAAAAADE/684D2EgGoso/s1600-h/659126.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/Rd7h6Yf7LFI/AAAAAAAAADE/684D2EgGoso/s320/659126.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034709826571807826" border="0" /></a> <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"> ?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-4385484241768190738?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-62500971250223290902007-02-22T11:49:00.000+02:002007-02-22T13:20:52.847+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">Μετα απο προσκληση του Αlexis και του Frosty, οριστε 5 πραγματα για μενα.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);"></span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);"></span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">1. Οταν ημουν μικρη, ειχα ελαφρα μορφη αυτισμου και το μονο που εκανα ηταν να πεταω βατομουρα στους περαστικους.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">2. Εχω δει ανθρωπο να σκοτωνεται μπροστα μου.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">3. Μεχρι τα 16 "εβρεχα" το κρεβατι μου τα βραδια.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">4. Καμια φορα το παθαινω ακομα οταν βλεπω ονειρα με βατομουρα και τρομακτικους δαιμονες.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 0);">5. Ειμαι ερωτευμενη με καποιον που δεν εχω συναντησει ποτε.</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);">posted on 22.2.2020 by Black Berry </span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);">Post a comment</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">3 comments:</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);">downhill</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Θανατος;</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">.......</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">You see dead people?</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Oh you're no fun anymore....</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Γατες πολλες msn, δε σοβαρολογεις βεβαιως ε;</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Ε;</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Ε;</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);">downhill</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Οταν λες βρεχεις το κρεβατι τι εννοεις; Με λαστιχο ποτισματος; Φυτρωνει τιποτα;</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Get on with it!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);">Alexis</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">koita ta mail sou...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">..........................................................................................................................................</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);"></span></div><span style="color: rgb(153, 153, 0);"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: verdana;">πραξη δευτερη</span><br /><span style="font-family: verdana;">Αλλεν, Τζερι.</span><br /><span style="font-family: verdana;">Στο σπιτι του Τζερι. Βραδυ. Χτυπημα πορτας. Ειναι ο Αλλεν.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family: courier new;"><br /><span style="font-family: verdana;">Αλλεν, τι εγινε; Γιατι εχεις τη κανονικη σου μορφη; Σε βρηκε; Τζερι, εχουμε προβλημα. ..Νομιζα πως θα προλαβω. Βρηκα τα βατομουρα. Ενα κοριτσακι. Ειχα ενα λεπτο. Κοντα στο μπαρ που...Αλλα γλυστρισα και...Σταματα, θα τα διαβασω στο βιβλιο αυτα, πες μου, πριν ποση ωρα εγινε, ποσο χρονο εχουμε μεχρι την επομενη ενσαρκωση; Δεν ξερω, ημουν αιναισθητος, ισως να εχουμε ακομα μιση ωρα, ισως λιγοτερο, δεν ξερω, εχεις κανεναν υποψη σου; Πρεπει να γραψεις Τζερι, πρεπει να μου βρεις ζωη, αλλιως θα πρεπει να μονομαχησω μ'αυτον, και δεν ειμαι ακομα ετοιμος. Με δυσκολευεις, τετοια ωρα, ποιον να βρω; Πρεπει να σε κρυψω στη ζωη καποιου βαθια, εχει μεινει μονο μια μεταμορφωση...Γαμωτο, ποιον...ποιον; Με ακουει κανεις; Θελω βοηθεια. Θελω βοη</span><span style="font-family: verdana;font-size:85%;" >θει</span><span style="font-family: verdana;font-size:78%;" >α...</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Ενα ασπρομαυρο φως χυθηκε στο δωματιο. Η τηλεοραση ανοιξε αποτομα, συντονιστηκε στο καναλι της Βουλης.</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">"Μεγαλες Παραστασεις: Αννα Καρενινα. Θεατρο Λενιν 1965."</span><br /></div><br /><span style="font-family: verdana;">Η μορφη της ντιβας Ιρενα γεμισε την οθονη και η βαθια φωνη της ακουστηκε:</span><br /><br /><span style="font-family: courier new;">"Οι ευτυχισμενες οικογενειες ειναι ευτυχισμενες με τροπο παρομοιο. Καθε δυστυχισμενη οικογενεια ομως ειναι δυστυχισμενη με τον δικο της τροπο..."</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Αυτο ειναι. Αυτη ειναι. Αλλεν παμε. Δεν εχουμε χρονο. Την Ιρενε Παυλοβιτς; Σοβαρολογεις; Μα ειναι γρια γυναικα. Δεν φταιει σε τιποτα, και ο αντρας της; Θα το καταλαβει...Αλλεν,trust me god damn it! Ειναι η καλυτερη καλυψη. Δεν προκειται να σε ψαξει στο σωμα μιας γριας. Ειδες, οι αλλες ενσαρκωσεις δεν πετυχαν. Σε αναζητει σε αντρες μοναχικους και τυχοδιωκτες, σε αυτο που εισαι, γι αυτο σε βρισκει και σε προκαλει τοσο ευκολα. Ο αντρας της; Χα, θεωρησε πως δεν υπαρχει, εδω και καιρο ετοιμαζει μια θεση στη κολαση. Ολη μερα στο καναλι, φτιαχνει εξεφτελιστικες σειρες, μολις χτες αγορασε τα δικαιωματα για τα "Σκερτσακια". Ο, χαμενη υποθεση οντως ο τυπος. Οκ, Τζερι προχωρα....</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Ο Τζερι αναψε τα κερια, ανοιξε το βιβλιο της ζωης. Διαβασε τις τελευταιες στιγμες του Τζεημς,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Και ο Τζέημς Χάμιλτον, κάνοντας τα τελευταία του αδέξια βήματα προς την επιτυχία και την καταξίωση, μπλέχτηκε μέσα στα άγρια χόρτα και τις πέτρες της αυλής και έπεσε δυνατά με το στήθος πάνω στα σίδερα που είχε βάλει ο Τζον για να βοηθάνε το θάμνο να μεγαλώνει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ξεψύχησε εκει πάνω..."</span><br /><span style="font-style: italic;"></span><br /><span style="font-style: italic; font-family: verdana;"></span><span style="font-family: verdana;">Χμ, χαζος θανατος Αλλεν. Oh well Τζερι , fence happens... Να εισαι πιο προσεκτικος ομως from now on, will you? Θα δω τι μπορω να κανω...Γελασαν.</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Μετα σιωπησαν και οι δυο. Ειπαν την κοινη προσευχη τους και ο Τζερι πηρε την πενα του. </span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;"></span><span style="font-family: verdana;">Τρυπησε με την ακρη της πενας το δαχτυλο του Αλλεν, μια σταγονα αιμα εσταξε στο χαρτι, και αλλη μια, και αλλη...και μετα αρχισε να γραφει...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Ιρενε Παυλοβιτς"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Κάθεται μονάχη στην καρέκλα της, στο άδειο και σκοτεινό της διαμέρισμα χαμένη στις σκέψεις της. Η τηλεόραση παίζει “το πάρτι της ζωής σου” αλλά εκείνην ελάχιστα φαίνεται να την ενδιαφέρει..."<br /><br /><span style="font-family: verdana;">Καθως τελειωνε το τελετουργικο, εριξε μια ματια στην τηλεοραση, η Ιρενε επεφτε στις γραμμες του τραινου, η θυσια της Καρενινα, για μια ιδεα, για ενα συναισθημα...Την ιδια ωρα η πραγματικη Ιρενε θυσιαζοταν χωρις να ξερει η ιδια γιατι, για την υπερτατη ιδεα ισως. Ποια να ηταν αυτη ομως;<br /><br />Το πρωτο φως βρηκε τον Τζερι να πινει καφε με την αναγεννημενη Ιρενε. Μια κατα τ'αλλα συμπαθεστατη και ηρεμη κυρια που θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον αν ελεγε στον βιογραφο της πως βρεθηκε με ενα τατουαζ Αγγελου στην πλατη της...<br /></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-6250097125022329090?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Misirlou Oubliezhttp://www.blogger.com/profile/13698228807913115332noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-90846463905288208232007-02-18T01:45:00.000+02:002007-02-18T01:53:17.035+02:00Να' τος ο καλλιτέχνης. Διασκεδάζω με αυτό το τραγούδι. Ο πολιτισμός δεν είναι μάταιος, διότι υπάρχουν φορές που έρχεται και μας βρίσκει μόνος του, και μας ενθουσιάζει out of the blue.<br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mC9UzFhNlbA"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mC9UzFhNlbA" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-9084646390528820823?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-12066797315183096412007-02-10T14:03:00.000+02:002007-02-10T13:44:19.550+02:00<p class="MsoNormal">- Είστε ευχαριστημένοι τώρα; (Και προχωρούσε, και προχωρούσε)</p> <p class="MsoNormal">Πώς θα μπορούσε να ξορκίσει το κακό; (Θυμήθηκε κάποιον κάτι που’ χε γράψει κάποτε: «βγες από μέσα μου διάολε», θυμήθηκε τον εαυτό του) (πιάνο συνοδεία τύπου θάνου μικρούτσικου πριν μπει η φωνή του χ τραγουδιστή που όλοι νόμιζαν πως θα’ ναι η μίλβα, μίλβα γαμώτο)</p> <p class="MsoNormal">Ο διάολος καβαλάει πάντα το άλογό του και σημαδεύει τη χροιά της φωνής των ανθρώπων. Από κει μέσα επιβιώνει, από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταδιδόμενος, λαμπρά πετούμενος και αιωρούμενος κυριαρχικά σε κρίσιμες πύρινες στιγμές. Χα. Λάι μπαχ. Μπάχ-αλο. Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσς. Ιν. Ιμ. (μπαίνει το βιολί)</p> <p class="MsoNormal">- Σατανάδες! (φώναξε) (μα δεν ακούστηκε) (kale mou anthrwpe, ακούστηκε κάποιος να λέει)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν ήταν καλά ο “<span style="" lang="EN-US">Sigma</span>”. Με τα 23 γράμματα της αλφαβήτου στο σακί του ξεκίνησε. Σταμάτησε. Ξεκίνησε. Δεν έφτασε. Προσπάθησε. Επιχείρησε να μιλάει, να ρητορεύει έμμετρα ποιητικά. Όμηροι της ζωής μας είμαστε και οδεύουμε αντίθετα στο τρένο ενώ οι γραμμές συσπώνται για να φτιάξουν ένα υπέροχο σίγμα για τον Σίγμα μας. <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-1206679731518309641?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-79007879635143494142007-02-09T11:23:00.000+02:002007-02-09T11:28:56.165+02:00<span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:85%;" >OH SHIT…IT’S A FUCKIN’ SHEET!!</span><br />--------------------------------<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/RcxA2C6CJbI/AAAAAAAAACs/dAd2nUoAqH0/s1600-h/heaven_and_hell_front_big.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 217px; height: 215px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/RcxA2C6CJbI/AAAAAAAAACs/dAd2nUoAqH0/s320/heaven_and_hell_front_big.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029466181103396274" border="0" /></a><br />«Τζέρρυ τι θα κάνεις τώρα??»<br />«Ναι…Τζέρρυ…τι θα κάνεις???»<br />«Είναι αληθινός, είναι ΕΔΩ!!!»<br />«Σε ΒΛΕΠΩ!!»<br />«Τι συμβαινει Τζέρυυυ?? ΧΑΑΧΑΧΑΧΑ!!»<br />«Χρόνο…ΧΡΟΝΟ … ΧΡΟΝΟ!!!»<br /><br />Ένα συνοθύλευμα από αλληλοκαλυπτώμενα ερωτήματα ηχούσε τώρα μέσα στο κεφάλι του… ψίθυροι στην άκρη του μυαλού…μία ακατάληπτη ζαλάδα… Πάσχιζε να μείνει συγκεντρωμένος μα βυθίζονταν όλο και περισσότερο σε μία κατάσταση πανικού! Κάθε προσπάθεια να συμπεριφερθεί φυσιολογικά του προκαλούσε όλο και μεγαλύτερη αμηχανία αφού ήταν εμφανές στην όψη του πως ο μυστηριώδης ξένος δεν του ήταν εντελώς άγνωστως… Η ματιά του <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/allen-le-fang.html">Allen </a>παρέμενε απλανής όμως διαπερνούσε την ψυχή του…Ξαφνικά ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα τον διαπέρασε και μία ακατάληπτη οντότητα τον παρέσυρε σε μία διαδρομή στις πιο σκοτεινές γωνιές του νου. Αισθάνθηκε να χάνει τον έλεγχο του μυαλού του…Οι παλμοί τις καρδιάς του άρχισαν να αυξάνονται…η εφίδρωση στο πρόσωπό του ήταν εμφανής….τα μάτια του είχαν γυρίσει και κινούνταν σπασμωδικά… Η εξωπραγματική αυτή εμπειρία του προκαλούσε πόνο και αγωνιά καθώς η άγνωστη δύναμη αδιάκριτα και απροσκάλεστα εξερευνούσε σπιθαμή προς σπιθαμή τα πιο κρυφά μυστικά του…Ένας μουντός πάταγος τον απέκοψε από την πραγματικότητα καλωσορίζοντας τον στο βασίλειο της σιωπής! Έβλεπε το φως να απομακρύνεται καθώς αιωρούνταν όλο και πιο βαθιά σε ένα πρασινωπό σκοτεινό διάδρομο…Η φωνή της υπηρέτριας ηχούσε απόμακρη, θολή όλο και πίο σιγανή…αισθάνθηκε απόλυτα αβαρής…τίποτα δεν τον ένοιαζε…<br />Ξαφνικά σαν παραφωνία μέσα σε αυτή τη γαλήνη, ένιωσε μία ωμή δύναμη να τον τραβάει πίσω, προς την φωτεινή πηγή!<br /><br />«κύρε <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/o_24.html">Άντερσον</a>…είστε καλά??» Ο Τζέρρυ βρίσκονταν στο πάτωμα…Η Τζένη, τρομοκρατημένη, προσπαθούσε να τον συνεφέρει… «Με τρομάξατε κύριε Άντερσον…κύριε Le Fang βοηθήστε με να τον σηκώσω παρακαλώ!!» είπε περιμένοντας να την βοηθήσει…Ο Allen ήταν ζαλισμένος αλλά προσπάθησε να μην το δείξει… Πρίν κάνει το πρώτο βήμα ο Τζέρρυ είχε ήδη ξεκινήσει να σηκώνεται μόνος του…<br /><br />«Δεν χρειάζεται Τζένη…είμαιιιι εντάξει …» είπε τινάζοντας το σακάκι του. «Μόνο ειδοποίησε την κα Ιρένα ότι κάτι σημαντικό προέκυψε που δεν μπορώ να αγνοήσω…ζήτησέ της συγγνώμη εκ μέρους μου…θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία…»<br /><br />Χωρίς να περιμένει απάντηση έπιασε τον μυστηριώδη ξένο από τον ώμο καθοδηγώντας τον σιωπηλά στο αυτοκίνητό του ενώ η βαριά πόρτα έκλεινε πίσω τους…Ο βηματισμός του ήταν γρήγορος, ασύμμετρος και η αναπνοή του κοφτή και ασταθής προδίδοντας την ταραχή του… Απενεργοποίησε τον συναγερμό του αυτοκινήτου και έκατσε στην θέση του οδηγού…Ο Allen έδειχνε απρόθυμος να ακολουθήσει… φαινόταν χαμένος στις σκέψεις του σαν να είχε «δει» κάτι που τον προβλημάτισε!<br /><br />«Μην αργείς τώρα!!! Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας…».<br /><br />Όλα εξελίσσονταν πολύ γρήγορα και δεν του άρεσε όταν αισθανόταν πως δεν έχει τον έλεγχο των πραγμάτων…Όμως εδώ που είχε φτάσει δεν είχε πολλές επιλογές… Το μόνο που συνέδεε τους δύο άντρες ήταν ένα χαμένο πορτοφόλι…ή μήπως κρύβονταν κάτι βαθύτερο? Τελικά οι δύο άγνωστοι επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητο με αποσκευές ο καθένας τα μυστικά του…<br /><br />-------------------------------------------<br /><br />Ο Τζέρρυ γύρισε το κλειδί στην μίζα και πάτησε το play στο στερεοφωνικό…το γουργουρητό του εξακύλινδρου κινητήρα ανέλαβε να σπάσει την αμήχανη σιωπή μέχρι να μπει το πρώτο τραγούδι του cd…<br /><br />“Sing me a song, youre a singer<br />Do me a wrong, youre a bringer of evil<br />The devil is never a maker<br />The less that you give, youre a taker<br />So its on and on and on, its heaven and hell, oh well<br /><br />The lover of lifes not a sinner<br />The ending is just a beginner<br />The closer you get to the meaning<br />The sooner youll know that youre dreaming”<br /><br />Το «<a href="http://www.lyricsfreak.com/b/black+sabbath/heaven+hell_20019364.html">Heaven & Hell</a>» έδωσε αφορμή για να σπάσει ο πάγος…<br /><br />-Black Sabbath??<br />-Ναι! … Αν δεν σου αρέσουν μπορείς να αλλάξεις CD…<br />-Όχι, όχι … «τα σπάνε!!»<br />-Ναι αλλά όχι όσο το paparise!<br />-Ποιο?<br />-Never mind… Πιστεύεις στο μεταφυσικό μικρέ? Στην Κόλαση και τον Παράδεισο?<br />-Έχω σταματήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια να πιστεύω σε οτιδήποτε κε Άντερσον... »<br />-Κε Άντερσον? Ας αφήσουμε τις τυπικότητες Allen…Οι τύποι είναι για τις φυσιολογικές γνωριμίες και δεν νομίζω ότι η δική μας περίπτωση εντάσσεται στην παραπάνω κατηγορία…<br />-ΟΚ τότε…Τζέρρυ λοιπόν…<br />-Έτσι είναι καλύτερα…Πές μου όμως…Αν δεν πιστεύεις στο υπερφυσικό, τι εξήγηση θα έδινες για τις παράξενες δυνάμεις σου?<br /><br />Ο Allen δεν μίλησε, μόνο έμεινε να τον κοιτάει με ένα επίμονο βλέμμα απορίας ενώ πάσχιζε να συνθέσει στο μυαλό του την κατάλληλη απάντηση…<br /><br />«Μην με κοιτάς με αυτό το ύφος μικρέ…ξέρεις πολύ καλά όπως και εγώ ότι μας συνδέει κάτι βαθύτερο από ένα χαμένο πορτοφόλι…Αυτό που έκανες εκεί πίσω…»<br /><br />«Τι εννοείς?» τον διέκοψε ο Allen<br /><br />Χωρίς δεύτερη κουβέντα ο Τζέρρυ σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου… «Ας αφήσουμε τις υπεκφυγές…Θές την βοήθειά μου ή όχι? Σίγουρα τώρα δεν θα ζητούσες την βοήθεια ενός τελειωμένου μπεκρούλιακα αν δεν ΗΞΕΡΕΣ!!!! Ακόμα δεν το έχω χωνέψει καλά-καλά ότι είσαι αληθινός! Προς στιγμή βρέθηκα να αιωρούμαι σε ένα κενό…και μέσα στο άπειρο σε είδα να αναμοχλεύεις μνήμες που χρόνια τώρα προσπαθώ να κρύψω ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό…αυτό εννοώ!»<br /><br />Ο Allen παρέμενε σιωπηλός…ήταν ακόμα επιφυλακτικός και μπερδεμένος… Δεν του είχε μιλήσει ακόμα για τα μυστικά του και δεν ήταν σίγουρος ότι ήθελε να το κάνει… Όμως πώς γίνονταν να έχει αυτός ο ξένος στο μυαλό του εικόνες από τα όνειρα που τον βασανίζουν τόσα χρόνια?? Ναι, είχε δει ένα μέρος του μυαλό του…αλλά δεν κατάφερε να δεί όλα όσα θα ήθελε!<br /><br />Ο Τζέρρυ με μία απότομη κίνηση ξαναμπήκε στον δρόμο…<br /><br />«Allen! Τα πράγματα είναι πολύπλοκα…Πρέπει να με εμπιστευτείς... Δεν είναι όλα παιχνίδια της μοίρας, άλλά σίγουρα δεν ήταν τυχαίο που έχασα το πορτοφόλι μου και σίγουρα δεν είναι τυχαίο το ότι είσαι τώρα εδώ…όμως, για να ενώσουμε όλα τα κομμάτια του πάζλ, πρέπει πρώτα να βρεθούμε στο κατάλληλο μέρος…Αυτή τη στιγμή όλα είναι τόσο μπερδεμένα…ίσως το κατάλληλο background να μας βοηθήσει…αν και έχω ένα κακό προαίσθημα…»<br /><br />«Κακό προαίσθημα?? ΧΑΧΑ!! Η ιστορία της ζωής μου…!!!» είπε ο Allen σε μία ένδειξη αυτοσαρκασμού όμως βαθιά μέσα του ήξερε…Τώρα τελευταία τα όνειρα τον επισκέπτονταν όλο και πιο συχνά, πιο έντονα, πιο ζωντανά…και οι δυνάμεις … αυτές οι μυστηριώδεις αισθήσεις γίνονται όλο και πιο δυνατές, όλο και πιο δύσκολο να τις ελέγξει…να τις περιορίσει…Μήπως ήταν μία προειδοποίηση? Όμως μια προειδοποίηση για τι? Βυθίστηκε στις σκέψεις του αφήνοντας προς στιγμήν μία αδρανή σιωπή να πλανάται στην καμπίνα του αυτοκινήτου…<br /><br />«It goes on and on and on, heaven and hell….» Οι στίχοι μπερδεύονταν με τις σκέψεις του…Το μυαλό του επεξεργάζονταν όλες τις πληροφορίες, τα όνειρα, τις αισθήσεις, τον μυστηριώδη ξένο που μόλις είχε γνωρίσει… Του έκανε εντύπωση η ψυχρή ηρεμία με την οποία αντιμετώπιζε την κατάσταση… Με βάση τα κοινωνικά πρότυπα ήταν ένα παράσιτο, ένας στιγματισμένος, όμως τώρα έβγαινε στην επιφάνεια μία διαφορετική πλευρά, ακέραια και αποφασιστική… Ξαναθυμήθηκε τους ήρωες των κόμιξ…ο Τζέρρυ είχε πολλά κοινά με τους παιδικούς του ήρωες…αντικοινωνικός, σκοτεινός, αινιγματικός…ένας χαρακτήρας με διπλή προσωπικότητα…στην πρώτη ματιά ένας ανίκανος αλκοολικός, όμως βαθιά μέσα του υπήρχε μία διαφορετική προσωπικότητα πρόθυμη να θυσιάσει την κοινωνική του εικόνα για να κρύψει κάποιο πολύτιμο μυστικό…όμως τι? Τα ερωτήματα κατέκλυζαν τον νου του ενώ η ματιά του είχε απορροφηθεί από τη γραφικότητα της διαδρομής…Η ανοιχτή ύπαιθρος του έδινε ένα αίσθημα ελευθερίας και η ομίχλη που είχε καθίσει πάνω στα καταπράσινα λιβάδια πρόσθετε κάτι μυστηριακό στο τοπίο…<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------<br /><br />Ο ήλιος είχε αρχίσει να βυθίζεται στον ορίζοντα και το αυτοκίνητο με τους αινιγματικούς επιβάτες συνέχιζε την πορεία του…Ξαφνικά ο Τζέρρυ έστριψε σε έναν χωματόδρομο.<br /><br />«Δεν είμαστε μακριά τώρα…»<br /><br />Ο Allen παρέμενε σιωπηλός…άλλωστε ο Τζέρρυ του εξήγησε πως πρέπει να βρεθούν στο κατάλληλο μέρος για να μπορέσουν να ενώσουν όλα τα κομμάτια του πάζλ…Προσπάθησε να χαθεί στην μουσική μα τα ερωτήματα ήταν τόσα πολλά… Συνέχισε να κοιτάει έξω από το τζάμι το περίεργο δάσος. Πελώρια δέντρα υψώνονταν επιβλητικά, δημιουργώντας μία αψίδα πάνω από το ασημένιο όχημα, εμποδίζοντας το φώς του ηλίου να περάσει, ενώ ο ήχος τρεχάμενων νερών ακούγονταν από απόσταση. Ο Τζέρρυ είχε ανάψει τα φώτα όμως δεν έκοψε ταχύτητα. Ξαφνικά το πελώριο τοίχος από την πυκνή βλάστηση χάθηκε και το αυτοκίνητο ξεχύθηκε σε ένα ξέφωτο…Αριστερά υψώνονταν πελώρια κοφτερά βράχια ενώ δεξιά σε αρκετή απόσταση βούιζαν τα νερά ενός ποταμού…μπροστά ήταν…<br /><br />«ΑΥΤΗ Η ΕΠΑΥΛΗ!!!! ΘΕΕ ΜΟΥ!!! ΠΟΥ ΜΕ ΕΦΕΡΕΣ?????!!!»<br /><br />Ο Τζέρρυ παρέμενε σιωπηλός…<br /><br />Παρόλο που ο Allen ένιωθε ανήσυχος και ζητούσε νευρικά απαντήσεις, αυτή η αποφασιστικότητα και η ηρεμία στο βλέμμα του Τζέρρυ τον έκανε να αισθάνεται εν μέρει ασφαλής…<br /><br />Το αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα στο λιθόστρωτο μονοπάτι …<br /><br />«Κατέβα μικρέ»<br /><br />Ο Allen είχε ιδρώσει και η καρδιά του χτύπαγε σαν τρελή…δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με αυτό το μέρος…τι δουλειά είχε αυτός σε αυτό το μέρος?? Μήπως ήταν ένα ακόμα όνειρο?? Οχι…όχι δεν μπορεί να είναι αλήθεια!! Όχι!!!<br /><br />Η πόρτα του άνοιξε βίαια επαναφέροντας τον στην πραγματικότητα!!<br /><br />«ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ????»<br /><br />Διστακτικά ο Allen έβγαλε το ένα πόδι του και το κατέβασε σιγά-σιγά μέχρι να νιώσει το πλακόστρωτο μονοπάτι στην σόλα του παπουτσιού του…έπειτα έβγαλε και το άλλο πόδι…ο ήχος από τα παπούτσια ήταν σαν μαχαιριές στην καρδιά του…δεν είναι μικρό πράγμα να βρίσκεσαι ξαφνικά στο σκηνικό που πλαισίωνε τους παιδικούς σου εφιάλτες…<br /><br />Ο Τζέρρυ ήδη κατευθύνονταν προς την είσοδο της μεγάλης έπαυλης<br /><br />«Τζέρρυ…περίμενε…τι κάνουμε εδώ?? Αυτό…»<br /><br />«..είναι το σπίτι που βλέπεις από μικρό παιδί στους εφιάλτες σου…» τον διέκοψε ο Τζέρρυ χωρίς να γυρίσει καν προς το μέρος του… «αυτό είναι το σκηνικό που πρωταγωνιστείς τα τελευταία 30 χρόνια…Σωστά? Δεν είναι μόνο δικός σου εφιάλτης Allen…είναι και δικός μου…Εσύ δεν με είδες ποτέ αλλά εγώ συμμετείχα…κάθε φορά που ζούσες τον εφιάλτη σου ήμουνα και εγώ εκεί, θεατής σε μία άκρη του μυαλού σου…Αλλά πρέπει πρώτα να τα βάλουμε όλα σε μία σειρά… Έλα τώρα! Μήν αργείς!»<br /><br />Ο Allen σάστισε λίγο από την έκπληξη που του προκάλεσαν τα λόγια του Τζέρρυ…<br /><br />«Δεν ξέρω αν το διασκεδάζεις αλλά αυτή η σιωπή δεν θα συνεχιστεί για πολύ…ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ!!!?».<br /><br />Η ερώτηση ήρθε αυθόρμητα στα χείλη του και ακούστηκε ιδιαίτερα αποφασιστική αναγκάζοντας τον Τζέρρυ να σταματήσει τον νευρικό βηματισμό του, πράγμα που εξέπληξε και τον ίδιο τον Allen…<br /><br />«Πολύ καλά λοιπόν…θα σου πω ο,τι θέλεις να μάθεις…όμως μην χάνεις χρόνο…έλα!» Έκανε μία μικρή πάυση για να πάρει μία βαθιά ανάσα και συνέχισε…<br /><br />«Είμαι κάποιος που είδε το απαγορευμένο…ήμουν στο λάθος μέρος σε λάθος στιγμή… Όλα ξεκίνησαν με εκείνο το ταξίδι στο Ισραήλ, την Μέκκα της Θρησκειολογίας &amp; των φολκλορικών παραδόσεων. Ο πατέρας μου ήταν πολύ κοντά σε μια μεγάλη ιστορική ανακάλυψη. Σε μία από τις τελευταίες του εξερευνητικές αποστολές ανακάλυψε διάφορους αρχαίους πάπυρους που μιλούσαν για ένα συνταρακτικό γεγονός που συμβαίνει μία φορά κάθε 1000 χρόνια σε μία περιοχή κοντά στα άγονα εδάφη της Νεκράς Θάλασσας…Νεράϊδες και ξωτικά, φιγούρες του μύθου εμφανίζονται στην έρημο και αλληλεπιδρούν με τους ζωντανούς… και όπως κάθε περήφανος γονιός, ήθελε να έχει τον μοναχογιό του στο πλάι του την στιγμή του θριάμβου του! Η τοποθεσία δεν ήταν ιδιαίτερα δύσβατη, όμως για κάποιο περίεργο λόγο κανένας ξεναγός δεν αναλάμβανε να μας οδηγήσει… Τελικά ο πατέρας μου και 5 βοηθοί του, μίσθωσαν ελικόπτερο και πλήρωσαν αδρά έναν ξεναγό να μας πάει στην ερημική τοποθεσία όπου κατασκηνώσαμε για το βράδυ… Τελικά όπως αποδείχτηκε, η αλήθεια διέφερε πολύ από τον μύθο…Αν και είχαμε προειδοποιηθεί, η περιέργεια υπερκάλυψε οποιοδήποτε αίσθημα φόβου….Θυμάμαι την βαριά Ανατολίτικη προφορά του ξεναγού καθώς μας έδινε την τελευταία προειδοποίηση:<br /><br />«Εσείς οι πλούσιοι Αμερικάνοι ποτέ δεν θα μάθετε! Αφού είστε αποφασισμένοι να μείνετε, ακούστε αυτό που θα σας πω και ακούστε με όλη σας την προσοχή!! Εδώ δεν ισχύουν οι κανόνες του κόσμου σας…εδώ, οι κόσμοι μπλέκονται και τα σύμπαντα γίνονται ένα… Κάθε φορά, στα τέλη της “Τζαχίλγια” (εποχή της άγνοιας), οι πύλες των δύο κόσμων ανοίγουν και οι νεκροί περπατάνε στον κόσμο των ζωντανών… Άγγελοι και δαίμονες μονομαχούν για την μοίρα αυτού του κόσμου! Μία παράβλεψη του Δημιουργού…Η γη γίνεται τόπος επικών μαχών και γεγονότων που δεν είναι για τα μάτια των ανθρώπων…Μείνετε μέσα στις σκηνές και ό,τι και να ακούσετε μην βγείτε έξω…πάρτε αυτό το φλασκί…είναι γεμάτο αγιασμό από τους άγιους Τόπους…κάντε ένα κύκλο γύρω από την σκηνή και ραντίστε την σε σχήμα σταυρού…αγνοήστε κάθε ήχο! Ο Αλλάχ να σας φυλάει!!!». Ξέμεινα να κοιτάω το ελικόπτερο καθώς απομακρύνονταν μέχρι να γίνει μία ανεπαίσθητη κουκίδα στον καταγάλανο ουρανό…»<br /><br />Η φωνή του Τζέρρυ είχε βαρύνει και τα μάτια του είχαν μουσκέψει καθώς βουτούσε όλο και πιο βαθιά σε μνήμες που για πολλά χρόνια βάραιναν μόνο την δική του συνείδηση …<br /><br />«Ο πατέρας μου δεν ήθελε να με τρομάξει και προσπάθησε να με πείσει πως όλα είναι τοπικές προκαταλήψεις…Η νύχτα κυλούσε ήρεμη και όλα έδειχναν πως τα γραπτά των πάπυρων δεν είναι παρά φολκλορικοί μύθοι…Από όσο μπορώ να θυμηθώ απολάμβανα τον πιο καθαρό έναστρο ουρανό που είχα συναντήσει ποτέ στην ζωή μου!! Πρέπει να είχα αποκοιμηθεί όταν ξαφνικά σηκώθηκε ένας δυνατός αφύσικος άνεμος που όλο και δυνάμωνε…Ξύπνησα έντρομος! Το μόνο που άκουγα ήταν η βουή του ανέμου και οι φωνές του πατέρα μου που έλεγε να μείνω μέσα ενώ τον άκουγα να ραντίζει την σκηνή… Τότε ήταν που ακούστηκε ο πρώτος βρυχηθμός…εκείνος ο ήχος…ήταν κάτι το εξωπραγματικό! Σαν δεκάδες θηρία που ουρλιάζουν μαζί….Και οι λάμψεις…Αναλαμπές που έκαναν την νύχτα μέρα … Ανησυχούσα όμως δεν είχα το κουράγιο να βγώ έξω… Ξαφνικά ο αέρας κόπασε και το μόνο που ακούγονταν ήταν οι βρυχηθμοί και ο ήχος μετάλλων που συγκρούονταν προκαλώντας έναν ανάμικτο μεταλλικό θόρυβο που θύμιζε δεκάδες κεραυνούς…Η γή έτρεμε σε κάθε κρότο…άνοιξα το φερμουάρ της σκηνής για να αναζητήσω τον πατέρα μου όμως πάγωσα μπροστά στο θέαμα… Η άμμος που μέχρι πρίν από λίγα λεπτά σήκωνε ο αέρας φαινόταν να αιωρείται ακίνητη! Ο ουρανός φλέγονταν, η πανσέληνος είχε χαθεί και την θέση της είχαν πάρει τρία ολόγεμα κατακόκκινα φεγγάρια ενώ ο χρόνος είχε “παγώσει” λές και όλο το σύμπαν παρακολουθούσε “αυτούς”!!! Τα δύο γιγάντια, μεγαλοπρεπή πλάσματα που αιωρούνταν λίγα μέτρα πάνω από την έρημο μπλεγμένα σε μία σφοδρή μονομαχία μέχρις εσχάτων!! Έχεις δει άγγελο να υποκύπτει στα τραύματά του Allen??? Ένα τραγικό θέαμα που το μικρό μας μυαλό δεν μπορεί να χωρέσει … Η θλίψη σε καταβάλλει με τρόπο ανέκφραστο… Ο ουρανός σκοτεινιάζει και μετά μία τρομερή λάμψη και ένα υπόκωφο βουητό που όλο και πλησιάζει…και το ωστικό κύμα τόσο δυνατό που σου κόβεται η αναπνοή…! Σηκώθηκα με δυσκολία…Είχε ξημερώσει…Τα πάντα είχαν χαθεί…αναζήτησα τον πατέρα μου αλλά μάταια…θυμάμαι να περιφέρομαι για μέρες στην έρημο χωρίς φαΐ, χωρίς νερό…η δίψα ήταν τόσο αφόρητη που ευχόμουν να πεθάνω…τελικά όλα σκοτείνιασαν!<br />Δεν περίμενα να ανοίξω τα μάτια μου ξανά, όμως η μοίρα φαίνονταν να διασκεδάζει εις βάρος μου…Όταν ξύπνησα βρέθηκα στο σπίτι του Khalid Adam Rizwan, “<a href="http://www.batkhela.com/islam/male-islamic-names.html">Του αιώνιου προφήτη που φυλάει τις πύλες του Παραδείσου</a>”. Με βρήκε, μου έδωσε τροφή και με δέχτηκε στο σπίτι του σαν παιδί του προστατεύοντάς με από τα μέλη των άλλων Φατρίών που θεωρούσαν ότι είμαι καταραμένος… βλέπεις Allen όλα έχουν το τίμημα τους σε αυτόν τον κόσμο… Το απόκοσμο θέαμα στο οποίο άθελά μου είχα γίνει παρατηρητής άφησε το στίγμα του…. Όταν βλέπεις τέτοια ανείπωτα πράγματα, είσαι καταδικασμένος να χάσεις ένα μέρος της ψυχής σου…Ο Azrael, μαζί με το ηττημένο πνεύμα διεκδικεί την ψυχή κάθε ζωντανού πλάσματος που γίνεται μάρτυρας τέτοιων γεγονότων… Όμως στην δικιά μου περίπτωση, ο «Θεριστής των ψυχών» βλέποντας ότι προστατεύομαι από τον αγιασμένο κύκλο, στιγμάτισε την ψυχή μου με το πύρινο ξίφος του καταδικάζοντας την έτσι σε αιώνια τιμωρία! Από τότε διαρκώς με βασανίζουν οράματα από τον άλλο κόσμο, από το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον… κάποιοι θα το αποκαλούσαν χάρισμα όμως εγώ θα το αντάλλασσα σε μία στιγμή! Βλέπω φριχτά πράγματα Allen… Μόνο το αλκοόλ περιορίζει τα οράματα…»<br /><br />Ο Allen παρέμενε αμίλητος…τον είχε συνεπάρει η αφήγηση και η περιέργειά του για το τι μπορεί να έχουν όλα αυτά να κάνουν με αυτόν είχε ενταθεί…<br /><br />«Τζέρρυ…πραγματικά λυπάμαι γι’ αυτό που σου συνέβη όμως τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με εμένα!!»<br /><br />Ο Τζέρρυ δεν μίλησε…έβγαλε ένα χαρτί και έγραψε το όνομα του Allen…”Allen Le Fang”… «Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι σημαίνει το όνομά σου μικρέ μου Άλλεν?» είπε και η ματιά του απέκτησε μία τρομακτική έκφραση που του προκαλούσε ανατριχίλα!<br /><br />«Τι μπορεί να σημαίνει το όνομά μου?…Τι μπορεί να σημαίνει το οποιοδήποτε όνομα??!!!» είπε όσο μπορούσε πιο φυσικά….<br /><br />«ΧΑΧΑΧΑ!! Είσαι πραγματικά αφελής…γύρισε το χαρτί προς το μέρος του και άρχισε αργά και σταθερά, σχηματίζοντας τοξάκια, να τοποθετεί τα γράμματα με διαφορετική σειρά …<br /><br />“Allen Le Fang”<br />“Allen FangLe”<br />“Allen FangeL”<br />“FAllen AngeL“<br /><br />«Fallen Angel … το όνομά σου είναι ένας απλός αναγραμματισμός μικρε…»<br /><br />Ένιωσε σαν φωτογραφία που σκίζεται σε δύο κομάτια, στο παρόν και στο άχρηστο παρελθόν του… Ξαφνικά πράγματα που παλιότερα τα θεωρούσε ασήμαντα, αποκτούσαν νόημα…οι δυνάμεις, τα όνειρα, η ροπή του προς τους μύθους των Αγγέλων…ακόμα και το τατουάζ του… Η προνύμφη είχε εκκολαφτεί και ήταν ώρα να ανοίξει τα φτερά της… Όμως βαθιά μέσα του κάτι του απαγόρευε να το δεχτεί, κάτι απέρριπτε την προοπτική αυτή…δεν μπορεί…υπήρχαν τόσες αντιφάσεις…<br /><br />«Ξέρω πως αυτή τη στιγμή βομβαρδίζεσαι από αλλεπάλληλα ερωτήματα όμως πριν ρωτήσεις οτιδήποτε άκου και τα υπόλοιπα! Πρόκειται να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου σχετικά με τις ισορροπίες σωστού και λάθους, Αγγέλων και Δαιμόνων, Εωσφόρου και του Θεϊκού «αλάθητου»! Λοιπόν, ο Khalid, δεν έγινε απλά ο σωτήρας αλλά και μέντοράς μου. Με μύησε στα μυστικά του ορατού και αόρατου κόσμου, στο αληθινό νόημα των ευαγγελίων και των απόκρυφων χειρόγραφων των τεσσάρων Κοραϊσίτων που λέγονταν ότι είχαν ανακαλύψει την “Χανιφίγια”, την αληθινή θρησκεία του Αβραάμ. Προσπάθησε να μου δείξει πως η αλήθεια δεν είναι μονομερής πιστεύοντας ότι κάθε θρησκεία είχε διατηρήσει άθικτο ένα αυθεντικό κομμάτι της απόλυτης αλήθειας στα κηρύγματά της. Κάποιοι τον αποκαλούσαν προφήτη … Έλεγε ότι ο Θεός τον είχε καθοδηγήσει μέσα από τα οράματά του στην αλήθεια…την φριχτή πραγματικότητα της μεταθανάτιας ζωής… Σύμφωνα με αυτή, καταρρίπτονται όλα τα οχυρά της πίστης…Έννοιες όπως Θεός, Άγγελοι, Εωσφόρος, Παράδεισος και δαίμονες περνάνε από το πρίσμα της σχετικότητας, μεταβάλλοντας τις μέχρι τώρα ισχύουσες θεωρίες …βλέπεις το σωστό και το λάθος δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρα… Η πραγματικότητα είναι λίγο πίο ωμή! Στην αρχή του χρόνου, τα σκοτεινά βάθη της Αβύσσου κατοικούνταν από “Δαίμονες”, πλάσματα φριχτά, αποκρουστικά, χωρίς νόηση και επιθυμίες. Αυτά τα “Δαιμόνια” φυλάσσονταν από αγγέλους του Βασίλειου των Ουρανών ώστε να βεβαιωθεί ότι η καταστροφική τους δύναμη δεν θα ελευθερωθεί ποτέ! Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, υπέβαλε όλο το βασίλειο των ουρανών σε μία “δοκιμασία πίστης”… Κατέταξε το νέο του Δημιούργημα ανώτερο και των ίδιων των Αγγέλων και πρόσταξε όλο το βασίλειο των ουρανών να προσκυνήσει το νέο του δημιούργημα που ήταν καθ’ εικόνα και ομοίωσίν του. Πρώτος προσκύνησε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, καλώντας όλους τους Αγγέλους να υποταχθούν στο θέλημα του Κυρίου. Όμως, ο Εωσφόρος, ο αρχαιότερος και δυνατότερος όλων των Αγγέλων, θεώρησε ότι το κάλεσμα του Μιχαήλ αντέκρουε στην πρώτη των Βασικότερων Εντολών του Κυρίου: «Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, ούκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλην εμού». Ο Θεός που αγαπούσε ιδιαίτερα τον Εωσφόρο, βλέποντας την άρνησή του αγαπητού του Αγγέλου να υποταχτεί σε ένα δημιούργημα κατώτερο από αυτόν, θέλησε να του προσφέρει μία δεύτερη ευκαιρία να αποδείξει την πίστη του δίνοντάς του την εναλλακτική να απομακρυνθεί προσωρινά από την χάρη του και όταν θα ήταν έτοιμος να αποφάσιζε τι ήθελε να κάνει… Ο Εωσφόρος που δεν ήξερε τα αληθινά κίνητρα του Κυρίου του αποφάσισε με βαθιά πικρία να απομακρυνθεί από την χάρη του, όμως δεν υπολόγισε ότι έτσι διέσπασε την αρμονία στις τάξεις των Αγγέλων. Επειδή ήταν ιδιαίτερα αγαπητός πλήθος από τις πανίσχυρες δυνάμεις των Ανώτερων Αγγέλων συντάχτηκε μαζί του. Ο Κύριος δέχτηκε το θέλημά του να απομακρυνθεί από κοντά του χωρίς να επιβάλει καμία τιμωρία σε αυτόν ή στους ακόλουθούς του. Οι “εκπεσσόντες Άγγελοι”, διασκορπισμένοι, βρήκαν καταφύγιο σε μία άκρη του παραδείσου, την Γη, όπου τώρα κατοικούσε ο άνθρωπος. Μέσα στα χρόνια, οι Άγγελοι αυτοί θαμπώθηκαν από την ομορφιά και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης καταλήγοντας τελικά να τους αποκαλύψουν τα μυστικά των επιστημών και της νόησης…Ακόμα, κάποιοι από αυτούς ερωτεύτηκαν τις κόρες των ανθρώπων και εμφανιζόμενοι ως άνθρωποι, παντρεύτηκαν δημιουργώντας απογόνους…Όμως οι τάξεις των αγγέλων δεν προορίζονταν να αναμιχθούν με τον άνθρωπο…Η μίξη αυτή προκάλεσε την δημιουργία των Nephilim, ενός νέου υβρίδιου με τρομακτικές δυνάμεις! Κάποιοι λένε ότι το νέο αυτό είδος ήταν πιο δυνατό από τον ίδιο τον Εωσφόρο, αφού ο Θεός είχε δώσει στους ανθρώπους την δυναμική να εξελιχθούν σε όντα ανώτερα των Αγγέλων… Δεν άργησε να φτάσει ο καιρός που οι Nephilim σκόρπισαν την καταστροφική τους δύναμη στο δημιούργημα του Θεού προκαλώντας της οργή του για την αμελή συμπεριφορά και την ασέβεια των “εκπεσσόντων”, φέρνοντας τον κατακλυσμό και πνίγοντας τους όλους εκτός από τους εκλεκτούς του. Οι “εκπεσσόντες” με ηγέτες τους πανίσχυρους Αρχαγγέλους Satan και Belzeebulb αποφάσισαν να εκδικηθούν για τον χαμό των απογόνων τους προσυλιτίζοντας στο καταστροφικό τους σχέδιο τους 200 Αρχαγγέλους “Grigori” που είχαν τοποθετηθεί στην Γή ως προστάτες των ανθρώπων και ελευθερώνοντας τα δαιμόνια που βρίσκονταν φυλακισμένα στην άβυσσο. Οι εξεγερμένοι άγγελοι ζήτησαν από τον Εωσφόρο να ηγηθεί των στρατιών ενάντια στο θέλημα του Θεού. Όμως ο Εωσφόρος αγαπούσε βαθύτατα τον δημιουργό του και αρνήθηκε να συμμετάσχει μένωντας ουδέτερος… Αν και βαθιά πληγωμένος από την αδικία που ένιωθε πως είχε διαπραχθεί εις βάρος του, αποφάσισε να μην εναντιωθεί στο θέλημά του Κυρίου του αλλά να κρυφτεί κάπου στην γη μακριά από όλους. Οι εκπεσσόντες, ελευθέρωσαν τα δαιμόνια δολοφονώντας τους φύλακες της αβύσσου. Τότε ήταν που ο Θεός εξαπέλυσε την οργή του τιμωρώντας τους “εκπεσσόντες” καταδικάζοντάς τους στο πύρ το εξώτερο μαζί με τα δαιμόνια της αβύσσου…<br />Από τότε, η μεταθάνατον ζωή είναι μια αέναη μάχη που εκτυλίσσεται σε χρονικά όρια που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να κατανοήσει… Άγγελοι και Δαίμονες, έχουν χωριστεί σε 2 στρατόπεδα με μοναδικό σκοπό οι μεν να προστατέψουν τον Παράδεισο και οι δε την απόλυτη κυριαρχία … και στο μέσο οι άνθρωποι, όντα ανώτερα από τον αγνότερο όλων, τον αρχάγγελο του φωτός Εωσφόρο, ζώντας στην άγνοια, μακριά από επιρροές που θα θολώσουν την κρίση τους, τους έχει δοθεί το θείο αγαθό που ακόμα και οι άγγελοι ποθούν! Να καθορίζουν την μοίρα τους. Να ζήσουν μία ζωή ελεύθεροι για να αποφασίσουν στο “τέλος” με ποια πλευρά θα ταχθούν. Κάποιες προφητείες λένε ότι ο Εωσφόρος έχει γίνει προστάτης της ανθρωπότητας…και εσύ Allen είσαι ο Υιός του…ένας Nephilim….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7900787963514349414?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Downhill....http://www.blogger.com/profile/18188466431524847046noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-61659141049108150692007-01-31T04:53:00.000+02:002007-01-31T12:08:54.515+02:00O Aλλεν ξύπνησε από ένα φρικτό πονοκέφαλο. Το άρωμα της ήταν διάχυτο στο χώρο αλλά εκείνη απούσα. Δε έδειξε να θίγεται από την επιλογή της να φύγει σαν κλέφτης. Δεν αξίωνε τίποτα από εκείνη. Το μόνο που ζήτησε και πήρε ήταν το κορμί της. Οι δυο εραστές ήξεραν από την αρχή ότι το σβήσιμο μια αμοιβαίας καύλας θα ήταν το μόνο παράγωγο από αυτή τους τη γνωριμία. Η μήπως δεν ήταν το μόνο.....;<br /><br />Σηκώθηκε νωχελικά από το κρεβάτι. Το φως του ήλιου που έμπαινε κλεφτά από το μισάνοιχτο παραθυρόφυλλο τον τύφλωνε. Ο αφόρητος πονοκέφαλος άρχιζε να γίνεται ακόμα πιο έντονος. Ντύθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα του δωματίου. Στα πρώτα βήματα ένιωσε μια ζαλάδα έντονη και πρωτόγνωρη. Ένιωσε μια ανεξήγητη εσωτερική δύναμη να τον καθηλώνει. Δεν κατάλαβε πώς αλλά έδειχνε να έχει χάσει τον έλεγχο του σώματος του. Σωριάστηκε στο έδαφος και άρχισε να πάλλεται σαν ψάρι έξω από το νερό. Έτρεμε ολόκληρος .<br /><br />Η καρδία του πήγαινε να σπάσει καθώς χτυπούσε σε εξωφρενικούς ρυθμούς. Μια σκιά ήρθε να διώξει το φως γύρω και όλα σκοτείνιασαν. Το μόνο που μπορούσε να αφουγκραστεί πέρα από την καρδιά του ήταν εκείνη η βοή που άρχισε να αντιλαλεί χτυπώντας εδώ και κει στα τοιχώματα του εσωτερικού φλοιού του εγκεφάλου του. Γρήγορα ο ακατέργαστος εκείνος ήχος μετατράπηκε σε μια στεντόρεια φωνή που του φάνηκε γνώριμη.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">« Φύγεεε έρχεται και είναι αποφασισμένος. Τρέξε ..κάλυψε τα νώτα σου …ετοιμάσου να δεχτείς την πρόκληση… ετοιμάσου … αντιμετώπισε την μοίρα σου. Φύγε …φύγε ….έρχεται…δυνατός όσο ποτέ και είναι αποφασισμένος»</span><br /><br />Σιγά σιγά οι σφυγμοί του άρχιζαν να επανέρχονται σε κανονικούς ρυθμούς ενώ ταυτόχρονα η σκιά τράβηξε το πέπλο της μακριά και το φως απλώθηκε πάλι στο δωμάτιο. Τα επόμενα λεπτά έμεινε να κοιτάζει απόλυτα οριζοντιοποιημένος στο πάτωμα το ταβάνι του δωματίου. Το βλέμμα του απροσδιόριστο και κενό και η ανάσα του βαριά αλλά σταθερή. Ήταν φοβισμένος όσο ποτέ άλλοτε αλλά ήταν ένα ξέσπασμα που ενδόμυχα μέσα του το περίμενε. Δε μπορούσε όμως να καταλάβει γιατί ερχόταν αναπάντεχο εκείνη τη στιγμή.<br /><br />Πετάχτηκε πάνω και στάθηκε στα πόδια του. Δεν είχε καιρό για χάσιμο. Η φωνή εκείνη μπορεί να ήρθε ακάλεστη αλλά έφερε μαζί της μηνύματα προειδοποίησης για μια απειλή που έρχεται . Ένιωθε έκθετο θήραμα που από στιγμή σε στιγμή περιμένει το αρπακτικό να πεταχτεί μπροστά του και να το κατασπαράξει. Τα ένστικτα επιβίωσης του ενεργοποιήθηκαν στο μέγιστο και άρχισε να σκέφτεται τις επόμενες κινήσεις του.<br /><br />Πρέπει να αιφνιδιάσει την αόρατη απειλή πριν αιφνιδιαστεί από εκείνη . Πρέπει να βρει κάπου να κρυφτεί και να περιμένει εκεί μέχρι να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει την μοίρα του που αινιγματικά τον καλεί στο επικίνδυνο παιχνίδι της. Νιώθει ότι δε μπορεί να γυρίσει εκεί που έχει αφήσει τα ίχνη του. Χρειάζεται καινούργιο καταφύγιο.<br /><br />Η ματιά του πέφτει στο πορτοφόλι που βρίσκεται ανοιγμένο δίπλα του. Το πορτοφόλι του μεθυσμένου που συγκρούστηκε μαζί του στο κατώφλι του μπαρ την προηγούμενη νύχτα.<br /><br /><div style="text-align: center;">------------<br /></div><br />Ο Τζέρρυ και η Ιρενα τελείωναν το τσάι τους στη μεγάλη βεράντα απολαμβάνοντας τον απρόσμενα ζεστό χειμωνιάτικο ήλιο. Η κουβέντα του αναλώθηκε γύρω από τις μεγάλες στιγμές της πάλε ποτέ πρωταγωνίστριας στο κινηματογράφο. Εκείνος της μιλούσε με ένα ειλικρινή ενθουσιασμό για τα έργα της και εκείνη είχε καιρό να νιώσει τέτοια εκδήλωση θαυμασμού. Ήταν τόσο γοητευμένη και ευτυχισμένη κάτι που δε περνούσε απαρατήρητο από την φωτεινότητα στο πρόσωπό της. Ήθελε να αφεθεί στην ουτοπία μια άλλης εποχής ξεχασμένης, στη ψευδαίσθηση ότι ήταν σημαντική ακόμα και τα λόγια εκείνου του νεαρού την βοηθούσαν σ’ αυτό.<br /><br />Ο Τζέρρυ είχε καιρό να νιώσει την ανθρώπινη επαφή. Οι συνευρέσεις του με άλλους επιλεγμένες και αραιές. Που και που έκανε την εμφάνιση του στα γκαλά και στις δεξιώσεις ανθρώπων της τάξης του μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Να δηλώσει παρών και ύστερα να καταφύγει στη μόνιμη του συντροφιά, το ποτό. Η μόνη του έννοια πως θα εξασφαλίσει την κατάλληλη ποσότητα αλκοόλ για να ποτίσει την καταραμένη του φύση. Η παρουσία της αγαπημένης του Ιρενας τον είχε κάνει να ξεχάσει για λίγο την θλιβερή του εικόνα.<br /><br />Την συζήτηση τους την διέκοψε η υπηρέτρια που ειδοποίησε τον Τζέρρυ για την άφιξη ενός αγνώστου κυρίου που επέμενε να του μιλήσει. Ο Τζερρυ την ακλούθησε στο χολ υποδοχής όπου τον περίμενε ο απρόσμενος επισκέπτης. Εκείνος έδειχνε ανήσυχος.<br /><br />« Σε τι οφείλω την επίσκεψη σας Κύριε?» του αποκρίθηκε ο Τζερρυ κοιτάζοντας τον περίεργα<br /><br />«Λέγομαι Allen Le Fang σας συνάντησα χτες έξω από το μπαρ. Σας έπεσε το πορτοφόλι και ήρθα να σας το επιστρέψω κύριε Αντερσον»<br /><br />« οου! Τι ευχάριστη συγκύρια να το βρείτε και να μου το φέρετε Κύριε. Πίστεψα ότι το είχα χάσει. Από τι φαίνεται στάθηκα τυχερός. Σας είμαι ευγνώμων» είπε ο Τζέρρυ παίρνοντας ένα στητό χαμόγελο ευχαριστίας απλώνοντας παράλληλα το χέρι του να πάρει το πορτοφόλι μέσα από τα χεριά του Αλλεν. Ο Αλλεν έδωσε το πορτοφόλι στο κάτοχο του διστακτικά.<br /><br />« Παρακαλώ Τζένη συνόδευσε το κύριο στη έξοδο» πρόσταξε την υπηρέτρια «και πάλι σας ευχαριστώ κύριε» γύρισε και απευθύνθηκε στον Αλλεν βιαστικά χαμηλωνοντας με ευγνωμοσύνη το κεφάλι του.<br /><br />Ο Αλλεν έμεινε εκεί στήλη άλατος και δεν έκανε να φύγει. Για λίγα λεπτά απλώθηκε σιωπή στο χώρο. Ο Τζέρρυ ένιωσε άβολα. Επεξεργάστηκε για λίγο το βλέμμα του άνδρα που έδειχνε απλανές. Το πρόσωπο του ανέκφραστο και ήρεμο.<br /><br />«θέλετε κάτι Κύριε?» ρώτησε ο Τζερρυ με έντονη την περίεργα στο ύφος του<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Χρόνο»</span> είπε ο Αλλεν με φωνή σταθερή και δυνατή κοιτώντας βαθιά μέσα στα μάτια τον Τζερρυ που έδειχνε να αιφνιδιάζεται από την αινιγματικότητα της απάντησης του……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-6165914104910815069?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-26076237064512065962007-01-25T23:22:00.000+02:002007-01-25T23:27:51.968+02:00<div align="justify">Είναι φορές που μετά απο μία σειρά καθοριστικών γεγονότων, αναρωτιέται κανείς πόσο τυχαία ήταν όλα αυτά που συνέβησαν και οδήγησαν σε μία κατάσταση ή κατα πόσο είναι όλα γραμμένα απο τη μοίρα κι εμείς απλά ακροβατούμε σαν αδέξιες μαριονέτες πάνω σε προκαθορισμένα βήματα. Όσον αφορά πάντως το τρελό κοριτσάκι, κανεις δε μπορεί να πει ακόμα με σιγουριά αν μπορεί ή αν θα μπορέσει ποτε να έχει την πνευματική διάυγεια για να αναρωτηθεί για όλα αυτά.<br /><br />Εκείνο το βράδυ το κοριτσάκι δε μπορούσε να κλείσει μάτι. Ο Τζον έλειπε όπως πάντα στο μπαρ και η Τρέιση είχε κοιμηθεί απο νωρίς. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν στο σπίτι ήταν το εκκρεμές του σαλονιού που έκανε ένα ανεπαίσθητο τακ τακ και του οποίου την κίνηση ακολουθούσε με ελάχιστες κινήσεις του κεφαλιού δεξιά αριστερά το τρελό κοριτσάκι. Όταν το ρολόι χτύπησε μία, το κοριτσάκι ανασηκώθηκε σαστισμένο και κινήθηκε προς το παράθυρο. Εκεί η Τρέιση είχε φροντίσει να της αφήσει φρέσκα βατόμουρα ώστε να μην της λείψουν οταν θα σηκωνόταν τα ξημερώματα. Όμως αυτή η νύχτα ήταν διαφορετική απο τις άλλες. Το κοριτσάκι κοιτούσε ανήσυχα προς το δρόμο και κάθε τόσο μούγκριζε. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και στο δρόμο επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι, τόσο που δε μπορούσε απο το παράθυρο να ξεχωρίσει καμμία κίνηση. Σήκωσε το παράθυρο και κρεμάστηκε απ’έξω. Δοκίμασε να πετάξει ένα βατόμουρο όμως αυτό χάθηκε στο σκοτάδι. Το τρελό κοριτσάκι άρπαξε το μπολ και κινήθηκε προς την εξώπορτα. Γύρισε μια φορά το κλειδί και αφήνοντας πίσω της την πόρτα ανοιχτή, κατέβηκε τις σκάλες για να φτάσει στην είσοδο. Απο εκεί ναι, μπορούσε να δει καλύτερα. Απο τη γωνία ξεπρόβαλε η φιγούρα ενός άντρα ο οποίος κλωτσούσε μια ζαρντινιέρα και μονολογούσε εξοργισμένος.<br /><br />Ο Τζέημς Χάμιλτον προσπάθησε να διακρίνει μέσα στο σκοτάδι απο πού προερχόταν η επίθεση απο βατόμουρα. Στο κατώφλι της πολυκατοικίας απέναντι είδε το τρελό κοριτσάκι που χαχάνιζε κρατώντας στα χέρια το μπόλ. Δε μπορούσε να πιστέψει την τύχη του, ένιωσε να φουσκώνει απο ένα αισθημα ευφορίας και λύτρωσης – δε μπορούσε να φανταστεί βέβαια πως θα ήταν η τελευταία, πρόσκαιρη, χαρά της ζωής του.<br /><br />Ο Τζέημς πλησίασε το τρελό κοριτσάκι,<br />«Γειά σου γλυκιά μου, είμαι ο Τζέημς, θα μου δώσεις σε παρακαλώ μερικά απο τα βατόμουρα σου;» είπε με αγωνία, αλλά το κοριτσάκι γελούσε μουγκρίζοντας και τον κοιτούσε με μάτια που λαμπίριζαν στο σκοτάδι. Ο Τζέημς κοίταξε το ρολόι του και καταλαβαίνοντας οτι με τα λόγια δεν έβγαζε τίποτα, επιχείρησε να αρπάξει το μπολ απο τα χέρια της. Το κοριτσάκι έβγαλε μια δυνατή στριγγλιά και ο Τζέημς αναστατώθηκε<br />«Σσσσσσς» είπε και την τράβηξε προς τα μέσα «είμαστε φίλοι, δεν είμαστε;»<br />«Πώς σε λένε γλυκιά μου;» Καθώς είδε και πάλι οτι το κοριτσάκι δεν ανταποκρινόταν, έβγαλε απο την τσέπη του με χέρια που τρέμανε απο άγχος μία σελίδα με κόμιξ<br />«Κοίτα, αυτός είναι εδώ ο άνθρωπος κωλοβακτηρίδιο, σ’αρέσει;»<br />Το κοριτσάκι γέλασε και κουνούσε το κεφάλι πάνω κάτω, κάτι που ο Τζέημς το αντιλήφθηκε σαν βήμα προόδου, παρόλαυτά έβλεπε πως εξακολουθούσε να κρατάει με τα μικρά της χέρια σφιχτά το μπολ και έψαχνε τρόπο να το αρπάξει. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το μικρό αυτό πλασματάκι δίπλα του είχε κάτι το τρομαχτικό και ο Τζέημς παρότι έχανε χρόνο πίστευε πως έπρεπε να το κερδίσει για να πάρει τα βατόμουρα. Με μία απότομη κίνηση, το κοριτσάκι πήρε τη σελίδα απο το χέρι του Τζέημς και ύστερα του άρπαξε το χέρι και τον οδήγησε προς το βάθος του διαδρόμου. Παρότι είχε απόλυτο σκοτάδι βρήκε εμπειρικά το δρόμο προς την πόρτα που οδηγούσε σε μία μικρή αυλή στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας. Εκεί, αφού την άνοιξε, του έδειξε με το χέρι που κρατούσε το κόμικ κάτι μεγάλους θάμνους, γεμάτους ώριμα βατόμουρα. Ο Τζέημς γεμάτος ευγνωμοσύνη για το κοριτσάκι, στάθηκε λίγο και της χάιδεψε βιαστικά τα μαλλιά, ήξερε όμως πως ο χρόνος του τελείωνε και είχε σχεδόν πετύχει το στόχο του και σηκώθηκε για να τρέξει προς το θάμνο. Και ο Τζέημς Χάμιλτον, κάνοντας τα τελευταία του αδέξια βήματα προς την επιτυχία και την καταξίωση, μπλέχτηκε μέσα στα άγρια χόρτα και τις πέτρες της αυλής και έπεσε δυνατά με το στήθος πάνω στα σίδερα που είχε βάλει ο Τζον για να βοηθάνε το θάμνο να μεγαλώνει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ξεψύχησε εκει πάνω.<br /><br />Το τρελό κοριτσάκι με ήρεμα και σιγανά βήματα τον πλησίασε και βούτηξε τα χέρια της στα αίματα του Τζέημς. Στάθηκε λίγο και τον επεξεργάστηκε και γύρισε την πλάτη της για να γυρίσει στο σπίτι. Όταν γύρισε το κλειδί, ή Τρέιση άκουσε τον ήχο και πετάχτηκε απο το κρεβάτι της.<br />«Μέρι Τζέην,<br />Μέρι Τζέην, πού είσαι κοριτσάκι μου»<br />Η Τρείση βρήκε την Μέρι Τζέην με άιματα στα χέρια να κρατάει το μπολ με τα βατόμουρα.<br />«Αχ, πάλι κακομοίρα μου έφαγες βατόμουρα; Πόσες φορές σου έχω πει να μην τα τρως; Χάλια έγινες! Έλα, πάμε να σε σκουπίσω»<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-2607623706451206596?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Fight Backnoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-68803885019579077402007-01-23T23:53:00.000+02:002007-01-24T00:02:01.743+02:00<div style="text-align: center;">Ο ένας σπρώχνει τον άλλον<br />Δεν έχουν χέρια - Δεν έχουν πόδια<br />Ο ένας σπρώχνει τον άλλον<br />Δεν έχουν κεφάλι<br />Ο ένας σπρώχνει τον άλλον<br />Δεν έχουν σώμα - Δεν έχουν σώμα<br />Ο ένας σπρώχνει τον άλλον</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-6880388501957907740?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-917896488113023232007-01-23T00:31:00.000+02:002007-01-27T17:13:18.339+02:00<span style="font-style: italic;">(περίπου 12 ώρες και 50 λεπτά πριν από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο προηγούμενο post του Mithrandir, και 8 ώρες και 55 λεπτά πριν από την ώρα του εικονιζόμενου άκυρου ρολογιού του Τζέημς Χάμιλτον που δείχνει ότι ώρα να 'ναι)</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BChBg_Pwsrg/RbU9TB5ywKI/AAAAAAAAACE/gu_ieB5_jRo/s1600-h/tea.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BChBg_Pwsrg/RbU9TB5ywKI/AAAAAAAAACE/gu_ieB5_jRo/s400/tea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5022988356539302050" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">12.15</span> Ώρα για το μεσημεριανό τσάι της Ιρένας. Η Ιρένα είχε αδυναμία στο καλό τσάι και ήξερε τα πάντα γύρω από αυτό. Το προτιμούσε πάντα με λίγο μέλι. Άλλα έτσι όπως είχαν γίνει τώρα τα πράγματα συμβιβαζόταν και με ένα κουταλάκι ζάχαρη.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ζάχαρη ζάχαρη. Πού είναι η ζάχαρη; Τελείωσε... Ίσως έχει ο γείτονας ο Τζέημς!</span><br /><br />Η Ιρένα μαθημένη στην τεράστια έπαυλη της, σιχαινόταν το κλειστοφοβικό ασανσέρ αλλά ήταν πολύ κουρασμένη για να ανέβει τις σκάλες. Δεν βαριέσαι; Σκέφτηκε. Ένας όροφος είναι όλος κι όλος!<br /><br />Ντιν, Ντον....<span style="font-style: italic;">"Κύριε Χάμιλτον, κύριε Χάμιλτον!"<br />...........<br />- Ω!!! Η κυρία Ιρένα! (Τι θέλει πάλι η κωλόγρια;). Σε τι οφείλω την τιμή της επίσκεψης σας;<br />- Να... ξέρετε.... Μήπως σας περισσεύει λίγο ζαχ... </span><br /><br />Το βλέμμα της Ιρένας έπεσε στο πάτωμα, πάνω σε ένα περίεργο σχήμα που είχε πολλά κεράκια στις άκρες του. Είχε παίξει σε πολλές ταινίες θρίλερ οπότε αμέσως υποψιάστηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Ωραία κεράκια κύριε Χάμιλτον! Άλλα γιατί έχετε τόσο πολλά και μάλιστα κάτω στο πάτωμα;</span> Ρώτησε τάχα ανυποψίαστη....<br /><span style="font-style: italic;">- Να.... ξέρετε... είχε πέσει η ασφάλεια στο σαλόνι και... και... κάηκαν οι λάμπες μου και....</span><br /><br />Αμέσως η Ιρένα, που δεν τρώει κουτόχορτο, ύψωσε την μαγκούρα της και την προσγείωσε με δύναμη στο κεφάλι του Τζέιμς παρατηρώντας τον με δασκαλίστικο ύφος:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">Που τα πουλάς αυτά παλιόπαιδο; Εγώ ότι κατάφερα στη ζωή μου το πέτυχα μετά από σκληρούς αγώνες και μόνο! Επί 4 ώρες συνέχιζα τις πρόβες στο άδειο Θέατρο “Λένιν” όταν όλα τα φώτα είχαν σβήσει και συ... και συ... καλείς τους δαίμονες γιατί τα θέλεις όλα έτοιμα στο πιάτο. Δεν σε έχω ανάγκη! Θα πάω στο σουπερμάρκετ και θα πάρω όση ζάχαρη θέλω!</span> Είπε και βρόντηξε την πόρτα στα μούτρα του.<br /><br />Πάλι καλά που το σουπερμάρκετ ήταν μόλις στο τέλος του τετραγώνου. H καημενούλα θα έπρεπε βέβαια να υποστεί πάλι το βασανιστήριο του ασανσέρ αλλά δεν είχε και άλλη επιλογή! Μόλις έφτασε στο ισόγειο και άνοιξε την πόρτα ένιωσε τόσο δυνατή σαν να μην μπορούσε να την σταματήσει τίποτα πια. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος αλλά τουλάχιστον δεν υπήρχε ούτε υποψία βροχής. Μετά από 8 λεπτά ήταν μέσα στο σουπερμάρκετ.<br /><br />Καθώς ετοιμαζόταν να σηκώσει από το ράφι το σακουλάκι με τη ζάχαρη άκουσε κάποιον να παραμιλάει δίπλα της. Ήταν ένας τύπος γύρω στα 40 και κάτι έψαχνε στο ράφι με τα ποτά και συγκεκριμένα με τα ουίσκι. Μόλις είχε βρει το αγαπημένο του Jack Daniels και ετοιμαζόταν να φύγει όταν η ματιά του συναντήθηκε με εκείνη της κυρίας Πάβλοβιτς. Εκείνη την στιγμή το μπουκάλι γλιστράει από τα χέρια του και γίνεται 1000 κομμάτια.<br /><br /><span style="font-style: italic;">“Η Ιρ... Η Ιρένα Πάβλοβιτςςςςς. Δεν πίστευα ποτέ πως θα σας συναντούσα.”</span> Ψιθύρισε<br /><br />Ο Τζέρρυ Άντερσον ήταν ανέκαθεν φαν της μεγάλης πρωταγωνίστριας! Από μικρό παιδάκι είχε γεμίσει το δωμάτιο του με φωτογραφίες της. Μερικές φορές την έβλεπε σαν την μητέρα που ποτέ δεν είχε νιώσει πραγματικά, και ας μην την είχε συναντήσει ποτέ του.<br /><br />Η Ιρένα σαν να σάστισε λίγο... Είχε μεγαλώσει πια και ο περισσότερος κόσμος δεν την αναγνώριζε εύκολα. Εκείνος χωρίς να το πολυσκεφτεί της ζήτησε ένα αυτόγραφο και αμέσως μετά την ρώτησε πως βρέθηκε στην πόλη. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει την απάντηση της ο Τζέρρυ την διέκοψε απότομα:<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Τι θα λέγατε να πιείτε ένα τσάι μαζί μου και να μου πείτε για την ζωή σας και την εκπληκτική σας καριέρα;</span><br /><br />Οι κοινωνικές συναναστροφές της Ιρένας ήταν σπάνιες οπότε και δέχτηκε σχετικά εύκολα την πρόταση του. Της έλειπε υπερβολικά λίγη ανθρώπινη ζεστασιά και είχε πολύ καιρό να μιλήσει πραγματικά με κάποιον.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Πολύ ωραία λοιπόν... ο σοφέρ μου περιμένει έξω</span>, είπε ο Τζέρρυ και συνόδεψε την Ιρένα προς την έξοδο...<br /><br /><span style="font-style: italic;">- ε... Συγγνώμη κύριε. Χρωστάτε 20.50 για το σπασμένο Jack,</span> του απεύθυνε τον λόγο μια νεαρή υπάλληλος του supermarket.<br /><br />Εκείνος χωρίς πολύ σκέψη έβγαλε απο την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα των 50.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Ορίστε... Τα ρέστα δικά σας!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-91789648811302323?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>DrSteinhttp://www.blogger.com/profile/07409678734816577057noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-76976472459929656682007-01-21T19:55:00.000+02:002007-04-05T14:05:54.071+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RbPKuq1SIAI/AAAAAAAAAA4/P0zoMCn849M/s1600-h/300px-Montinari_Milano.jpg"><script src="http://www.clocklink.com/embed.js"></script><script type="text/javascript" language="JavaScript">obj = new Object;obj.clockfile = "0002-white.swf";obj.TimeZone = "EET";obj.width = 150;obj.height = 150;obj.Place = "";obj.wmode = "transparent";showClock(obj);</script><br /></a><div style="text-align: justify;">Ο Τζέημς Χάμιλτον έριξε ένα σακάκι πάνω του και βγήκε απ'το διαμέρισμα.<br /><div style="text-align: justify;">Έκλεισε την πόρτα και κοίταξε το ρολόι του. <span style="font-weight: bold;">1:05</span> έδειχνε. Είχε πέντε λεπτά στη διαθεσή του για να βρεί ένα μπολ φρέσκα βατόμουρα, αλλιώς αντίο ζωή. Δεν έπρεπε να τον πιάσει πανικός. <br /></div>Κατέβηκε τις σκάλες και βγήκε στον δρόμο. Έπρεπε να σκεφτεί τι θα κάνει.<br />Που να βρει σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα βατόμουρα και μάλιστα μες στην νύχτα.Είχε ήδη μετανιώσει για τη συμφωνία του, που έδειχνε να πηγαίνει κυριολεκτικά κατα διαόλου.<br />Που πήγε και έμπλεξε? Μικρό τον προορίζανε για να γίνει γιατρός, όπως ο πατέρας του και ο παππούς του. Αυτός όμως ήθελε να γράφει, σαν τους ήρωές του, συγγραφείς pulp fiction της δεκαετίας του '30, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Lovecraft">Lovecraft</a> και <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_E._Howard">Howard</a>. Αλλά και αυτό δεν του ήταν αρκετό. Έπειτα ήρθαν τα όνειρα για επιτυχία, για σουξέ. Αλλίμονο. Η καταραμένη αποτυχία τον είχε πάρει από πίσω, σαν αδέσποτο σκυλί.<br />Φαντάστηκε πάλι τον εαυτό του "επιτυχημένο". Τα έργα του θα ήτανε λέει best seller, ο ίδιος θα ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος για την ριζική αναβίωση των κόμικς, έγκριτοι δημοσιογράφοι θα τον παρακαλούσαν για συνεντεύξεις, εκπομπές glamour και life style θα έκαναν αφιερώματα στη χλιδάτη ζωή του. Όλα αυτά τα ματαιόδοξα που τώρα είχε την ευκαιρία να αποκτήσει με αντίτιμο την αιώνια ψυχή του...<br /><br />"Συγνώμη που διακόπτω τις σκέψεις σας κύριε Τζέημς Χάμιλτον Τζούνιορ, αλλά μήπως θα έπρεπε να ψάχνετε για κάτι? Ο χρόνος περνά."<br />Γύρισε να κοιτάξει ποιός μίλησε.<br /><br />Ένας δαίμονας στεκόταν στην άκρη του δρόμου και του χαμογελούσε ειρωνικά.<br />Αυτός ο δαίμονας δεν είχε τη στερεότυπη εικόνα (κόκκινο δέρμα, τραγίσιο μούσι, κέρατα και ουρά). Είχε κατάλευκη επιδερμίδα, πλατιούς όμους, όμορφο νεανικό πρόσωπο με θεληματικό πηγούνι, αστραφτερό χαμόγελο και ματιά που θα έκανε κάθε γκοθού που σέβεται τον εαυτό της να αναστενάξει. Και ούτε που φορούσε τίποτα τζιν και πουλόβερ. Ήτανε κομψά, επαγγελματικά ντυμένος με άσπρο κοστούμι και κράταγε βαλιτσάκι. Τον λέγαν Άριοχ.<br /><br />"Λοιπόν?", ρώτησε ο Άριοχ<br />"Ναι, το ξέρω! Δεν είναι και τόσο εύκολο ξέρεις! Και δεν βοηθά το ότι με έχεις πάρει απο πίσω", απάντησε εκνευρισμένος ο Τζέημς και άρχισε να περπατά.<br /><br />Ο Άριοχ τον έβλεπε να απομακρύνεται.<br />Οσμίστηκε τον αέρα, σαν κυνηγόσκυλο. Αυτό που μύρισε φάνηκε να τον ικανοποιεί.<br />"Δεν θα αργήσει τώρα", σκέφτηκε.<br /><br />Δεν ήταν κανάς τυχαίος δαίμονας. Ήταν παλιά καραβάνα.<br />Βέβαια τώρα κατείχε τη θέση του executive manager στο sales department. Πλασιέ συμβολαίων δηλαδή. Αλλά κάποτε ήταν ένας από τους Δούκες της Κόλασης (πριν τις μεγάλες ανακατατάξεις, rotation του το είπανε). Rotation my ass! Ένα μικρό λαθάκι είχε κάνει, έπεσε σε δυσμένεια και τώρα...εξωτερικές εργασίες, με τον κάθε τυχαίο θνητό.<br />Αν και είχε καιρό να βγει στη γύρα. Δύσκολοι καιροί, με τόση απιστία που επικρατεί στον κόσμο, άσε που για να γίνει σωστά η επίκληση δαίμονα χρειάζεται μεγάλη μανούρα. Όμως δεν είχε και καμμιά άλλη επιλογή, ήταν επαγγελματίας και οι χιλιετίες εμπειρίας του είχαν χαρίσει την αρετή της υπομονής.<br />Εξάλλου ήξερε οτι κάτι κινείται στην αγορά, κάτι ακούγεται και έπρεπε να κινηθεί. Άρπαξε λοιπόν την ευκαιρία με αφορμή αυτόν τον Χάμιλτον και νάτος τώρα σε δράση. Δεν θα αργούσε να εκπληρώσει την αποστολή του...<br /><br />Στο μεταξύ ο Χάμιλτον κάτι είχε σκεφτεί επιτέλους.<br />Το μανάβικο του Έλληνα, του Τόνυ! Αυτό είναι. Εκεί θα έβρισκε βατόμουρα. Βέβαια τέτοια ώρα θα είναι κλειστό, σκέφτηκε, αλλά ο Τόνυ μένει ακριβώς από πάνω. Θα τον ξύπναγε και θα τον ανάγκαζε να ανοίξει το μαγαζί. Άλλωστε ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου.<br />Ξανακοίταξε το ρολόι του. <span style="font-weight: bold;">1:06</span>. Είχε ήδη περάσει ένα λεπτό! Έπρεπε να βιαστεί. Το μανάβικο βρισκότανε σε μια κακόφημη γειτονιά δύο τετράγωνα μακριά απο κει που ήταν τώρα.<br /><br />Όταν έφτασε λαχανιασμένος στον προορισμό του είδε το μανάβικο με κατεβασμένες τις γρύλλιες. Η ταμπέλα έγραφε:<br />-- ΦΡΕΣΚΑ ΦΡΟΥΤΑ - ΛΑΧΑΝΙΚΑ "Ο κήπος της Εδέμ" --<br />Ακριβώς από κάτω μια άλλη πινακίδα έγραφε:<br />-- Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό για δύο μήνες. Βρίσκομαι στη Καλαμάτα. Τόνυ Παπάντζας --<br /><br />Ο Τζέημς έμεινε να κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια ενώ ο ιδρώτας κυλούσε απο το πρόσωπό του. Θόλωσε.<br />"Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει σε εμένα αυτό!", φώναξε και κλότσησε με μίσος μια ζαρντινιέρα που βρισκόταν στην άκρη του πεζοδρομίου.<br /><br />Η ζαρντινιέρα δεν είχε καμμιά ιδιαίτερη ιστορία. Καποιος την τοποθέτησε εκεί κάποτε, ότι και αν είχανε φυτέψει όμως εκεί μέσα είχε μαραθεί από καιρό.<br /><br />"<span style="font-style: italic; color: rgb(51, 204, 0);">Θα μου το πληρώσεις αυτό, κακό χρόνο να χεις</span>", σκέφτηκε η ζαρντινιέρα προς έκπληξη όλων μας αφού είναι γνωστό οτι οι ζαρντινιέρες ανέχονται τα πάντα, εκτός των διαδηλωτών. Αλλά αυτή η γειτονιά ήταν άσχημη.<br /><br />"Πρέπει να βρω έναν λοστό και να σπάσω την πόρτα. Μπορεί κάτι να βρω μέσα...", μουρμούρισε ο Τζέημς.<br />"Μα δεν είναι δυνατόν όλα να συμβαίνουν σε μένα!", φώναξε, συμπληρωματικά.<br />"Δηλαδή μιλάμε για μεγάλη γκαντεμιά!!", ούρλιαξε, επιβεβαιώνοντας τις σκέψεις του.<br />"Άουτς!", πρόσθεσε ανέλπιστα.<br /><br />Κάτι είχε προσγειωθεί στο μάγουλο του. Κάτι σκληρό, που λέρωνε. Σύντομα ακολούθησε και δεύτερο. Μέσα στο μισοσκόταδο προσπάθησε να διακρίνει από που προέρχοταν η επίθεση. Δεν άργησε να το ανακαλύψει. Στην είσοδο της απέναντι πολυκατοικίας η πόρτα ήταν μισάνοικτη. Στο κατώφλι στεκότανε ένα κοριτσάκι και χαχάνιζε. Στα χέρια του κρατούσε ένα μπολ, που περιείχε προφανώς τα "πυρομαχικά".<br />Το πιτσιρίκι βούτηξε το χέρι του στο μπολ και του εκτόξευσε άλλο ένα βόλι. Αυτή τη φορά όμως ο Τζέημς κατάφερε να το πιάσει πριν βρει στόχο. Κοίταξε να δει τι ήταν, μετά ξεροκατάπιε και έγλυψε τα χείλια του.<br /><br />"Βατόμουρο...", ψέλλισε.<br /><br />Με την άκρη του ματιού του κοίταξε το ρολόι του. <span style="font-weight: bold;">1:09</span>. Είχε άλλο ένα λεπτό.<br />Σήκωσε το βλέμμα του προς το παιδάκι με μάτια που γυάλιζαν.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7697647245992965668?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>mithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-38577477959090965152007-01-17T03:21:00.000+02:002007-02-25T14:47:40.993+02:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);">(Η παρακάτω περίληψη διαβάζεται με φωνή Αλέξη Κωστάλα. Επίσης προς το 2% που παρακολουθούν ΝΕΤ ενδείκνυται φωνή Βασίλη Βασιλικού. Τέλος ειδικότερα προς Γιάννη και Κώστα από 3ο ΤΜΧΕθ Μυτιλήνης με φωνή ανθυπασπιστή Μπέτσουρα)</span><br /><br />Ένα βιβλίο με το όνομα <span style="color: rgb(51, 102, 255);">PapariseThis </span>ταξιδεύει στο χωροχρόνο και πέφτει ως δια μαγείας από τον ουρανό κατευθείαν στο κεφάλι του<span style="color: rgb(153, 153, 255);"> </span><a style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 153, 255);" href="http://www2.blogger.com/profile/06040260279236680684">Mithrandir</a><span style="font-family:trebuchet ms;"> καθώς εκείνος επιστρέφει από τη δουλειά.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Εκείνη την ώρα δε τον πολυνοιάζει πως και από πού εμφανίστηκε γιατί ήταν ακριβώς ότι χρειαζόταν για να χαλαρώσει από την κουραστική εργασία του. Το ίδιο βράδυ βυθίζεται στις σελίδες του βιβλίου, μαγεύεται από το περιεχόμενο του και το τελειώνει μέσα σε λίγες ώρες. Τέτοιο διαμάντι δε πρέπει να μείνει αδημοσίευτο </span><span style="font-family:trebuchet ms;">σκέφτεται. Ανοίγει αμέσως ένα μπλογκ και </span><a style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/blog-post_22.html">αρχίζει</a><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);"> </span>να το αντιγράφει με σκοπό να το κάνει γνωστό σε ένα ευρύ κοινό στο διαδίκτυο.<br />Θα ζητήσει απο τους φίλους του, <span style="color: rgb(51, 102, 255);">DrStein, Downhill, kabamaru, Fight Back, Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδια</span> και<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> Misirlou Oubliez</span> να τον βοηθήσουν στο έργο του. Εκείνοι δέχονται μετα χαράς και αρχίζουν να γνωρίζουν και να καταγράφουν συγχρόνως τα μυστικά του ουρανοκατέβατου αριστουργήματος.</span><br /><p></p><div style="font-family: trebuchet ms; text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/Ra-GVFAKAvI/AAAAAAAAACI/1FDNwW92knk/s1600-h/livre.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/Ra-GVFAKAvI/AAAAAAAAACI/1FDNwW92knk/s320/livre.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5021379806219600626" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">…….. Ακολουθεί μια μίνι περίληψη των όσων έχουν διαδραματιστεί μέχρι τώρα…….<br /></div><br />Εκείνη την βροχερή νύχτα του χειμώνα, με τον δαιμονισμένο αέρα, όλα ήταν φαινομενικά ήσυχα σε εκείνη την πόλη. Η <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/blog-post_23.html">Ιρένα Πάβλοβιτς</a>, μια συμπαθής γριούλα κλεισμένη στο μικρό της διαμέρισμα αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία και τις μέρες της ένδοξης καριέρας της στο θέατρο και το κινηματογράφο. Την ιδία ώρα που εκείνη, βυθισμένη στις αναμνήσεις της, ξεφυλλίζει το άλμπουμ της ζωής της, ο <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/o_24.html">Τζέρρυ Άντερσον</a> μπεκροπίνει στο μπαρ «Stairway to Heaven». Το μπαρ ανήκει στον Τζον. Εκείνος μαζί με την γυναίκα του Τρεισι έχουν να αντιμετωπίσουν την ιδιάζουσα περίπτωση της κόρης τους που δείχνει να μην έχει επαφή με το περιβάλλον. Κλεισμένο στο κόσμο του το μικρό <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post.html">τρελό κοριτσάκι</a><span style="color: rgb(153, 51, 0);"> </span>το μόνο που βρίσκει άκρως διασκεδαστικό είναι να πετάει βατόμουρα στους περαστικούς, βάφοντας τους κόκκινα τα ρούχα. Τα βατόμουρα μέλλουν να είναι και το μοναδικό στοιχείο που λείπει από τον <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_09.html">Τζέημς Χάμιλτον</a> για να σφραγίσει την συμφωνία του με το δαίμονα Άριοχ. Ο Τζεημς, ένας αποτυχημένος συγγραφέας κόμικς, είναι διατεθειμένος να πουλήσει και την ψυχή του στο διάβολο, σαν άλλος Φάουστ, για να γευτεί την επιτυχία. Καιρό τώρα προσπαθεί να καλέσει το πνεύμα του κακού και όχι χωρίς αποτέλεσμα.Το κακό του φανερώνεται εκείνη τη χειμωνιάτικη νύχτα αλλά η αβλεψία του να μην έχει εκείνο το μπολ με τα βατόμουρα ίσως του κοστίσει ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Μέσα σε 5 λεπτά πρέπει να βρει τα φρέσκα φρούτα αλλιώς το μόνο που τον περιμένει είναι η κόλαση.<br /><br />Στο μπαρ του Τζον, Ο Τζερρυ, ο ακοινώνητος και στριφνός πλούσιος εισοδηματίας όπως τον ήξεραν όλοι στη πόλη, κατεβάζει το πέμπτο ποτήρι ουίσκι μέχρι που ο Νικ ο μπάρμαν θα του ζητήσει ευγενικά να αποχωρήσει από το μαγαζί που πρέπει να κλείσει. Στη έξοδο, την στιγμή που ανοίγει τη πόρτα να φύγει , ένας άνδρας συγκρούεται με εκείνον στη προσπάθεια του να μπει με την σειρά του στο μπαρ. Είναι ο<span style="color: rgb(255, 153, 0);"> </span><a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/allen-le-fang.html">Allen Le Fang </a>που επιθυμεί ένα ποτό για να ηρεμήσει τις ανησυχίες του. Έχει μόλις ξυπνήσει από έναν εφιάλτη που έχει στοιχειώσει πολλές φορές τον ύπνο του μέχρι τώρα. Από μικρός παλεύει με την μυστήρια εκείνη δύναμη που χαρακτηρίζει την ύπαρξη του. Ακόμα και για τον ίδιο η φύση του παραμένει άγνωστη και σκοτεινή. Εκείνη τη νύχτα, στο μπαρ θα συναντήσει τη Crista. Εκείνη θα γοητευτεί από την παρουσία του και εκείνος δε θα αρνηθεί το ερωτικό κάλεσμα της. Η επόμενη ώρα θα τους βρει στο δωμάτιο ακριβώς πάνω από το μπαρ για μια κολασμένη νύχτα. Το πρωί η Crista θα εξαφανιστεί χωρίς ούτε ένα αντίο. Πριν φύγει θα φροντίσει να μάθει κάποιο στοιχείο για τον άνδρα , που την έκανε να νιώσει εκείνο το απαράμιλλο και φλογερό πάθος,ψαχουλεύοντας τα προσωπικά του αντικείμενα. Φευ! Η μοίρα θα της παίξει άσχημο παιχνιδι. Που να ήξερε η Crista ότι έμελε να συστήσει στον εαυτό της τον μυστηριώδη εραστή της με ένα λάθος όνομα. Πολύ περισσότερο δε που να φαντάζονταν αργότερα ότι καρπός εκείνου του φευγαλέου ερωτικού πόθου της θα ήταν ο <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/costa-alexis.html">Αλέξης</a>. Ένας ερασιτέχνης μετεωρολόγος που έχει αποκτήσει νόημα στη μίζερη ζωή του μέσα από την εικονική του επαφή με ένα φόρουμ στο διαδίκτυο αφιερωμένο σε εκείνους που λατρεύουν το χιόνι. Το παράλογο είναι ότι το παιδί του χιονιού ζει στη Costa Mesa, στη περιοχή που το θερμόμετρο είναι κολλημένο στους 40 βαθμούς και η υγρασία είναι αφόρητη…..<br /><br /><div style="text-align: justify;">Και ενώ συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, σε ένα παράλληλο σύμπαν που φαντάζει σε πρώτη ανάγνωση άσχετο με την ιστορία μας αλλά όπως θα αποδειχτεί δεν είναι καθόλου έτσι, στην Ελλάδα, ο Λευτέρης απολαμβάνει το καφέ του με την Στέλλα. Δείχνει περίεργα ανήσυχος. Εκμυστηρεύεται στη Στέλλα ότι τελευταία νιώθει κάτι να αλλάζει μέσα του. Δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί αλλά να σαν να μην μπορεί να ψελλίσει το <a style="color: rgb(153, 51, 0);" href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/sigma.html">σιγμα</a>. Απλά έτσι ξαφνικά τον τελευταίο καιρό έχει χάσει ένα γράμμα της αλφαβήτου...<span style="color: rgb(51, 204, 255);">.</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ;</span> </span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ;</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-3857747795909096515?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-41342956102776575142007-01-15T12:45:00.000+02:002007-01-15T12:51:14.890+02:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Posted by Alexis:</span><br /><br /><a style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kGaXZe1QQto/RatKKEjoLLI/AAAAAAAAACM/27dqiapa3aE/s1600-h/costa1.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kGaXZe1QQto/RatKKEjoLLI/AAAAAAAAACM/27dqiapa3aE/s200/costa1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020187746516872370" border="0" /></a><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);"> Θέμα: Επιβιωση Αντικυκλωνα στην Αγγλια-Ευρωπη</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);"> Απεσταλμένο: 17/1/2007 10:09μμ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">TO ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ GFS ΔΙΝΕΙ:</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);"> Εισχωρηση αντικυκλωνα στην βορειοδυτικη ευρωπη απο τις 216 ωρες και μετα με παραλληλη εξασθενιση των χαμηλων στην βορεια αγγλια-σκανδιναβια. Ως συνεπεια θα εχουμε την αλλαγη της κυκλοφοριας στην ευρωπη απο ζωνικη σε μεσημβρινη και την καθοδο ψυχρων αεριων μαζων ειτε στην ιταλια αρχικα,ειτε κατευθειαν στην χωρα μας.</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">ΤΟ GEM MODEL ΔΙΝΕΙ:</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Χαμηλο στην αδριατικη,το gfs στο αιγαιο-δυτικη τουρκια και το ecmwf πουθενα!</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Ομως σημασια εχει η συμφωνια 2 μοντελων οτι επιτελους θα παψει αυτη η κατασταση με χαμηλα τερατα στην αγγλια-σκανδιναβια και ο χειμωνας απο τις 21 του μηνα και μετα θα επανελθει στην χωρα μας!!Ειτε με βοριαδες κατευθειαν,ειτε με νοτιαδες αρχικα και υστερα με βοριαδες!Διαβασα σημερα σε ενα βιβλιο μετεωρολογιας μετα απο μια οικογενεια χαμηλων ακουλουθει απο πισω αντικυκλωνας!!Αρα λοιπον μαλλον η ωρα που περιμεναμε ερχετε και ελπιζω σε ψυχρη εισβολη αμεσως και οχι πρωτα νοτιαδες!!</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ-ΕΜΜΟΝΗ ΑΝΤΙΚΥΚΛΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!!ΑΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">---------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Where are you Jerry?</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">---------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><br /><br /><br />ΕΠΙΒΙΩΣΗ... Αν ηξερε καποιος απο επιβιωση αυτος ηταν ο Αλεξης. Ηδη απο την κοιλια της μανας του παλευε για τη ζωη. Μηπως δεν εκανε καταχρησεις η μανα του πριν τον συλλαβει; Κανονικα θα επρεπε να ηταν αλκοολικος, μονιμα μαστουρωμενος και με ερπη των γεννητικων οργανων απο την στιγμη της συλληψης του. 'Η μηπως δεν προσπαθησε τοσες φορες να αποβαλλει οταν εμαθε για την εγκυμοσυνη της η μανα του η Κρυσταλλω (Crista); Δεν χωρουσαν παιδια στην καριερα της. Ειχε παει εξωτερικο να σπουδασει με υποτροφια υπολογιστες, την εποχη που το μονο που μπορουσες να βρεις στο internet, αν εβρισκες internet δηλαδη, ηταν μοναχικοι στρατιωτικοι να κανουν τσατ. Ενα παιδι θα την απασχολουσε να γινει η φοβερη προγραμματιστρια που ηθελε. Τα χρονια περασαν και αρχισε να καταξιωνεται, περηφανευοταν οτι ηταν απο τους πρωτους που αρχισαν να οργωνουν την silicon valley. Ενα παιδι θα ηταν καταστροφη.<br /><br />Αλλα εκεινο το βραδυ, στο μπαρ Stairway to Heaven (χα, ωραιο ονομα για μπαρ), για πρωτη φορα ενιωσε την γυναικα μεσα της να ουρλιαζει. Δεν μπορεσε να παρει τα ματια της απο πανω του. Παραδωθηκε υπνωτισμενη στα χερια αυτου του αγνωστου, που η ανασα του μυριζε γλυκο μπερμπον και εμεινε να διαγραφει με το δαχτυλο της το τατουαζ του ολο το βραδυ. Το πρωι ξυπνησε πρωτη, ντυθηκε αθορυβα, του εριξε μια τελευταια ματια και ανοιξε την πορτα του δωματιου που ειχαν νοικιασει για το βραδυ, ακριβως πανω απο το μπαρ. Θα εφευγε πρωτη, οπως εκανε παντα. Ομως σημερα...Διστασε... Γυρισε και ψαχουλεψε τα πραγματα του, βρηκε αυτο που ηθελε, "Σε λενε Τζερι Αντερσον" μουρμουρισε, εβαλε το πορτοφολι στη θεση του, και εφυγε για παντα. Σκοτωσε την γυναικα που συνεχιζε να ουρλιαζει μεσα της και εφυγε για παντα....<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Posted by Frosty</span><br /><br /><a style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kGaXZe1QQto/RatQCEjoLMI/AAAAAAAAACU/J0djlccj-aM/s1600-h/costa2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kGaXZe1QQto/RatQCEjoLMI/AAAAAAAAACU/J0djlccj-aM/s200/costa2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020194206147685570" border="0" /></a><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Απεσταλμένο: 17/1/2007 11:09μμ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">nai alla to GEM thn teleutaia psixri eisboli thn xehase sto spiti.........oyte otan egine den thn edeixe!!thimisoy...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);"><br /><br /><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------------<br />Let it snow...<br />--------------------------------------------------------------------------------------------<br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);"></span><br /><br /><br />Προσπαθουσε να θυμηθει μια ευτυχισμενη στιγμη στη ζωη του. Κανεις δεν του ειχε δειξει οτι τον αγαπα, οτι τον νοιαζεται. Παρατημενος να μεγαλωνει μονος του, μεσα σε ψυχρα δωματια με υπολογιστες, να μιλαει τη γλωσσα τους, διατρητος απο συναισθηματα, οπως οι καρτελες που επαιζε μικρος. Μονο αυτη η καλη κυρια, η κυρια Ιρενα, με την βαρια σλαβικη προφορα, τοτε που η μανα του ειχε αναλαβει να στησει τα ηλεκτρονικα συστηματα στο καναλι του αντρα της, του μιλουσε. Του ελεγε για τις δεξιωσεις και τις μεγαλες πρεμιερες, του μιλουσε για την πατριδα της. Και τον νανουριζε με παραμυθια που θα λεγε στα εγγονια της, για θαρραλεους κυνηγους που αψηφουσαν το κρυο και τα χιονια της Ρωσικης στεπας για να σωσουν ολοκληρα χωρια, για τον χιονανθρωπο που τον αγαπησαν τοσο που απεκτησε καρδια, για την Χιονατη. Καπου εκει τον κατελαβε η μαγεια του λευκου πεπλου της φυσης. Να μπορουσε να ξαπλωσει και να τον σκεπασει το χιονι. Να ακουει την σιωπη γυρω του, τις νιφαδες να πεφτουν μια-μια και να τον καλυπτουν, να καλυπτουν τα κενα της καρδιας του που οι ανθρωποι δεν μπορεσαν να γεμισουν. Και το αποφασισε, το χιονι θα γινοταν το παθος του. Μπορει να τον απογοητευε, οταν το περιμενε και δεν ερχοταν, για την ακριβεια ποτε δεν ειχε ερθει, αλλα τουλαχιστον η φυση ηταν χωρις δολο, τον αγνοουσε τυχαια. Ενω οι ανθρωποι παντα το επιδιωκανε να τον αγνοουν, να τον πληγωνουν....<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Posted by Alexis:</span><br /><br /><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; color: rgb(204, 51, 204);" src="http://2.bp.blogspot.com/_kGaXZe1QQto/RatKKEjoLLI/AAAAAAAAACM/27dqiapa3aE/s200/costa1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020187746516872370" border="0" /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Απεσταλμένο: 17/1/2007 11:20μμ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Βγαινω μια βολτα προς τα βορεια για ενα ποτο. Θα εχω τα ματια στραμμενα στον ουρανο, με την ελπιδα να δω "κατι"...Εδω εχει 6,9 βαθμους, παμε για το 5αρακι αυριο και το dpi στα 550. Ισως να ειμαι τυχερος σημερα...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">---------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Where are you Jerry?</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">---------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><br /><br />Ψεμματα ελεγε. Ουτε εξω θα εβγαινε, ειχε χρονια να βγει απο το σπιτι του, η θερμοκρασια ηταν πανω απο τους 40 βαθμους και η υγρασια τον επνιγε. Αλλα ηθελε να ελπιζει, και ηθελε να τον δεχτουν στο φορουμ. Επιτελους να τον δεχτουν καπου... Αλλα αν μαθαιναν οτι ο Alexis δεν ζουσε στα Αππενινα Ορη...αν μαθαιναν οτι ειχε περασει σχεδον ολη του τη ζωη κλεισμενος σε ενα διαμερισμα στην <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Costa_Mesa,_California">Costa Mesa...</a></span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-4134295610277657514?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Misirlou Oubliezhttp://www.blogger.com/profile/13698228807913115332noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-74649531386877004852007-01-09T08:33:00.000+02:002007-01-22T13:12:21.071+02:00<!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--><o:p></o:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">ΤΑΚ ΤΑΚΑ ΤΑΚ ΤΑΚ… Το μόνο που ακούγονταν στην ηρεμία της νύχτας ήταν ο ήχος από τα παπούτσια του στο λιθόστρωτο μονοπάτι<span style=""> </span>και η κοφτή λαχανιασμένη ανάσα του…Τρέχει…αλλά για πού??? Ρίχνει μία γρήγορη ματιά γύρω του χωρίς να σταματάει…Η μεσαιωνική έπαυλη απομακρύνεται πίσω του και το πυκνό δάσος πλησιάζει όλο και πιο κοντά…Αριστερά του είναι ένα ποτάμι και δεξιά κάθετα κοφτερά βράχια! Δεν ξέρει που βρίσκεται αλλά ξέρει πως δεν πρέπει να σταματήσει το τρέξιμο…Δεν έχει άλλα περιθώρια…το δρομάκι τελειώνει και ο οξύς ήχος του ξύλου αντικαθίσταται από το θρόισμα των φύλλων…Το δάσος αυτό μοιάζει περίεργο αλλά δεν έχει άλλη διέξοδο… Πρέπει να το διασχίσει…δεν μπορεί να γυρίσει πίσω… «πίσω είναι….μα τι είναι πίσω???» αναρωτήθηκε, αλλά δεν ήθελε και να το πολυψάξει…Συνέχισε το τρέξιμο…Έτσι πρόσταξε το ένστικτο αυτοσυντήρησης… </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Το φως του φεγγαριού μεγένθυνε τους φόβους του και ξεκλείδωνε ανησυχίες που κανονικά υπάρχουν μόνο στα παιδικά όνειρα…Συνέχισε με όλη του την δύναμη…δύναμη που ούτε ο ίδιος δεν φαντάζονταν ποτέ ότι κατείχε κι όμως! Συνέχισε την ξέφρενη πορεία του στο δάσος μα δεν έβλεπε να καταλήγει κάπου…Αισθάνθηκε την απόγνωση να τον κυριεύει…Δεν ήξερε που πηγαίνει και θεώρησε ανώφελο να συνεχίσει το τρέξιμο...Σταμάτησε να πάρει μια ανάσα…Η καρδιά του βρίσκονταν στα όριά της...Θα ήθελε να την σταματήσει να χτυπάει…Ήξερε ότι ο ήχος της θα τον προδώσει…δεν πρέπει να κάθεται εδώ…πρέπει να συνεχίσει…δεν έχει δυνάμεις…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Προσπαθεί να ηρεμήσει τον εαυτό του «Τόση ώρα τρέχω, πρέπει να είμαι ασφαλ…» μα πριν προλάβει να τελειώσει την σκέψη του ένας ξαφνικός θόρυβος ακούγεται πίσω του! Μετά δεξιά του, μετά ξανά πίσω του…Μία έκρηξη αδρεναλίνης οξύνει όλες τις αισθήσεις του μα αυτό δεν είναι αρκετό…μία άφατη στριγκλιά ακούγεται μέσα στο κεφάλι του και η περίεργη σκιά χίμηξε καταπάνω του…</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">-----------------------------<br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Πετάχτηκε πάνω καταϊδρωμένος μόνο για να ανακαλύψει ότι ήταν ένα ακόμα όνειρο…κοίταξε την ώρα…4:00π.μ. Πάντα την ίδια ώρα…Έπιασε το μπουκάλι <span style="" lang="EN-US">berbon</span> που είχε στο κομοδίνο του και ήπιε μερικές γουλιές…Αν και έβλεπε τα όνειρα αυτά από μικρό παιδί πάντα είχαν τον ίδιο αντίκτυπο στην ψυχολογία του…Οι γιατροί δεν έδωσαν ποτέ κάποια εξήγηση και τα αμέτρητα ηλεκτροσόκ και οι πειραματικές τους εξερευνήσεις δεν έφεραν το παραμικρό αποτέλεσμα…Έτσι έχασε την πίστη του πρώτα στην επιστήμη και έπειτα στον Θεό…</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Άναψε ένα τσιγάρο… Τράβηξε μία παρατεταμένη τζούρα και σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να ρίξει μία ματιά στον δρόμο… Το τατουάζ του «Εκπεσσόντα Αγγέλου» κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της καλογυμνασμένης του πλάτης… Δεν χρειάστηκε να ανάψει το φως. Το παραμελημένο παραθυρόφυλλο δεν μπορούσε να μπλοκάρει αποτελεσματικά τα φώτα της πόλης. Η πινακίδα από νέον στην απέναντι μεριά του δρόμου τρεμόπαιζε αποκαλύπτοντας ανά διαστήματα μερικά από τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ένα πρόσωπο τραχύ, αινιγματικό. “Stairway To Heaven”... «Ωραίος τίτλος για μπαρ» σκέφτηκε…Ο τίτλος καμία σχέση δεν είχε με την πραγματικότητα. Λιγοστός κόσμος μπαινόβγαινε σ’ εκείνο το αλλόκοτο μέρος. Πάντα άνθρωποι της νύχτας, αινιγματικοί και λιγομίλητοι…. Έβαλε ένα <span style="" lang="EN-US">CD</span> στο στερεοφωνικό και πάτησε το <span style="" lang="EN-US">play</span>. Οι πρώτες νότες του <a href="http://www.black-sabbath.com/discog/bornagain.html#bornagain"><span style="" lang="EN-US">Born again</span></a> τον παρέσυραν στις πιο σκοτεινές περιοχές του μυαλού του, αναμνήσεις που αν του δίνονταν η δυνατότητα, θα ξερίζωνε μία και καλή…</p><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/RaM4PGTVUcI/AAAAAAAAABM/Vw4z6iwA5o4/s1600-h/Fallen+Angel+I.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9r82ylWirxw/RaM4PGTVUcI/AAAAAAAAABM/Vw4z6iwA5o4/s320/Fallen+Angel+I.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5017916241861759426" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">Boris Vallejo - The Fallen Angel<br /><br /></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Θυμήθηκε την παιδική του ηλικία, τότε που είχε ακόμα την ελπίδα πως αυτή η ιδιομορφία του δεν ήταν κάτι το μειονεκτικό αλλά αντίθετα έκρυβε μία μυστική δύναμη που όταν οι συνθήκες θα ήταν κατάλληλες θα εξωτερικεύονταν…Έπαιρνε κουράγιο από τους ήρωες των κόμιξ που διάβαζε…Λιγομίλητοι και αυτοί, κλεισμένοι στον εαυτό τους, κάτω από το βάρος του ιδιόρρυθμου μυστικού τους, ζούσαν διπλή ζωή…Αυτός προς το παρόν είχε γνωρίσει την αδύναμη πλευρά του και περίμενε υπομονετικά να υποδεχτεί την λύτρωση…τον υπερήρωα που έκρυβε μέσα του…Την είχε αισθανθεί αυτή την δύναμη…θα έπαιρνε όρκο ότι την είχε αισθανθεί…κάποιες φορές, σε στιγμές που το πείραγμα των άλλων παιδιών καθρέφτιζε τα πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φυλής, ένιωθε μια δύναμη να γιγαντώνεται μέσα του… μα με το που σκέφτονταν να την εξωτερικεύσει μετατρέπονταν σε λαίλαπα, έρεβος, απόγνωση, σε κάτι απροσδιόριστο που έπρεπε να το σταματήσει πριν εξωτερικευτεί! Έτσι λούμωνε καταπιέζοντας για άλλη μία φορά τον εαυτό του υπομένοντας όλα τους τα καπρίτσια μέχρι να βαρεθούν… </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><span class="msoIns"><ins cite="mailto:Thankat" datetime="2007-01-08T17:07"><o:p></o:p></ins></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><span style="" lang="EN-GB">“</span><i style="">ΗΑ</i><i style=""><span style=""> </span>ΗΑ</i><i style=""><span style=""> </span>ΗΑ</i><i style=""><span style="" lang="EN-GB">,<span style=""> </span><o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><i style="">Α</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">LLEN</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">LE FANG</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">is</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">a</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">fag</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-GB">!! <o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><i style=""><span style="" lang="EN-US">HA</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">HA</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">HA</span> ….”</i> </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;"><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">φώναζαν τραγουδιστά τα πιτσιρίκια και του την “χάριζαν” για μία ακόμα φορά….<span style="" lang="EN-US">O</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Allen</span> έμενε κάτω απογοητευμένος, προδομένος, αναθεματίζοντας τον αδύναμο χαρακτήρα του…Λίγες φορές του είχε δοθεί η ευκαιρία να γνωριστεί με την περίεργη αυτή δύναμη και κάθε φορά την αισθάνονταν όλο και πιο αχνή…Μα πάντα επέλεγε να την αγνοήσει μέχρι που κάποτε χάθηκε…όχι όμως και τα όνειρα…τελικά τα λόγια των ψυχολόγων τον έπεισαν…<span style="" lang="EN-US">It</span>’<span style="" lang="EN-US">s</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">all</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">your</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">head</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">boy</span>…<span style="" lang="EN-US">it</span>’<span style="" lang="EN-US">s</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">all</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">your</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">head</span>…<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Αποφάσισε να κατέβει για ένα ποτάκι στο απέναντι μπάρ…Διέσχισε τον δρόμο και κατευθύνθηκε προς το μπαράκι του «Τζόν»…Η επιγραφή “<span style="" lang="EN-US">Stairway</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">to</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">heaven</span>” συνέχιζε να αναβοσβήνει πάνω από το κεφάλι του…κοντοστάθηκε λίγο και έμεινε να την κοιτάει…Μία έκφραση σαρκασμού και πικρίας σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. Πέταξε το τσιγάρο του και το πάτησε σαν να έσβηνε ένα κομμάτι του εαυτού του…Έκανε να ανοίξει την πόρτα αλλά τότε κάποιος μεθύστακας βγήκε από το μπάρ και τρεκλίζοντας έπεσε πάνω του… «Πρόσεξε που πάς ρε φίλε!!!» είπε, και συνέχισε τον δρόμο του διαγράφοντας απανωτά οχτάρια…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt;">Δεν αντιμίλησε…δεν είχε διάθεση…κοίταξε κάτω και είδε ένα μαύρο δερμάτινο πορτοφόλι…το άνοιξε για να δεί σε ποιόν ανήκει… «Τζέρρυ Άντερσον»… Έκλεισε το πορτοφόλι και μπήκε στο μαγαζί…Πλησίασε τον μπάρμαν ο οποίος ήδη είχε ξεκινήσει να του ετοιμάζει το ποτό του…έτυχε να ακούσει την κουβέντα για τον αγενή μεθύστακα… «Αυτό είναι δικό του» είπε και πέταξε το πορτοφόλι πάνω στο μπάρ… «Α! Όχι κύριε <span style="" lang="EN-US">LE</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">FANG</span>» είπε ο Νίκ ο Μπάρμαν χωρίς να σταματήσει να γυαλίζει τα ποτήρια… «Εμείς δεν αναλαμβάνουμε τέτοια υποχρέωση…θα πρέπει να του το δώσετε ο ίδιος» …</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7464953138687700485?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Downhill....http://www.blogger.com/profile/18188466431524847046noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-8410408302816607072007-01-09T01:40:00.000+02:002007-01-27T17:14:55.824+02:00<div style="text-align: justify;">"Άριοχ! Άριοχ, εμφανίσου! Ο υπηρέτης σου σε καλεί!"<br /><br />Ο Τζέημς Χάμιλτον έστεκε ιδρωμένος πάνω από τα περίεργα ιερογλυφικά που είχε χαράξει στο πάτωμα του σκοτεινού υπνοδωματίου του. Τα χέρια του έτρεμαν, τα μάτια του ήταν κοκκινισμένα και το λιπόσαρκο κορμί του έσταζε χοντρές στάλες ιδρώτα στο πάτωμα οπου αναμιγνύοταν με κάποιο άλλο υγρό που είχε χυθεί.<br />Ο φανατικός ζήλος με τον οποίο είχε αφοσιωθεί στον μυστικισμό και στις απόκρυφες τέχνες τους τελευταίους μήνες τον είχαν μεταμορφώσει σε ένα πλάσμα αδύναμο και ισχνό. Και το βλέμμα του είχε αλλάξει. Έιχε ένα περίεργο βλέμμα τώρα, όλο συγκέντρωση, πανουργία...και λαιμαργία.<br /><br />Κάποτε είχε αγγίξει σχεδόν την επιτυχία με κάποια κόμικ του με super ήρωες (σεναριογράφος κόμικ ήτανε) που έκαναν αίσθηση στην underground κοινότητα (ο Άνθρωπος Κωλοβακτηρίδιο ήταν η πιο αξιομνημόνευτη δημιουργία του) αλλά, όσο και αν προσπάθησε, ποτέ δεν κατάφερε να εξαργυρώσει το ταλέντο του με κάποιο mainstream hit. Στο τέλος όλες οι ιστορίες του έβγαιναν γκροτέσκες και αυτό δεν πουλούσε.<br />Αυτός όμως ήθελε να γευτεί την γλυκιά γεύση της επιτυχίας. Του είχε γίνει έμμονη ιδέα και ήτανε διατεθημένος να κάνει τα πάντα για αυτό, ακόμα και την ψυχή του να πουλήσει στο διάολο που λένε. Το ψαξε λοιπόν καλά και προς μεγάλη του έκπληξη είδε οτι δεν ήτανε ο μόνος. Πολλοί επιτυχημένοι stars είχανε κάνει ανάλογες συμφωνίες με διάφορα ανταλλάγματα. Γιατί όχι και αυτός?<br /><br />Μετά από μήνες προσεκτικής προετοιμασίας ήτανε πια έτοιμος για την τελετή. Είχε ακολουθήσει πιστά όλες τις οδηγίες. Μα τώρα η αμφιβολία τον είχε καταλάβει καθώς είχαν περάσει πέντε ώρες διαλογισμού και απαγγελίας ψαλμών χωρίς να γίνει κάτι. Μήπως τελικά ήταν απλά ανόητος?<br />Συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και ύψωσε την φωνή του:<br /><br />"Άριοχ, άκου το κάλεσμα και εμφανίσου!"<br /><br />ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ! Δύο χτυπήματα ακούστηκαν κάτω απ'το πάτωμα... Η καρδιά του Τζέιμς έφτασε στο λαρύγγι του.<br />"Θα κάνεις επιτέλους ησυχία?? Προσπαθώ να κοιμηθώ!"<br />...Αυτή η τρελλόγρια από κάτω είναι, η Ιρένα Πάβλοβιτς...Δεν μας παρατάει και αυτή! (ενστικτωδώς έτριψε ένα καρούμπαλό στο κεφάλι του)<br />Εκείνη τη στιγμή σε ένα δευτερόλεπτο διαύγειας συνειδητοποίησε τι έκανε. Τόσο καιρό έχανε το χρόνο του κυνηγώντας ανεμόμυλους. Σίγουρα δεν πήγαινε καλά στα μυαλά του πιστεύοντας τέτοιες ανοησίες...Η επιτυχία δεν θα ερχότανε με θαύματα και κουραφέξαλα αλλά με σκληρή δουλειά και θετική ενέργεια.<br />Ε λοιπόν καιρός να αφήσει την απελπισία και να στρωθεί στη δουλειά. Και πρώτα πρώτα συμμαζεύοντας το χάος που είχε καταντήσει το δωματιό του.<br />Καθώς άνοιγε το φως είδε έναν τύπο με κοστούμι να κάθεται στην γωνιά του δωματίου του και να τον κοιτάζει με το πιο κυνικό μειδίαμα ζωγραφισμένο στα χείλη του.<br /><br />"Γειά Τζέημς"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"Αα...Άριοχ??", δεν πίστευε στα μάτια του ο Χάμιλτον<br />"Με κάλεσες", είπε απλά ο κουστουμάτος<br />"Ννν...ναι"<br />"Λοιπόν τί θες"<br />"Εχμμ.. λοιπόν...επιτυχία, λεφτά...δόξα!"<br />"ΟΚ, ξέρεις τι σημαίνει αυτό"<br />"Ναι"<br />"Τότε φέρε το αψέντι να σφραγίσουμε τη συμφωνία"<br />"Ορίστε Δούκα μου", του έδωσε το μπουκάλι με το αψέντι<br />"Και τώρα τα βατόμουρα"<br />"..."<br />"Και τώρα τα βατόμουρα", επανέλαβε<br />"Ποιά?? Δεν ξέρω τίποτα για βατόμουρα!"<br />"Θέλεις να πεις οτι δεν έχεις μαζί σου ΤΟ μπολ με τα φρέσκα βατόμουρα..?", ο Άριοχ χαμογέλασε αφήνοντας να φανούν τα κατάλευκα, κοφτερά του δόντια<br />"Εε, κοίτα δεν το ήξερα, δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τα βατόμουρα?", ο Χάμιλτον άρχισε να ιδρώνει πάλι<br />"Είναι απλό, ή βρίσκεις τα βατόμουρα μέσα σε 5 λεπτά ή έρχεσαι μαζί μου...για πάντα"<br /></div><br />"Και που θα βρώ τέτοια ώρα ένα μπολ φρέσκα βατόμουρα...μέσα σε 5 λεπτά?!"<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Θα καταφέρει άραγε να βρεί τα βατόμουρα ο ήρωάς μας ώστε να πιάσει η συμφωνία με τον διάβολο? Ή θα τον φάει η μαρμάγκα? Εεε? Ε? Ε?</span><br /><br /><span>Απαντήσεις θα δοθούν σε <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2007/01/blog-post_21.html">επόμενο επεισόδιο</a>, stay tuned!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-841040830281660707?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>mithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-62632841791821354312007-01-08T13:39:00.000+02:002007-01-08T13:40:41.766+02:00<div align="justify">Κρεμασμένο από το παράθυρο του δευτέρου ορόφου, το τρελό κοριτσάκι έβρισκε καταπληκτικά διασκεδαστικό για άλλο ένα πρωινό να πετάει βατόμουρα στους περαστικούς, βάφοντας τους κόκκινα τα ρούχα. Αυτή του η ασχολία δεν είχε λογική, αλλά και τι είχε λογική σ’αυτό το παιδί από τη γέννηση του..<br /><br />Ποτέ της ως τα 6 της χρόνια δε μίλησε, ποτέ δεν έδειξε να έχει επαφή με το περιβάλλον, ποτέ της δεν επέδειξε συναισθηματική επαφή, δεν υπήρξε ούτε καν οικεία με τους γονείς της, το Τζον και την Τρέιση. Και φυσικά αυτοί προσπάθησαν να παρέχουν τα πάντα στη μοναχοκόρη τους. Οι δεκάδες ιατρικές γνώμες πάνω στην ιδιάζουσα περίπτωση του κοριτσιού, διέψευδαν η μία την άλλη και οι γονείς απλώς έλπιζαν πως το πρόβλημα ήταν ψυχολογικό και πως κάποια μέρα όλα θα διορθωθούν μαγικά, το παιδί τους θα συμπεριφερθεί σα φυσιολογικό παιδί της ηλικίας του. Μέχρι τότε, φρόντιζαν να της προσφέρουν αγάπη και μπολ με φρέσκα βατόμουρα δίπλα στο παράθυρο της.<br /><br />Το τρελό κοριτσάκι κλεισμένο στο δωμάτιο του μελαγχολούσε, ή τουλάχιστο έτσι το ερμήνευαν οι γονείς του – κανείς δεν ήξερε αν πράγματι κάτι ένιωθε ή αν κάτι αντιλαμβανόταν που να επηρεάζει την όποια ψυχολογία του. Και ο μόνος τρόπος να αλλάξει η διάθεση του ήταν η ρίψη βατόμουρων που το έκανε να ξεκαρδίζεται στα γέλια και να βγάζει ακατάληπτες κραυγές.<br /><br />Οι εξοργισμένοι περαστικοί αισθάνονταν ενοχές μόλις ζητούσαν τα ρέστα και έβλεπαν το κοριτσάκι να προσπαθεί να χτυπήσει παλαμάκια γελώντας ευτυχισμένα. Κάποιες μέρες η Τρέιση, η μητέρα του, όταν δεν ήταν στις καλές της και δεν άντεχε τους τσακωμούς και τις εξηγήσεις, έβγαζε μία αφίσα που είχε φτιάξει που έγραφε για το καθυστερημένο κορίτσι και την «κακή» συνήθεια του δίπλα από μία χαρακτηριστική φωτογραφία. Αυτό το «καθυστερημένη» την ενοχλούσε αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να γλυτώνει από τα θύματα του βατόμουρου.<br /><br />Ο πατέρας του κοριτσιού από την άλλη, αν και σκληρός άντρας της νύχτας, παρουσίαζε μεταπτώσεις στη στάση του απέναντι στο παιδί. Πολλές φορές είχε διάθεση και επέμενε να της δείχνει πράγματα, να δοκιμάζει να την πάει βόλτα και να της διαβάζει. Υπήρχαν όμως και πολλές φορές που έμενε όλη τη νύχτα στο μπαρ και έπινε και καταριόταν την ατυχία του. Πίστευε ότι ο αλκοολισμός του είχε κάνει προβληματικό το παιδί του. Κι όταν πια ξημερώματα γυρνούσε στο σπίτι του, ήλπιζε ότι η κόρη του θα τον αναγνωρίσει από το παράθυρο και ως ένδειξη προόδου της νοητικής της κατάστασης, τουλάχιστο δε θα του πετάξει βατόμουρα. Και προσπαθώντας να κρύβει τη θλίψη του, παρίστανε το μεθυσμένο και έβριζε την Τρέιση διατάζοντας τη να πλύνει το λερωμένο του πουκάμισο.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-6263284179182135431?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Fight Backnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-35894706777043097112006-12-30T02:59:00.000+02:002006-12-30T03:08:26.272+02:00- Τι θα πάρετε;<br />Ο Λευτέρης είχε προετοιμάσει την απάντησή του:<br />- Φραπέ μέτριο με γάλα.<br />Η γυναίκα που τον αγαπούσε και καθόταν δίπλα του ανησύχησε. Έστρεψε το κεφάλι της και τον ρώτησε:<br />- Είσαι σίγουρος;<br />Ο Λευτέρης γνωρίζοντάς την κατάστασή του, ιδίως αυτές τις μέρες, την αγνόησε μέσα του, αλλά έστω και για την τιμή των όπλων έπραξε αυτό που θεωρούσε ως σωστό. Την κοίταξε επίμονα κατά πρόσωπο για να της θυμίσει ποιος είναι το αφεντικό, ή τέλος πάντων, ποιος υποτίθεται ότι είναι το αφεντικό, μια και οι εξωτερικές εντυπώσεις τον ενδιέφεραν ίσως περισσότερο. Τα μάτια του παρόλα αυτά δεν άγγιζαν τα δικά της, δεν μπορούσαν στ’ αλήθεια τα δύο αυτά όντα να επικοινωνήσουν άμεσα διαμέσου του βλέμματος, χρειάζονταν πάντα ένα δεύτερο χρόνο για να φτάσουν στη μέση της γέφυρας και το ποταμάκι με τους δροσερούς ήχους των μικρών κυμάτων του να ρεύσει από κάτω τους δημιουργώντας το κλίμα της αρμονίας ανάμεσά τους. Έτσι και τώρα. Ο Λευτέρης συνέχιζε να την κοιτά επίμονα, ώσπου αυτή να έβλεπε το βέλος που αναβόσβηνε εντατικά μες στο κεφάλι του, το βέλος που της έδειχνε τη συμπεριφορά που αυτή έπρεπε να ακολουθήσει. Και η συμπεριφορά ήταν απλή: «Ποτέ δεν αμφισβητούμε επιλογές του Λευτέρη». Παρόλα αυτά, ο εγωισμός του αναμετριόταν εδώ και λίγα δευτερόλεπτα με τις εξωτερικές εντυπώσεις, αφού η δυσφορία του για το αδικαιολόγητο της αναμονής του σερβιτόρου πάνω από τα κεφάλια τους, η ενδεχόμενη φράση του σερβιτόρου «να έρθω σε λίγο;» ανάγκαζαν τώρα αυτό το βελάκι να δείξει την κατεύθυνση της δικής του συμπεριφοράς.<br />- Εγώ αυτό θα πάρω, είπε λακωνικά. Εσύ τι θα πάρεις, συνέχισε με κάπως διδακτικό ύφος, εννοώντας: «πρέπει να ξεμπερδεύουμε με αυτήν την παραγγελία κάποια στιγμή».<br />- Εγώ θα ήθελα ένα brownies με παγωτό καραμέλα, είπε η Στέλλα. <br />Η Στέλλα του έριξε ένα συντροφικό βλέμμα γεμάτο στοργή, καθώς αποχωρούσε ο σερβιτόρος. Το βλέμμα της δεν σήμαινε τίποτα, απλά «σ’ αγαπάω και θα στο δείχνω κάθε στιγμή». Η Στέλλα ήταν ελληνογερμανίδα που μετακόμισε με την οικογένειά της στα δεκαπέντε της στην Ελλάδα με τη σιγουριά ότι πλέον η νέα πατρίδα της θα είναι η Ελλάδα, όπου οι γονείς της αποφάσισαν οριστικά να ζήσουν τα συντάξιμα χρόνια της ζωής τους. Κόρη Έλληνα δασκάλου σε δημόσιο ελληνόφωνο σχολείο της Γερμανίας, στο Baden - Württemberg, και μητέρας Γερμανίδας, υπαλλήλου τουριστικού γραφείου ταξιδίων, σκέφτηκε τις επιλογές της μόλις ήρθε στην Ελλάδα για το επάγγελμα που θα ασκούσε. Με την απλότητα και αποφασιστικότητα που διέπει τη σκέψη της γρήγορα κατέληξε να σπουδάσει γερμανική φιλολογία και να κερδίζει το ζην της από τη διδασκαλία της γερμανικής, της μητρικής της γλώσσας.<br />Με την ίδια απλότητα και αποφασιστικότητα τον κοίταζε και τώρα δείχνοντάς του την αγάπη της, αλλά ο Λευτέρης δεν είχε σκοπό να μην διδάξει τη δασκάλα, έστω ήπια αυτή τη φορά. Συγκέντρωσε τις δυνάμεις του, αφιέρωσε ένα δευτερόλεπτο να σκεφτεί τα κόλπα που θα τον βοηθούσαν την κρίσιμη στιγμή της ομιλίας και ξεκίνησε:<br />- Μα καλά, είπε ο Λευτέρης, μιλώντας αργά και σταθερά και σταματώντας πριν από κάθε λέξη, τι νόημα έχει να συζητάμε με το σερβιτόρο πάνω από το κεφάλι μας, αν είμαι σίγουρος για το τι θα παραγγείλω; <br />- Για σένα το είπα. Να μη σε πειράξει ο φραπέ. Είναι πολύ δυνατός.<br />- Τώρα θα με πειράξει;, είπε ο Λευτέρης, δυσκολευόμενος λιγάκι να πει το «ξ».<br />- Σε παρακαλώ, είπε θερμά η Στέλλα με φωνή γονατισμένη, θα μου πεις τι βλακείες είναι αυτές που μου έλεγες στο τηλέφωνο;<br />- Δεν ήταν βλακείες, είπε κάπως αγχωμένα ο Λευτέρης, παρατηρώντας ότι είχε έλλειψη ανάσας στα πνευμόνια του. Απέφευγε να ανασαίνει καλά τον τελευταίο καιρό. Κάτι τον ενοχλούσε.<br />- Τι ακριβώς σου συμβαίνει; Γιατί δε μου λες;<br />Ο Λευτέρης ανέστειλε τις αναστολές του.<br />- Τις τελευταίες μέρες, ψέλλισε, δεν μπορώ να πω το σίγμα.<br />- Τι; Τι’ ναι αυτά που λες;, είπε η Στέλλα σχεδόν γελώντας, αφού δεν μπορούσε να το πιστέψει. Για πες «σίγμα».<br />Ο Λευτέρης προσπάθησε να πει «σίγμα», αλλά, αντί για «σ», βγήκε κάτι μεταξύ σφυρίγματος και «ζ». Απογοητευμένος ο Λευτέρης έσκυψε το κεφάλι.<br />- Αλήθεια σου λέω. Τον τελευταίο καιρό έχω χάσει ένα γράμμα της αλφαβήτου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-3589470677704309711?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδιαhttp://www.blogger.com/profile/15521027678394052103noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-7442271555244950252006-12-25T14:26:00.001+02:002006-12-25T21:10:50.124+02:00Διακόπτουμε τη μετάδοση αυτού του έργου για να σας ευχηθούμε<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ<br /></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span><span><span style="font-size:100%;"><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IVseBfMq_Dc"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IVseBfMq_Dc" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object></span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-744227155524495025?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>mithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-21480190624869992332006-12-24T00:32:00.000+02:002006-12-25T03:37:36.491+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/RY2vcAsPX7I/AAAAAAAAABQ/W7NFiEHmFpo/s1600-h/alcoholic.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/RY2vcAsPX7I/AAAAAAAAABQ/W7NFiEHmFpo/s320/alcoholic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5011854856089984946" border="0" /></a><br />Το ξημέρωμα αργεί ακόμα. Ο χειμώνας κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του, μαζί του και οι κρύες νύχτες σαν και αυτή. Η μικρή πόλη κοιμάται. Η απόλυτη ησυχία διαταράσσεται μόνο από την υπόκωφη βοή ενός δαιμονισμένου ανέμου. Σκοτάδι παντού, μόνο κάτι μικροί στύλοι φωτίζουν τους κεντρικούς δρόμους. Ένας από αυτούς οδηγεί στο μοναδικό ανοιχτό ποτοπωλείο εκείνη την περασμένη ώρα.<br /><br />Ο φωτισμός χαμηλός. Το τζουκ μποξ παίζει το Nefertiti του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=h5NQbx55QTU">"Miles Davis"</a>. Ο ήχος του σαξόφωνου συντροφεύει στις σκέψεις του τον άνδρα που κάθεται στην άκρη του μπαρ. Είναι o μόνος πελάτης στο μαγαζί. Από το ντύσιμο του φαίνεται καλοστεκούμενος. Δεν είναι πάνω από σαράντα. Το πρόσωπο του φαίνεται να έχει όμορφα χαρακτηριστικά αλλά έχει πάρει μια στρυφνή και παγωμένη έκφραση που το αλλοιώνει. Έχει το βλέμμα χαμηλό και σκεπτικό. Που και που ρίχνει κάποιες κλεφτές ματιές, απέναντι του, σε μια μικρή παλιά τηλεόραση, με απενεργοποιημένο τον ήχο, που δείχνει σκηνές από την κλασσική ταινία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου “H κόμισσα του Σάσεξ” με την αγαπημένη του αξέχαστη πρωταγωνίστρια <a href="http://paparisethis.blogspot.com/2006/12/blog-post_23.html">"Ιρένα Πάβλοβιτς"</a>. Συντροφιά του πέντε ποτήρια άδεια. Παραγγέλλει ένα ακόμα Jack Daniels.<br /><br />«Το ποτό σας κύριε. Να ξέρετε όμως ότι το μαγαζί σε λίγο κλείνει!» λέει ο μπάρμαν χαμογελώντας ευγενικά καθώς αφήνει το ποτήρι μπροστά του.<br /><br />Ο άνδρας τον κοιτάζει λοξά και από το στόμα του βγαίνει ένα σύμπλεγμα από φωνήεντα και σύμφωνα που σχηματίζουν κάτι σαν αναθέματα και βρισιές. Είναι τόσο μεθυσμένος που η ακολουθία των προτάσεων του δε βγάζει νόημα. Ο λόγος του διακόπτεται απότομα καθώς τραντάζεται από ένα δυνατό λόξυγγα. Καρφώνοντας το βλέμμα επίμονα στον μπάρμαν σηκώνεται βιαστικά. Εκείνος δείχνει να απορεί αλλά δεν δίνει περαιτέρω συνεχεία. Φοράει το μεγάλο του παλτό. Πίνει την τελευταία γουλιά από το ποτό του. Κατευθύνεται προς την έξοδο παραπατώντας. Κλείνει την πόρτα πίσω του με δύναμη και χάνεται στο σκοτάδι.<br /><br />Ο μπάρμαν γυρνά στον ιδιοκτήτη του μαγαζιού που κάθεται λίγο παραπέρα και μετρά τις εισπράξεις της ημέρας.<br /><br />«Ποιος ήταν αυτός κύριε Τζον?» , ρωτά με απορία.<br /><br />Ο Νίκ είναι καινούργιος στη δουλειά και δε γνωρίζει ακόμα πρόσωπα και καταστάσεις . Είναι φοιτητής και δεν έχει πάνω από ένα μήνα στη πόλη. Όμως η φιγούρα εκείνου του άνδρα του φάνηκε πολύ παράξενη. Δεν είναι η πρώτη φορά που τον είχε δει. Ερχόταν μέρα παρά μέρα την ίδια ώρα. Πάντα αργά όταν ήξερε ότι οι πελάτες είναι λιγοστοί, σαν να ήθελε να αποφύγει τυχαίες συναντήσεις. Καθόταν στην ίδια θέση και έπινε το ίδιο ποτό.<br /><br />«ποιον εννοείς ?» Αποκρίθηκε ο ιδιοκτήτης, αφήνοντας για λίγο τους υπολογισμούς στους οποίους ήταν αφοσιωμένος τόση ώρα..<br /><br />Ο Τζον είναι χρόνια στη νύχτα και έχουν δει πολλά τα μάτια του σε εκείνη τη πόλη. Έχει γεννηθεί και μεγαλώσει εκεί. Ξέρει τους πάντες. Από το μαγαζί του έχουν περάσει πολλοί και διάφοροι. Παντρεμένοι παρέα με το παράνομο έρωτα τους, φοιτητές παρέα με το κέφι και τις φωνές τους, ερωτευμένοι, χωρισμένοι, αλκοολικοί, παράξενοι, φρικιά, αδιάφοροι, όλοι ανεξαιρέτως. Είναι αρκετά διαχυτικός και κερδίζει εύκολα τη εμπιστοσύνη του συνομιλητή του. Του αρέσει να χώνει την μύτη του παντού και ξέρει πολλά.<br /><br />«τον κύριο που μόλις έφυγε», απάντησε άμεσα ο Νικ.<br /><br />«Α, εννοείς τον Τζέρρυ ‘Αντερσον», είπε ο Τζον γελώντας διακριτικά.<br /><br />«Δεν είναι πολύ παράξενος?», ρώτησε ο Νικ.. Ήταν περίεργος και γούσταρε να μαθαίνει για τους μπεκρήδες θαμώνες του μαγαζιού. Ήταν σίγουρος ότι όλοι κουβαλούν πίσω τους μια ενδιαφέρουσα και πονεμένη ιστορία.<br /><br />Ο Τζον δεν είχε διάθεση να ανοίξει συζήτηση. Ήθελε να τελειώνει με το μέτρημα των χρημάτων και να γυρίσει γρήγορα στη κυρά του που του παραπονιόταν ότι ξεχνιέται στο μπαρ και δε μαζεύεται ποτέ στο σπίτι. Και ποιος άντεχε την γκρίνια της Τρέιση. Όμως ήξερε καλά ότι ο μικρός δεν θα τον άφηνε έτσι εύκολα ήσυχο, χωρίς να του βγάλει κουβέντα. Ήταν πεισματάρης ο μπαγάσας σαν και τον ίδιο.<br /><br />«Ο Τζέρρυ είναι πολύ μοναχικός τύπος» είπε κοφτά ο Τζον και συνέχισε αφού ξερόβηξε για λίγο… «Δεν μιλεί σε κανένα… μάλιστα, παρόλο που έρχεται στο μαγαζί πολλά χρόνια δεν μου έχει απευθύνει ποτέ το λόγο πέρα από τα τυπικά. Ξέρω όμως ότι είναι πολύ πλούσιος. Εισοδηματίας. Τίγκα στο τάλιρο αδελφέ μου. Ζει με τη γριά μανά του στο μεγάλο σπίτι που ξεχωρίζει σε εκείνο το μικρό λόφο λίγο έξω από την πόλη. Ξέρεις πιο σπίτι λέω, ε?¨»<br /><br />«Ναι! Το έχω δει πολλές φόρες. Περνώ από κει καθώς έρχομαι για την δουλειά. Είναι περιφραγμένο γύρω γύρω με ψηλά μαύρα κάγκελα τυλιγμένα με κισσό που σε εμποδίζει να δεις το εσωτερικό του » απάντησε ο Νικ που άκουγε με προσοχή.<br /><br />« Ά γεια σου, ακριβώς αυτό λέω. Λοιπόν ο Τζερρυ είναι απόμακρος. Κυκλοφορούν πολλές φήμες γι αυτόν στη πόλη. Τις προάλλες ήρθε στο σπίτι η Κάρολ, η φίλη της κυράς μου, που είναι και η πρώτη κουτσομπόλα. Είχε πάει στην Άννα λέει για τσάι η οποία της ορκίστηκε ότι μια μέρα που πέρναγε από το μεγάλο σπίτι άκουσε φωνές δυνατές και οδυρμούς. Ισχυρίζεται ότι συχνά ο Τζέρρυ χτυπάει την γριά μάνα του, η οποία τα έχει και λίγο χαμένα η καημενούλα. Δε ξέρω άμα είναι υπερβολές, Νικ, αλλά δεν τον έχω και πολύ στα καλά του τον τύπο. Επίσης λένε ότι είναι και αγοραφοβικός. Ξέρεις εκείνη την ασθένεια που τρελαίνεσαι με την πολυκοσμία. Κάποιοι, λέει, έγιναν μάρτυρες ενός επιληπτικού σοκ που είχε πάθει, ακριβώς γι αυτό το λόγο, μια μέρα στο πολυκατάστημα ρούχων, στο κέντρο, σε ώρα αιχμής…»<br /><br />«Εσείς τι πιστεύετε, τελικά για αυτόν?» πετάχτηκε απότομα ο Νίκ διακόπτοντας τον ειρμό του Τζον. Πάντα ήθελε να ακούσει την γνώμη του γιατί είχε εμπιστοσύνη στη κρίση του. Ο Τζον είχε το χάρισμα να σκιαγραφεί χαρακτήρες κάτι που όλοι του το αναγνώριζαν. Ήταν σπάνιες οι φόρες που έπεφτε έξω.<br /><br />«Αυτό που σου΄πα, φίλε μου. Ένας ψυχάκιας αλκοολικός είναι…. και να σου πω και κάτι…Σταμάτα να σε γοητεύουν τέτοιες μυστηριώδεις φιγούρες. Φαντάσματα του εαυτού τους είναι . Καλοβολεψάκηδες, κομπλεξικοί, που δεν έχουν τι να κάνουν και πνίγουν την μιζέρια τους στο ποτό. Τους ξέρω τους μυρίζομαι εγώ, όλοι ίδιοι είναι. Ακούς?», κατέληξε ο Τζον υψώνοντας για λίγο το τόνο της φωνής του.<br /><br />Ο Νίκ δεν είπε τίποτα. Χαμήλωσε συγκαταβατικά το κεφάλι του αλλά δεν ήξερε άμα συμφωνούσε.<br /><br />«Άντε τώρα έλα να κλείσουμε το μαγαζί, με έφαγες στη πάρλα και ποιος την ακούει την γυναίκα μου.» είπε ο Τζον και πήγε να κλείσει το ταμείο.<br /><br />Ο άνεμος συνέχιζε να είναι πολύ δυνατός και έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει. Διάφορα μικροαντικείμενα, πετάμενα στο μεγάλο δρόμο που οδηγεί στο λόφο, αιωρούνται και χορεύουν στους ρυθμούς του. Οι ψιχάλες που μαστιγώνουν το πρόσωπο του Τζερρυ είναι ενοχλητικές αλλά τον έχουν βοηθήσει να συνέλθει λίγο από το μεθύσι του…..( Συνεχίζεται..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-2148019062486999233?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-47256116588239326572006-12-23T01:09:00.003+02:002012-01-20T11:17:55.630+02:00Κάθεται μονάχη στην καρέκλα της, στο άδειο και σκοτεινό της διαμέρισμα χαμένη στις σκέψεις της. Η τηλεόραση παίζει “το πάρτι της ζωής σου” αλλά εκείνην ελάχιστα φαίνεται να την ενδιαφέρει. Εξ΄ άλλου το τηλεοπτικό αυτό “σόου” διασκέδασης της φαίνεται το λιγότερο αστείο μπροστά στη λάμψη που είχε κάποτε η ζωή της. Εκείνη επιζητά απλά το φως που ξεπροβάλει από το γκρίζο κουτί γιατί της θυμίζει πολλά.... Και οι σκέψεις της είναι το μόνο που της έχει απομείνει πια.<br /><br />Είναι η Ιρένα Πάβλοβιτς. Η μεγάλη ηθοποιός που έκανε όλον τον κόσμο να παραμιλάει με την απαράμιλλη ομορφιά και το ταλέντο της. Παντρεμένη με τον μεγιστάνα των media Ελληνοαμερικάνο Μενέλαο Πάπας. Μία δυναμική γυναίκα συνηθισμένη στην χλιδή και στα αστραφτερά φλας των φωτογράφων.<br /><br />Μετά όμως τον χαμό του αγαπημένου της τίποτα δεν έχει σχέση με τα μεγαλεία του παρελθόντος. Κληρονόμησε μόνο χρέη και τώρα αναγκάζεται να πουλήσει την έπαυλή της. Το μέρος όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Όλες τις χαρές και τις λύπες τις. Κάποτε με το κούνημα του μικρού της δακτύλου είχε τον κόσμο ολόκληρο. Τώρα περιμένει κάθε μήνα τον ταχυδρόμο για να ζήσει με την πενιχρή της σύνταξη. Δίχως το επίδομα θέρμανσης δύσκολα θα τα βγάλει πέρα στο 35 τετραγωνικών νέο διαμέρισμα της.<br /><br />Δεν έχει παιδιά αλλά πολλοί γείτονες έχουν προθυμοποιηθεί να την βοηθήσουν. Εκείνη όμως έχει μάθει αλλιώς. Έχει κερδίσει με το σπαθί της τα πάντα. Επί πέντε λεπτά την χειροκροτούσαν στο Βελιγράδι και στην Σαραγόσα. Βέβαια ο χρόνος και η πραγματικότητα έχουν αμβλύνει λίγο τον απόλυτο χαρακτήρα της αλλά μέσα της παραμένει η μεγάλη πρωταγωνίστρια Ιρένα Πάβλοβιτς.<br /><br />Συνεχίζει να θυμάται τις μεγάλες στιγμές δόξας. Να θυμάται τον μεγάλο της έρωτα. Να θυμάται...<br /><br /><object style="height: 480px; width: 385px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bhzJO34SCoc?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bhzJO34SCoc?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="640" height="360"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-4725611658823932657?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>DrSteinhttp://www.blogger.com/profile/07409678734816577057noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-42901801877754484522006-12-22T19:49:00.000+02:002006-12-24T14:21:04.754+02:00<span style="color: rgb(255, 255, 204);">Ταράτσες σπιτιών.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Ερχόμαστε πιο κοντά στο έδαφος τώρα.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Ζουμ στο βρώμικο παράθυρο μιας κακοσυντηρημένης πολυκατοικίας.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Αλλαγή πλάνου - μέσα από το παράθυρο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Στο μικρό δωμάτιο κάθεται ο Μπάστιαν πάνω στο κρεβάτι του. Κρατάει κάτι στα χέρια του. Tι αγωνία...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 204);">Τόπος: Σάο Πάουλο </span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 204);">Έτος: 2010<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RYxrdEN_AVI/AAAAAAAAAAM/zarSsU7A2dc/s1600-h/246512253_dd8644873d.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RYxrdEN_AVI/AAAAAAAAAAM/zarSsU7A2dc/s320/246512253_dd8644873d.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5011498632449294674" border="0" /></a><br />Κρατάει ένα βιβλίο και χαμογελάει. Επιτέλους μετά από οικονομίες δύο εβδομάδων κατάφερε να συγκεντρώσει τα χρήματα για να αγοράσει το απόλυτο μπεστ σέλερ των ημερών, φρεσκομεταφρασμένο στα πορτογαλικά, το "Paparise This".<br />Τα άλλα παιδιά στη φαβέλλα θα τον κορόιδευαν αν μάθαιναν οτι ξόδευσε το πενιχρό του χαρτζηλίκι σε ένα βιβλίο. Μα τον Μπάστιαν δεν τον απασχολεί αυτό.<br />Άκου "ένα βιβλίο"! Στα χέρια του βρίσκεται TO βιβλίο, που πέτυχε τις μεγαλύτερες πωλήσεις της τελευταιας δεκαετίας, που κατέκτησε την πρώτη θέση στα book charts όλου του κόσμου, που χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων ως "Το Παρα Πέντε μετά από κατάποση LSD" και "Η Λάμψη συναντά τη Βέρα στο Δεξί".<br />Μεταξύ μας, ο Μπάστιαν δεν είχε ιδέα τι σήμαιναν όλα αυτά αλλά ακόμα και έτσι δεν υπήρχε περίπτωση να μην αποκτήσει το βιβλίο που ο Coehlo περιέγραψε ως μεταφυσική εμπειρία και οι βιβλιοκριτικοί χαιρέτισαν ως πραγματική αποκάλυψη των 10's. Συν οτι στο εξώφυλλο είχε φωτό του ΑΠΟΛΥΤΟΥ γκομενακίου για εκείνον το μήνα (τον νέο δεσμό του Ronaldo, top model, Ronaldinia Cruzeiro Palmeiras daCosta Segunda, πολύ καλή).<br />Οι marketeers ξέρουν καλά τη δουλειά τους, σκέφτεται και χαμογελάει συνωμοτικά καθώς ανοίγει την πρώτη σελίδα...<br /><br />Εκείνη ακριβώς τη στιγμή εξαιτίας μιας ανωμαλίας στο χωροχρονικό ασυνεχές (Θεός-Γιεχόβα: ένα βραχυκύκλωμα ήτανε μόνο, don't worry I'll fix it) το βιβλίο εξαφανίζεται απ'τα χέρια του και στη θέση του εμφανίζεται ένα χρυσό αυγό 24 καρατίων!<br />Γουάουυυυ, φωνάζει ο Μπάστιαν. Χέστο το κωλοβιβλίο, με αυτό το αυγό μπορώ να αγορασ...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Απότομη αλλαγή πλάνου (σαν το εφφέ που κάνει ο Lukas στο Star Wars, θυμάσαι? αει γειά σου!)</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 204);">Τόπος: Ελλάδα</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 204);">Έτος: 2006 </span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">(στα τελειώματα, current day και έτσι)</span><br /><br />Ο mithrandir περπατάει βιαστικά καθ'οδόν για το σπίτι. Άλλη μια κουραστική μέρα δουλειάς έχει περάσει.<br />"Αυτό που θά θελα όσο τίποτε άλλο αυτή τη στιγμή είναι χουζούρι στον καναπέ και ένα καλό βιβλιαράκι", σκέφτεται. "Αααααχχ και νά'χα.." ΜΠΑΜ!<br />"Άααουτς, τί ήταν αυτό?!?" "Ποιός @@^#! μου πέταξε αυτό το βιβλίο στο κεφάλι?" "Και γιατί λέω φωναχτά τις σκέψεις μου?" "χμμ μμμ μμ μμμ χμμμμ"...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Αλλαγή πλάνου - σαλόνι (εγώ καθισμένος σε lux καναπέ, φορώντας ζιβάγκο, στο bac</span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">kground η φωτιά σιγοκαίει στο τζάκι)</span><br /><br />Έτσι έγινε λοιπόν, αγαπητοί, και βρέθηκα με το Paparise This στα χέρια μου.<br />Και όχι μόνο το διάβασα αλλά αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας!<br />Λοιπόν αντιγράφω:<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 153, 51);">Paparise This</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 153, 51);">ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(204, 153, 51);">Μέσα από τις ιστορίες των διαφόρων χαρακτήρων διαγράφεται το ψυχογράφημα</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">...</span> "Mithrandiiirr" (ακούγεται σαν φωνές απ'το διπλανο δωμάτιο)...<span style="color: rgb(204, 153, 51);">και ένα κοινωνικό μελόδραμα σε αυτ</span>... "Mithrandiiirr" (ακούγεται δυνατότερα)...<span style="color: rgb(204, 153, 51);">επεισόδια</span>......"Mithrandir!" (τώρα ακούγεται ακριβώς από πάνω μου) "Τι θα γίνει με εκείνο το μασάζ?? Άτακτο αγόρι"<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Ανοίγει το πλάνο - Από πάνω μου στέκεται η Ronaldinia Cruzeiro Palmeiras daCosta Segunda (πολύ πριν γίνει γνωστή, κουφάλα Ρονάλντο) με περιβολή </span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ελαφρά </span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">και διαθέσεις </span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">άγ</span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ριες</span><span style="color: rgb(255, 255, 204);">.</span><br /><br />Εεεμ καταλαβαίνετε, να με συγχωρείτε εμένα τώρα, status: Busy και τα λοιπά... Tο αφήνω εδώ το βιβλίο, πάνω στο τραπεζάκι, όποιος θέλει το συνεχίζει, οκ?<br /><br />"Έλα πια ρε mithrandir!"<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RYxxwEN_AYI/AAAAAAAAAAs/Hsw3fLNgbQk/s1600-h/paparisethis.PNG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 109px; height: 66px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RYxxwEN_AYI/AAAAAAAAAAs/Hsw3fLNgbQk/s200/paparisethis.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5011505555936575874" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_141k40kYZD0/RYxwN0N_AWI/AAAAAAAAAAU/8dCZAl31qA4/s1600-h/paparisethis.PNG"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-4290180187775448452?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>mithrandirhttp://www.blogger.com/profile/06040260279236680684noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-76450139571300172512006-12-21T02:46:00.000+02:002006-12-21T03:00:14.120+02:00Μια ιστορία που συγκινεί. Κινείται ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα. Διαβάζετε εύκολα και από παιδιά και από μεγάλους. Δηλαδή να ούμε, εχει παιδαγωγικό χαρακτήρα για τους μικρούς και νοσταλγικό για τους μεγάλους. Με λίγα λόγια "θα καραφλιάσει το συμπάν " με αυτή την χριστουγεννιάτικη εποποιία μου.!!!!!!!!!!!<br /><br />Λοιπόν τα λόγια ειναι φτώχια... κλικαρε στο τίτλο τώρα και καλή απόλαυση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7645013957130017251?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-581476674209245572.post-77647836263293708232006-12-18T16:36:00.000+02:002006-12-18T19:15:51.927+02:00Αφού καλωσορίσω τους επισκέπτες αυτού του μπλογκ που μόλις σήμερα άνοιξε τις πύλες του, παίρνω από την σημαία την άδεια να ανεβάσω το πρώτο ποστ. Αυτό το μπλογκ το αποτελούν εξέχουσες προσωπικότητες που έχουν πολλά να πουν. Βέβαια τα ροστερ δεν έχει ολοκληρωθεί καθώς περιμένουμε καινούργια μέλη. Ο χαρακτήρας του μπλογκ είναι υπό διαπραγμάτευση αλλά μάλλον τείνει προς ένα κοινωνικό μελόδραμα όπως προδίδει και ο υπότιτλος κάτω από το όνομα του. Οι υποσχέσεις για κάτι καλό στην ελληνική μπλογκοσφαιρα δόθηκαν και το αποτέλεσμα αναμένεται. Μέχρι τότε ας δώσει κάποιος απάντηση σε ένα ερώτημα που με βασανίζει αυτό τον καιρό: ΠΟΣΟ ΙΔΙΟΦΥΗΣ ΤΡΕΛΛΑΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ?<br /><br /><div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/rK4Bh_arF-E' name='movie'></param><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/rK4Bh_arF-E'></embed></object></p></div><br /><br /> Απαντηση:<br /><br />Metamorphosis of Narcissus<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/RYapsQsPX2I/AAAAAAAAAAU/JaOij_Q6JKY/s1600-h/742bg.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_izLbrRystpw/RYapsQsPX2I/AAAAAAAAAAU/JaOij_Q6JKY/s320/742bg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5009878213356117858" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/581476674209245572-7764783626329370823?l=paparisethis.blogspot.com' alt='' /></div>kabamaruhttp://www.blogger.com/profile/06921386394146230813noreply@blogger.com20